Τα πάντα μέσα και έξω από τη θρυλική ταβέρνα του Καραβίτη στο Παγκράτι (Παυσανίου 4) περικλείουν στιγμές της νεότερης ιστορίας. Είναι κατ’ αρχάς η ίδια η ταβέρνα που ιδρύθηκε ήδη από το 1926, αρχικά ως καρβουνιάρικο και για λιγοστό μεζέ για τους εργάτες της ΔΕΗ και οικοδόμους που μετασχημάτιζαν την περιοχή και μπάζωναν τα ρέματα των παραποτάμων του Ιλισού στην ευρύτερη περιοχή του Βατραχονησίου. Είναι όμως και εκείνες οι αποτυπώσεις, τα σκάγια που και σήμερα διασώζονται από τις μάχες των Δεκεμβριανών στην καγκελόπορτα της αυλής του Καραβίτη αλλά και στο διπλανό εντυπωσιακό νεοκλασικό κτίριο (σκάγια βρετανικού άρματος εναντίον εαμίτη ταμπουρωμένου στο σπίτι). Πάνω από όλα είναι αυτή η ατμόσφαιρα αθηναϊκής ταβέρνας με τα είκοσι επιβλητικά ξύλινα βαρέλια, μερικά εκ των οποίων και σήμερα με κρασί από τα Μεσόγεια και τη Νάουσα. Ενα κλίμα, θα λέγαμε, που έχει χαθεί στα χρόνια του γκουρμέ και της νεοταβέρνας, ενώ ανέθρεψε γενιές και γενιές Αθηναίων.
Αν τώρα φτιάχναμε λίστα πολιτικών στεκιών, ο Καραβίτης προφανώς θα ήταν πολύ ψηλά και λόγω γειτνίασης με τη Βουλή, το Μέγαρο Μαξίμου και το Προεδρικό Μέγαρο και επειδή συχνά εδώ οργανώνονται γεύματα βουλευτών, υπουργών, παραγόντων της δημόσιας ζωής. Με πιο πρόσφατο το γεύμα που οργάνωσε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας αλλά και πρόεδρος του Eurogroup Κυριάκος Πιερρακάκης μετά την ψήφιση του κρατικού προϋπολογισμού για το 2026. Εδώ μαζεύονται δε και βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος που οργανώνουν τη δική τους εσωτερική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση και τις δικές τους επερωτήσεις, όμως θα ήταν αδικία ή τέλος πάντων δεν θα ήταν ορθό να πούμε ότι ο Καραβίτης συνδέεται απλώς και μόνο με το κυβερνών κόμμα, με την ευρύτερη γαλάζια παράταξη.
Ολες αυτές τις δεκαετίες, όλο το πολιτικό τόξο έχει καθίσει στα τραπεζάκια της θρυλικής αυτής ταβέρνας, και στους δύο χώρους της όπως διαμορφώνονται. Πώς; Μπαίνοντας αριστερά πλάι στα βαρέλια ή δεξιά στη μακρόστενη σάλα, είτε το καλοκαίρι στην πολύ ευρύχωρη αυλή. Πρώην και νυν πρωθυπουργοί – πλην του Ανδρέα Παπανδρέου – έχουν περάσει από εδώ. Τον Ιούλιο του 2024, μετά την εκδήλωση για το βιβλίο του συναδέλφου Μανώλη Κοττάκη στο Πολεμικό Μουσείο, με ομιλητές τους πρώην πρωθυπουργούς Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά, ο δεύτερος παρέθεσε γεύμα στον Καραβίτη σε συνεργάτες του. Πρέσβεις και διπλωμάτες των ΗΠΑ και βέβαια της Μεγάλης Βρετανίας λόγω γειτνίασης επίσης έχουν γευτεί τα πιάτα του Καραβίτη – όπως το «σταμνάκι» που είναι το κοκκινιστό μοσχαρίσιο κρέας με πατάτες και τριμμένο τυρί –, ενώ μια στενή σχέση υπήρχε για χρόνια με τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τη Μαρίκα, αφού ο Βαγγέλης Λινάρδος, εκ των σημερινών ιδιοκτητών της ταβέρνας, της πήγαινε κολοκυθοκορφάδες στη Ρηγίλλης για να μαγειρέψει. Καλλιτέχνες, πολιτικοί, απλοί Αθηναίοι επιλέγουν χρόνια τώρα τον Καραβίτη, όπως τον επέλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις. Ο μεγάλος συνθέτης μπορεί να είχε ως σταθερή του «έδρα» τον κοντινό Μαγεμένο Αυλό, εδώ όμως ερχόταν για τα περίφημα γεμιστά κολοκυθάκια με αβγολέμονο. Πάμε τώρα και σε μερικά ιστορικά στοιχεία που έχουν σημασία και τα μοιράστηκε μαζί μας η Κατερίνα Λινάρδου αλλά και ο εξαιρετικά έγκυρος και αναλυτικός Βαγγέλης Λινάρδος.
