Ποιος ηθοποιός άραγε μπορεί να υπολογίσει εκ των προτέρων ποιος ρόλος θα τον καθορίσει; Κι αν τελικά αυτός ο συγκεκριμένος ρόλος ήταν/είναι και ο ρόλος με τον οποίο θα ήθελε να τον ταυτίσου και να τον θυμούνται; Θέμα επιλογών ή συγκυριών, θέμα τύχης ή ατυχίας, ζήτημα στρατηγικής ή επιμονής, η αλήθεια είναι πάντως πως κάποιοι άνθρωποι στον χώρο της θεατρικής τέχνης μοιραία ή και άθελά τους αφήνουν ένα αποτύπωμα θέλουν δεν θέλουν.
Ο Χρήστος Πολίτης (1942-2026) ανήκει στην κατηγορία αυτής της ταύτισης με έναν ρόλο όσο λίγοι – σαν να διαδέχθηκε στη μικρή οθόνη τον συνταγματάρχη Βαρτάνη του Αγγελου Αντωνόπουλου της δεκαετίας του 1970 από τον «Αγνωστο Πόλεμο», και τα δύο με την υπογραφή του Νίκου Φώσκολου. Μόνον που αυτός ο ρόλος δεν ήταν μια κορυφαία θεατρική του στιγμή. Αλλά ένας τηλεοπτικός ήρωας που συντρόφευσε το κοινό για 14 χρόνια, από το 1991 ως το 2005, δημιουργώντας ένα ιδιότυπο «πρότυπο» το οποίο εξακολουθεί να μνημονεύεται. Δεν είναι όμως και λίγο αυτό. Ο Γιάγκος Δράκος της «Λάμψης», τον οποίο υποδύθηκε με απόλυτη πίστη και αφοσίωση, έγινε το σταθερό alter ego του. Και επισκίασε κάθε προηγούμενη παρουσία του στο θέατρο από όπου ξεκίνησε το 1966 ή τις κινηματογραφικές ταινίες που ακολούθησαν. Το ήξερε εξαρχής; Δύσκολο. Το επέλεξε; Αγνωστο. Το άφησε να συμβεί; Πιθανόν. Του κόστισε;
Σε κάθε περίπτωση η πορεία ενός ηθοποιού καθορίζεται πρωτίστως από τις επιλογές του. Μόνον που αυτές εντάσσονται όχι μόνο στο πλαίσιο του ταλέντου και των δυνατοτήτων του αλλά και στο πλαίσιο εκείνο που φέρνει η στιγμή, με βάση τις ανάγκες κάθε καλλιτέχνη. Το να βρεθείς στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή κι ακόμα περισσότερο να αντιληφθείς τη συγκυρία και να βουτήξεις μέσα, είναι κι αυτό αποτέλεσμα πολλών παραμέτρων. Κι όταν η επιτυχία χτυπήσει την πόρτα σου, της ανοίξεις και μπει μέσα, δύσκολα εσύ θα βγεις από το παράθυρο. Θα μείνεις και μακάρι να την απολαύσεις…
Τελικά, κάποιοι ρόλοι που αποδεικνύονται ρόλοι ζωής, συχνά – πυκνά εγκυμονούν μέσα τους κινδύνους, ίσως και έναν μικρό θάνατο.
