Κάποτε, σε μια ταινία, ο Βέγγος είχε πονόδοντο, έπιανε το μάγουλό του και επανελάμβανε: «Ωχ, πώς πονώ, ωχ, πώς πονώ!». Πήρε μια ασπιρίνη, του πέρασε ο πόνος και σε δυο ώρες ξανάπιασε το μάγουλό του και έλεγε: «Ωχ, πώς πονούσα, ωχ, πώς πονούσα!». Κι αυτό γιατί το να ζεις αναδρομικά, εκτός πραγματικότητας, σε ένα παρελθόν που διαχειρίζεσαι κατά βούληση και θεωρείς πως σε φέρνει στο επίκεντρο ή σε βολεύει είναι πολύ συνηθισμένο – να, προχτές μάθαμε πως υπάρχουν ακόμα εαμικές οργανώσεις και πως εκτός από τη χελώνα Καρέτα-Καρέτα, μάλλον επιβιώνει εισέτι και το προοδευτικό είδος Κουρέτα-Κουρέτα.
Φαντάσου δηλαδή – λες να υπάρχουνε ακόμα και οργανώσεις του ΕΔΕΣ, δηλαδή του καπετάν Ναπολέοντα Ζέρβα, λες να κυκλοφορούν ακόμα ανάμεσά μας κρυφοί επίστρατοι του Μεταξά, ή τίποτε μεταμφιεσμένοι οπαδοί του Γιοβάν Τσαούς; Λες να υπάρχουν ακόμα Κούτβηδες που πάνε να σπουδάσουν τζάμπα στη Μόσχα τσάτρα πάτρα μαρξισμό της πλάκας κι έρχονται εδώ, στην κεντρική γιάφκα του συντρόφου Δημήτρη Κουτσογιάννη, χαφιέ του Μανιαδάκη, στην οδό Σύρου, για να σώσουνε κι αυτοί την πατρίδα από τη διαφθορά; (Σφαγμένοι, ήδη, από τα αποδυτήρια.)
Τι γίνεται, παίδες; Εφόσον υπάρχουν ακόμα εαμικές οργανώσεις, σίγουρα θα υπάρχουνε και του αντίπαλου δέους – λες να ελίσσονται αθόρυβα στις παρέες μας και βασιλόφρονες, οπαδοί του Κισά Μπατζάκ και του Μιχάλαγα; Να υπάρχουνε ΟΠΛΑτζήδες (κάποιοι σίγουρα θα το ονειρεύονται) και μεταξύ στενής και φαρδιάς αυτοάμυνας να υπάρχει και η Medium; Μήπως αυτοί οι κυνηγοί με τις καραμπίνες και τα τζιπ που βλέπουμε συχνά στα βουνά είναι κρυφοί ΤΕΑτζήδες που κάνουν ότι κυνηγάνε κροκόδειλους των ορέων; Πού να ξέρεις – εδώ κυκλοφορεί ακόμα το προοδευτικό, πρασινωπό είδος Κουρέτα-Κουρέτα και όλοι οι επιστήμονες έχουνε μείνει άναυδοι, όπως και με το είδος σαύρας που ενδημεί στον Χορτιάτη και με το ανάλογο όνομα Stelio-Stelio (καμιά σχέση με τον Καζαντζίδη).
Θα πεις, απ’ την άλλη, γιατί μας κάνει εντύπωση όταν υπάρχουνε οργανώσεις που πηγαίνουνε ακόμα στον Γράμμο-Βίτσι και ανοίγουν χαρακώματα, φτιάχνουν δρόμους, εμπόδια με κορμούς, δυνητικά πολυβολεία, νοσοκομεία, αναβιώνουνε μάχες του Εμφυλίου με κραυγές, με ομιλίες παρότρυνσης και με ηρωικά τραγούδια (βογκάει ο Ολυμπος, στενάζει η Γκιώνα) και με βροντόφωνη γιούργια στα παλιούρια. Θα πεις, άλλοι θυμούνται τις αμβλώσεις και άλλοι τον Ελευθέριο Βενιζέλο – ο καθείς έχει διαλέξει τη δική του χρονοκάψουλα και έχει κουλουριαστεί εκεί μέσα εκτός χρόνου και τόπου, διότι πώς να ζήσεις στο παρόν με τόσο πολλά κινητά, τάμπλετ, ηλεκτρικά αυτοκίνητα και πουλιά με ρόδες; Αβάσταχτα περίπλοκο.
