Η ράπερ Νίκι Μινάζ, άλλοτε ίνδαλμα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, δήλωσε δημόσια την υποστήριξή της προς τον Ντόναλντ Τραμπ συζητώντας σε μια εκδήλωση με τη χήρα του ακροδεξιού ινφλουένσερ Τσάρλι Κερκ. Οι αντιδράσεις για τις δηλώσεις της εντονότατες εντός και εκτός κοινότητας. Μέχρι και διαδικτυακό κάλεσμα για συλλογή υπογραφών πραγματοποιήθηκε με αίτημα την απέλασή της προς το Τρινιντάντ, από όπου και κατάγεται, συγκεντρώνοντας περισσότερες από 50.000 υπογραφές.
Η ιδεολογική μετατόπισή της από την επίκριση προς τον Τραμπ και τις πολιτικές του το 2020 στο να δηλώνει πριν από λίγες μέρες «η Νο 1 υποστηρίκτριά του» είναι σοκαριστική αλλά εξηγείται. Σοκαριστική γιατί αναλογίζεται κανείς πώς γίνεται ένα άτομο που μετανάστευσε στις ΗΠΑ παράνομα σε ηλικία πέντε μόλις ετών, βίωσε φτώχεια και αποκλεισμό και μέχρι και σήμερα δεν έχει αποκτήσει αμερικανική υπηκοότητα, να δηλώνει υποστηρίκτρια του Τραμπ. Που το 2018 μίλησε δημόσια για τον αποτροπιασμό που την έκανε να νιώθει το περιστατικό του χωρισμού μιας οικογένειας μεταναστών στις ΗΠΑ, προβάλλοντας τον πεντάχρονο εαυτό της σε αυτό και λέγοντας τότε πως δεν γίνεται να χωρίζουν τους γονείς από τα παιδιά. Πώς γίνεται σήμερα να δηλώνει υποστηρίκτρια του Τραμπ με όλα όσα κάνει το ICE, που ο ίδιος υποστηρίζει; Εξηγείται για τον απλό λόγο ότι το προσωπικό βίωμα και τραύμα δεν παράγει απαραίτητα αίσθηση αλληλεγγύης προς τους άλλους. Επίσης, όταν η ίδια έχει στο παρελθόν γράψει ψεκ πράγματα για τα εμβόλια ή για την woke ιδεολογία, είναι λογικό να βλέπει στον Τραμπ κάτι οικείο.
Αυτό που με προβληματίζει είναι το πόσο εύκολα κάποιος ο οποίος ξεκίνησε από τόσο χαμηλά και κατάφερε πέντε πράγματα στη ζωή του: έβγαλε λεφτά, απέκτησε αναγνωρισιμότητα και λοιπά, μπορεί να περάσει απέναντι και να βάζει τρικλοποδιές στους επόμενους. Πώς γίνεται κάποιος αφού ανέβει την κοινωνική πυραμίδα μετά να φωνάζει: «Εγώ ανέβηκα, πετάξτε τη σκάλα!»; Το ότι πια η Μινάζ νοιάζεται περισσότερο για θέματα όπως οι φόροι των πλουσίων, οι «μπίζνες» και το πώς θα αξιοποιήσει τα μέσα που δίνει ο Τραμπ σε πλούσιους για διαμονή στις ΗΠΑ είναι μια ακόμα συνέπεια του πώς το σύστημα έκανε αυτά τα άτομα όπως η Μινάζ να νιώθουν: πιθανώς να νιώθει πως εφόσον το σύστημα λειτούργησε για αυτήν μπορεί να λειτουργήσει και για τους άλλους. Πιθανώς να πιστεύει πως δεν είναι πια μια από «αυτούς τους μετανάστες» και να νιώθει πιο ευθυγραμμισμένη με την κυρίαρχη τάξη του Τραμπ.
Ελπίζω, όταν τελειώσει η παρωδία του Τραμπ 2.0 και η κανονικότητα επιστρέψει στις ΗΠΑ, η φωτογραφία που αναπαρήγαγε το «New York Magazine» με το πελιδνό – πορτοκαλί χέρι του Τραμπ και το μαύρο χέρι με τις νυχάρες της Μινάζ να κρατιούνται σφιχτά, να αποτελέσει υλικό προβληματισμού για το τι σημαίνει ταξική αμνησία.
