Μία φίλη μου, που είναι Μάρτυρας του Ιεχωβά, μου έκανε ένα προειδοποιητικό τηλεφώνημα για το τέλος του κόσμου. Ζούμε στους έσχατους καιρούς, το λένε με σαφήνεια οι Γραφές. Με παρέπεμψε στον Ματθαίο και στην Αποκάλυψη. Τη ρώτησα αν έχει κάτι να μου προτείνει. Συνέστησε προσευχή και εμπιστοσύνη στον Θεό. Α, και να φτιάξω ένα σακίδιο. Ως προς την προσευχή τα βρήκαμε αμέσως. Για την εμπιστοσύνη διατυπώνω κάποιες σοβαρές επιφυλάξεις. Οπως και για το περιεχόμενο του σακιδίου. Ποιος μπορεί να έχει πια ραδιόφωνο με μπαταρίες; Κάτι αντίστοιχο, αλλά με πιο ήπια εξέλιξη, εντόπισα στην αφήγηση του Μητροπολίτη Μόρφου, ο οποίος παρέπεμψε σε γέροντα από την Κρήτη. Είχε προβλέψει, ο γέροντας, ότι θα γίνει επίθεση στο Ιράν και λίγο μετά θα μας αφήσει χρόνους ο Ερντογάν.
Τέλος πάντων, αν θεωρείτε ελεγχόμενη την αξιοπιστία μου, ρίξτε καμιά ματιά στην «Ελεύθερη Ωρα» που προειδοποιεί καθημερινά για τα σινιάλα του Αρμαγεδδώνα. Εσείς το ξέρατε ότι υψώθηκε η κόκκινη σημαία της εκδίκησης στον τρούλο του τεμένους Τζαμκαράν; Ναι, συνέβη μετά τη δολοφονία του Χαμενεΐ. Ολα τα παραπάνω σας φαίνονται υπερβολικά ή αστεία. Εντάξει.
Αν γυρίσετε όμως καμιά εικοσαριά χρόνια πίσω θα δείτε ότι πολλά από όσα έδειχναν αδιανόητα, στρογγυλοκάθισαν μια χαρά δίπλα μας στον καναπέ και βλέπουμε παρέα ειδήσεις. Θα μου πείτε ότι όλα αυτά είναι υπερβολές. Κάθε γενιά πιστεύει πως ζει το προοίμιο της Αποκάλυψης. Ισχύει. Στον Μεσαίωνα το τέλος ερχόταν με κομήτες. Τις παραμονές του 1666 στην Κεντρική Ευρώπη πίστευαν ότι με την Πρωτοχρονιά θα σημάνουν οι καμπάνες για το τέλος του κόσμου.
Τον περασμένο αιώνα ο κόσμος θα τελείωνε με πυρηνικά και θα έστεκαν μόνο οι Δήμοι Δάφνης, Τριανδρίας, Καισαριανής και Λάρισας που ήταν αποπυρηνικοποιημένες ζώνες. Σήμερα το τέλος έχει πολλές επιλογές: κλίμα, τεχνητή νοημοσύνη, πανδημίες, γεωπολιτική. Είναι ένα πολυμορφικό τέλος, προσαρμοσμένο στις ανάγκες της εποχής. Αλλά εμείς έχουμε και κάτι ακόμα: πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό για να ταΐσει τους φόβους και να υποστηρίξει τη διαίσθησή μας. Πυρκαγιές που φαίνονται από το Διάστημα, πόλεις που πλημμυρίζουν μέσα σε μία ώρα, πόλεμοι που μεταδίδονται ζωντανά από drones. Και, φυσικά, ημιπαράφρονες τύπους που κρατούν στα χέρια τους τις τύχες του κόσμου. Να, τώρα τελευταία το μυαλό μου πάει συνέχεια στον Κιμ, στη Βόρεια Κορέα. Που θα βλέπει τις πυρηνικές κεφαλές και θα σκέφτεται ότι είναι κρίμα να πιάνουν αράχνες. Και αποφασίζει να στείλει μία, ως καταστροφική βοήθεια, στους μουλάδες. Και εκείνοι τη ρίχνουν στο Τελ Αβιβ. Με τους ίδιους καβάλα στον πύραυλο. Δεν θέλει και πολύ.
Ο κόσμος εξαρτάται πλέον, σε μεγάλο βαθμό, από την ταινία που θα δει ο Τραμπ το προηγούμενο βράδυ, τα ένστικτα του Νετανιάχου και τα πείσματα Αράβων με πισίνες γεμάτες πετροδολάρια. Υπάρχουν βέβαια και τα μεγάλα συμφέροντα, το ενεργειακό σκάκι, ο ανταγωνισμός για τους φυσικούς πόρους. Αλλά πλέον δεν μπορείς να αγνοήσεις ότι οι άνθρωποι που έχουν τα χέρια τους στα κόκκινα κουμπιά θα αποτύγχαναν σε κάθε ψυχομετρικό τεστ. Και τι μπορείς να κάνεις εσύ; Αν δεν είσαι της προσευχής και των Γραφών δεν σου μένουν και πολλά. Κάτσε φτιάξε το σακίδιο.
Είναι ένα τραγούδι των REM. «It’s the end of the world as we know it». Το τέλος του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε. Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου μέχρι σήμερα, το τραγούδι επανέρχεται κάθε φορά που υπάρχει αίσθηση κρίσης, πόλεμοι, πανδημίες, πολιτικές αναταράξεις. Είναι ένας ύμνος στην εποχή του άγχους. Ομως ο τραγουδιστής, αφού επαναλαμβάνει ότι είναι το τέλος του κόσμου, συμπληρώνει ότι ο ίδιος νιώθει υπέροχα. Δεν είναι ξεκάθαρο αν αναφέρεται στην αμεριμνησία των ανθρώπων ή στην προσωπική του κατάσταση. Μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ. Ομως στους καιρούς μας, μπορεί ο κόσμος να τελειώνει, αλλά η καθημερινότητα να συνεχίζεται. Δεν είναι παράξενο; Και, μεταξύ μας, όταν ακούτε για το τέλος του κόσμου μην το παίρνετε στα σοβαρά. Ο κόσμος τελειώνει κάθε βράδυ. Και κάθε πρωί ξεκινάει ένας καινούργιος.