Σκέψου να είχε νικήσει η άλλη πλευρά στον Εμφύλιο – τότε μερικοί θα έβλεπαν ακόμα παντού Ναζί, όπως ο Πούτιν, και θα πολεμούσαν ακόμα τα ζόμπι του μυαλού τους, θα φτιάχνανε κυβερνήσεις του βουνού, θα έπιναν τσάι του βουνού, και τσίπουρο του λόγγου. Είναι θαυμάσιο να ζεις στα περασμένα και αυτό το έχει υποστηρίξει και ο Βιτόριο Γκάσμαν στην αυτοβιογραφία του που έχει τίτλο «Το μέλλον είναι πίσω μου».
Διότι μια χαρά τη βολεύεις στο παρελθόν που με τα ψέματα το φτιάνεις όπως θες, και καταφεύγεις εκεί, αφού με το παρόν δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα, σου φαίνεται πολύ εκλεπτυσμένο, εχθρικό κι ακατανόητο – ενώ εσύ θες κάτι λαϊκό, του λαού και με τον λαό, ω, λαέ, και πάει λέγοντας. Πάντα με τη λέξη «λαός» στον κεντρικό τίτλο για πρόσφυση και με τη σιγουριά της πλαστικής καραμέλας που τη γλείφεις και δεν λιώνει ποτέ.
Τι ήθελε, λοιπόν, τι γύρευε ο υδραίος στρατηγός στη Λάρισα και ο Σάκης Μουμτζής στον Βόλο – εκεί υπάρχουν ακόμα εαμικές οργανώσεις μαζί με τον Λιόντα τον ληστή τριγύρω στην Αργαλαστή. Οπότε και για την ερωτική ζωή των γαρίδων να πήγαινε να μιλήσει πάλι θα του το απαγόρευε το είδος Κουρέτα-Κουρέτα, διότι η γαρίδα είναι ταξικό θαλασσινό, δεν το τρώει ο λαός, τώρα, μάλιστα, με τη χούντα του Κούλη, που πεινάει. Ποτέ δεν έτρωγε ο λαός γαρίδες – το πολύ να έφτανε μέχρι αστακό, τότε με τις πασοκικές αστακομακαρονάδες, κατ’ εξαίρεση.
Ωχ, πώς πονώ κι ωχ, πώς πονούσα. Το μέλλον είναι πίσω που λέει ο Γκάσμαν (δεν ξέρω αν υπονοεί τίποτε πονηρότερο) και το παρελθόν ξετυλίγεται μπροστά μας γεμάτο ελπίδα. Κι αν πάρεις ένα βίντσι και σύρεις τον Γράμμο-Βίτσι στο παρόν τότε θα δεις ότι η ιστορία μπορεί να υποστεί αναδρομική άμβλωση και ένα γεγονός που δεν γεννήθηκε ποτέ να κατασκευαστεί και να επανέλθει εν πλήρη δόξη κι όπως μας αρέσει, άσχετα αν ο Σάκης Μουμτζής το αμφισβητεί, γι’ αυτό και του στερήθηκε ο λόγος. (Σε άσχετη, βέβαια, εκδήλωση.)
Είναι το προοδευτικό σύστημα Κουρέτα-Κουρέτα. Να μη σε αφήνει να μιλήσεις σε εκδήλωση Ισραηλινών – αν ήταν σε Παλαιστινίων ίσως να μην τους πείραζε τους εαμικούς συλλόγους. Πάντως, το ότι τρία παιδιά βολιώτικα δεν άφησαν τον ομιλητή να μιλήσει αποδείχτηκε αποτελεσματικό: επανήλθαμε, εκτός χρόνου, στο ΕΑΜ ΕΛΑΣ και Λάκης Γαβαλάς και πρέπει τώρα να ψάχνουμε να βρούμε πού κρύβονται οι αντιδραστικοί. (Η Βάρκιζα αργεί ακόμα.)