Το μαγαζί ξεκίνησε με τον Παναγιώτη Καραβίτη πουλώντας κάρβουνα, έχοντας κρασί, ενώ πολύ γρήγορα ο ίδιος συνεταιρίστηκε με τον κουνιάδο του μαραγκό Θόδωρο Λινάρδο και διαμόρφωσαν αυτόν τον μαγικό χώρο. Σύντομα ο Καραβίτης πεθαίνει (το 1953) και από το 1954 στην πραγματικότητα όλη η ταβέρνα περνάει στους Λινάρδους, οι οποίοι της δίνουν και τη μορφή με την οποία κυριάρχησε στην εστίαση. «Ανοίγουν» την κουζίνα, βάζουν κεφτεδάκια και βασικό ρόλο έχει εδώ η γυναίκα του Θόδωρου Λινάρδου, η Ανδριάνα, που μαγειρεύει και δίνει τον γευστικό τόνο. Αμέσως ο Καραβίτης γίνεται brand σε αυτό που λέμε «αθηναϊκή ταβέρνα», με τα είκοσι θηριώδη βαρέλια με κρασί – περίπου εκατό κιλά – που και σήμερα δεν έχουν απλώς διακοσμητικό ρόλο. Οι πολιτικοί είναι για πάνω από πέντε δεκαετίες σταθεροί. Και οι ανώτεροι πολιτειακοί. Οπως οι πρώην πρόεδροι της Δημοκρατίας, ο Παγκρατιώτης Κάρολος Παπούλιας και η Κατερίνα Σακελλαροπούλου.
Ο χώρος αρχικά είχε και δύο δωμάτια – τώρα είναι σάλα της ταβέρνας – και μέχρι το 1958 εδώ έμενε η οικογένεια Λινάρδου. Παραδίπλα, δε, βασίλευαν επίσης υπόγεια ταβερνάκια που σήμερα δεν υπάρχουν πια, όπως του Παπαδόπουλου και του Παπασπύρου. «Ο Καραβίτης διασώθηκε γιατί δεν έγινε πολυκατοικία», όπως μας λέει ο κύριος Βαγγέλης, και αυτό έχει ως αποτέλεσμα αμέτρητες γενιές να μυηθούν στη δική του ατμόσφαιρα. Ανάμεσά τους και η τρόικα όταν επί ημερών Αντώνη Σαμαρά είχε έλθει για δείπνο στην ταβέρνα. Καλλιτέχνες και δημιουργοί όπως ο Μίκης Θεοδωράκης επίσης έχουν κάτσει στον Καραβίτη, οι Ρηγόπουλος – Αναλυτή, η Νάνα Μούσχουρη αλλά και τωρινοί ηθοποιοί όπως ο Γιάννης Μπέζος ή ο Μιχάλης Αεράκης. Σήμερα ο εξ Αγρινίου Χρήστος Ματσούκας παίζει με την κιθάρα του από τραπέζι σε τραπέζι, ενώ νεότερες γενιές αναζητούν το σχεδόν συμποσιακό κλίμα του Καραβίτη, κόντρα σε έναν καιρό που τα θέλει όλα μεταμοντέρνα.
