Παρά την αρχική ανάγνωση της αμερικανικής τοποθέτησης στη Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια μέσω του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, που ήθελε τις ΗΠΑ να αναδιπλώνονται υπέρ της Ευρώπης, η πραγματικότητα πίσω από τις γραμμές είναι διαφορετική.
Μπορεί η τωρινή στάση να μην είναι ίδια με εκείνη την περσινή και επιθετική του Τζέι Ντι Βανς, όμως η νέα αμερικανική στρατηγική επιμένει σε ένα είδος ρήξης εντός της Δύσης ενώ τον επαναπροσεταιρισμό των δύο μερών – ΗΠΑ και ΕΕ – τον θέτει με την προϋπόθεση πως θα κυριαρχήσουν οι θέσεις της Αμερικής. Αυτό το έκανε σαφές ο Ρούμπιο με ένα προφανώς διαφορετικό ύφος αλλά με το περιεχόμενο και την ουσία να τροχοδρομεί την ξεχωριστή πορεία Αμερικής και Ευρώπης.
Το ερώτημα εδώ μετακινείται προς την ΕΕ. Τι είδους συνοχή, άμυνα και θεσμική ολοκλήρωση θα επιλέξει να έχει προσεχώς; Μπορεί ορισμένοι ηγέτες της να είδαν θετικά την πιο «μαλακή» μεταστροφή του Ρούμπιο, ο ελέφαντας όμως στο ευρωπαϊκό δωμάτιο δεν κρύβεται και αναζητεί λύσεις και τομές ως προς την αρχιτεκτονική της Γηραιάς Ηπείρου. Κοινώς και μετά το Μόναχο η ΕΕ πρέπει να διαλέξει τον δρόμο της. Θα είναι ένα ολοκληρωμένο υπερκράτος με προσήλωση και πίστη στις φιλελεύθερες αξίες αλλά και με όρους αποτροπής και ενότητας όπου χρειαστεί; Ή μια χαλαρή συνάρθρωση χωρών χωρίς κοινούς ιμάντες άμυνας, κοινωνικών συγκλίσεων και δυναμικής προοπτικής; Μια Ευρώπη παράρτημα των ΗΠΑ ή μια ΕΕ σε μετεώριση, απλώς θα επιτείνει το αδιέξοδο.
