Μέχρι πριν από τρία τέσσερα χρόνια, αυτή η επέτειος ήταν καταχωρισμένη στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου. Μια εσωτερική ειδοποίηση, ένα «καμπανάκι», μου την υπενθύμιζε λίγες μέρες πριν. Τελευταία, την κατάπιε κι αυτή η λήθη που επιφέρουν η πύκνωση των γεγονότων και οι μεγάλες αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό. Φέτος δε, με αφορμή ένα εντελώς άσχετο περιστατικό, θυμήθηκα ότι συμπληρώθηκαν έντεκα χρόνια από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015. Το οποίο ήταν και αναμενόμενο μετά τις εκλογές του ’12 και τις ευρωεκλογές του ’14. Αυτό που δεν ήταν αναμενόμενο ήταν ότι για να σχηματιστεί πρώτη φορά αριστερά κυβέρνηση έπρεπε να βάλει πλάτη η ακροδεξιά του Καμμένου.
Τέλος πάντων, σήμερα δεν έχει απομείνει τίποτα από εκείνη τη συνθήκη. Δηλαδή έχει μείνει ένα κόμμα κάτω από 4% (ΣΥΡΙΖΑ), δύο άλλα με ψιχία ποσοστών που δεν τους επιτρέπουν καν να μπουν στη Βουλή (Νέα Αριστερά, Κίνημα Δημοκρατίας) και ένα «υπό κατασκευή» (του Τσίπρα). Δηλαδή, τίποτα. Ενα πολύ σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο φαίνεται ότι εξαερώθηκε. Εξαφανίστηκε σαν περιστέρι ή λαγός σε κόλπο ταχυδακτυλουργού. Σαν λεκές που πλύθηκε με μπλε και πράσινους κόκκους. Δεν θυμάμαι να έχει συμβεί κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. Να αδειάσει, να στραγγίξει δηλαδή μια κομματική δεξαμενή χωρίς να γεμίσει κάποια άλλη.
Ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι πρόκειται για τους απογοητευμένους, αυτούς που γύρισαν την πλάτη στις κάλπες, που δεν πάνε να ψηφίσουν, φαίνεται τώρα να τους κερδίζει η ακροδεξιά της Μαρίας Καρυστιανού, οι αρχάγγελοι και οι γερόντισσες. Και το μόνο στο οποίο έχει δίκιο η μάνα των Τεμπών είναι αυτό ακριβώς που κάνει έξω φρενών όσους καλλιέργησαν την «αγιοποίηση» και τον πολιτικό ναρκισσισμό της. Οτι έχουν θολώσει οι έννοιες Αριστερά και Δεξιά. Προσωπικά, θεωρώ ότι, πλέον, η διάκριση είναι μεταξύ λαϊκιστών και μη λαϊκιστών. Το θέμα μου όμως δεν είναι αυτό. Εξάλλου, ήδη από τις εκλογές του 2015, είχε διαφανεί ο συγκεκριμένος διαχωρισμός. Διότι μπορεί μεν ο ΣΥΡΙΖΑ να λανσάρισε τότε το «πρώτη φορά Αριστερά», αλλά η ρητορική του βασίστηκε στη δαιμονοποίηση της Ευρώπης. Στο μίσος εναντίον των ηγετών της, στην αποδόμηση του ευρωπαϊκού οράματος, στην πεποίθηση ότι έχει μετατραπεί σε έναν μηχανισμό που δεν παράγει πλέον πολιτική αλλά λειτουργεί αποκλειστικά για την περαιτέρω ενδυνάμωση των ήδη δυνατών και την εκμετάλλευση των «φτωχών» του Νότου.
Οσο όμως και αν η Ευρώπη παρουσιάζει σημάδια κούρασης σήμερα, φαίνεται να είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να σταθεί αντίβαρο στους τσαμπουκάδες του Τραμπ – το είδαμε ήδη στο Νταβός. Και όχι μόνο ως προς την εξωτερική πολιτική του αλλά και ως προς το νέο δόγμα που φαίνεται να καθιερώνεται στο εσωτερικό της χώρας του. Είναι δυνατόν; Δολοφονίες εν ψυχρώ στη μέση του δρόμου; Μια υπηρεσία που υπάγεται στο υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας και λειτουργεί ως νέα Κου Κλουξ Κλαν; Οπως τα ναζιστικά Τάγματα Εφόδου; Που σκοτώνει αμερικανούς πολίτες – δύο μέσα σε έναν μήνα –, μπουκάρει σε σπίτια και αναγκάζει ανθρώπους να κρύβονται όπως οι Εβραίοι στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο; Τον Τραμπ (και τους συν αυτώ) μόνο η Ευρώπη μπορεί να τον αντιμετωπίσει σήμερα. Και ο τραμπ(ουκ)ισμός θα αναγκάσει τους ηγέτες της να ανασυνταχθούν, να «γυαλίσουν» και πάλι τα ευρωπαϊκά ιδεώδη για τη δημοκρατία και την ελευθερία. Πόσο μακρινές φαίνονται, στο σημερινό σκηνικό, οι αντιευρωπαϊκές κραυγές των εκλογών του 2015. Ελπίζω και σε αυτούς που τσίριζαν τότε.
Το ΠΑΣΟΚ στα κάγκελα
Εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη πάνε καλά; Λένε ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές (αυτό θυμίζει το ανέκδοτο με τον λαγό και τον ελέφαντα) και κάνουν σαν άσπονδες συμπεθέρες; Εντάξει, παιδιά, χρόνια στο κουρμπέτι, μπορούμε να «διαβάζουμε» και πίσω από τις λέξεις. Ποιες «βελόνες» και ποιες συνεργασίες; Το θέμα είναι η θέση του προέδρου. Αυτή γλυκοκοιτάζουν. Και θεωρούν ότι οι πολίτες θα πρέπει να εμπιστευθούν την ηγεσία της χώρας σε ένα κόμμα που δεν εμπιστεύεται τον εκλεγμένο δις ηγέτη του.
