Tι συνιστά εν τέλει εμπλοκή μιας χώρας σε έναν πόλεμο, αν φυσικά δεν συγκαταλέγεται σ’ αυτές που τον κήρυξαν ή σ’ εκείνες που δέχονται την επίθεση;
Το ερώτημα τίθεται εν μέσω της αγωνιώδους προσπάθειας πολλών ευρωπαϊκών χωρών, αλλά και της Ευρώπης ως συνόλου, να διαβεβαιώσουν ότι δεν συμμετέχουν στον πόλεμο κατά του Ιράν, προκειμένου αφενός να μην αποτελέσουν στόχο αντιποίνων και αφετέρου να μη δώσουν την ευκαιρία στην αντιπολίτευση να εκμεταλλευθεί τη δικαιολογημένη ανησυχία της κοινής γνώμης. Ορισμένες, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα, το κάνουν χωρίς να εκφέρουν κρίση για τις ίδιες τις επιχειρήσεις. Αλλες, όπως η Ισπανία και η Γαλλία, αρνούνται τη συμμετοχή τους χαρακτηρίζοντας επιπλέον τον πόλεμο «παράνομο».
Η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι ασφαλώς η Ισπανία. Η κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ αρνήθηκε να επιτρέψει στους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν δύο στρατιωτικές βάσεις στην Ανδαλουσία για τις επιθέσεις, στέλνει όμως μια φρεγάτα στην Κύπρο. Για την, εμφανώς αιφνιδιασμένη, κεντροδεξιά αντιπολίτευση, αυτό συνιστά αντίφαση, με τον ηγέτη της Αλμπέρτο Φεϊχό να υποστηρίζει μάλιστα ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι πάνω από το διεθνές δίκαιο. «Δεν ξέρει τι του γίνεται», απαντά ο υπουργός Εξωτερικών Χοσέ Μανουέλ Αλμπάρες με συνέντευξή του στην El País. «Τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν μέρος του διεθνούς δικαίου, χωρίς το οποίο κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας. Και υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην ειρηνευτική αποστολή της φρεγάτας «Χριστόφορος Κολόμβος» με στόχο την υπεράσπιση του ευρωπαϊκού εναέριου χώρου και έναν μονομερή πόλεμο που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο».
Πιο μπερδεμένη είναι η στάση της Βρετανίας και της Γαλλίας. Ο Κιρ Στάρμερ αρνήθηκε αρχικά να δώσει την άδεια στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τις βρετανικές βάσεις, για να επιτρέψει στη συνέχεια την πρόσβασή τους μόνο σε δύο (Ντιέγκο Γκαρσία και Φέρφορντ) και μόνο για «αμυντικές επιδρομές» (;).
Ο Εμανουέλ Μακρόν, πάλι, επέτρεψε αρχικά την παρουσία αμερικανικών αεροσκαφών στις γαλλικές βάσεις στη Μέση Ανατολή, για να αλλάξει στάση στη συνέχεια και να περιορίσει την πρόσβασή τους μόνο στη βάση της Ιστρ, στη νότια Γαλλία, και μόνο για «υποστήριξη» των επιχειρήσεων. Mε την παρουσία του σήμερα στην Κύπρο, και τις δηλώσεις του υπέρ της ανάγκης μιας «αποκλιμάκωσης», ο γάλλος πρόεδρος προσπαθεί να προσδώσει στη χώρα του, και στην Ευρώπη, έναν ρόλο που ούτε έχει ούτε αναμένεται να αποκτήσει τα προσεχή χρόνια.
Οσο για την Ελλάδα, ο Πρωθυπουργός δείχνει να παίζει με επιτυχία το «κυπριακό χαρτί», αφού οι δημοσκοπήσεις που θα δημοσιευτούν τις επόμενες ημέρες φέρονται να δείχνουν ενίσχυση τόσο της ΝΔ όσο και του ίδιου.
Η «δημιουργική ασάφεια» γύρω από την εμπλοκή στον πόλεμο δεν βλάπτει την κυβέρνηση, κάτι που έχει αναμφίβολα να κάνει και με την ανικανότητα της αντιπολίτευσης. Αν βέβαια η βενζίνη ξεπεράσει τα δύο ευρώ, τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν.
