Δεν είναι εύκολο να είσαι κόμμα της αντιπολίτευσης και να παράγεις πολιτική στις μέρες μας. Και δυσκολότερο επίσης είναι η πολιτική που παράγεις να φτάσει «εκεί» κάτω, στον λαό, για τον οποίο παράγεται αυτή η πολιτική, προκειμένου να του κάνεις ευκολότερη τη ζωή. Ή και καλύτερη. Γιατί δεν είναι ούτε το ένα εύκολο, το δε άλλο είναι πολύ δύσκολο;
Διότι τα κόμματα συνήθως τρέχουν πίσω από την ατζέντα που χαράζει η επικαιρότητα. Αρα την ώρα που όλοι οι άλλοι τρέχουν πίσω από το «κόμμα» Καρυστιανού κι εσύ να λες ιδού οι προτάσεις μου για το τάδε θέμα, είναι σαν να είσαι… σολομός που κολυμπάει κόντρα στο ρεύμα του ποταμιού.
Αν δε, τα καταφέρεις, παρ’ όλα αυτά, και την παραγάγεις αυτή την έρμη την πολιτική πρόταση, μάταια θα ψάξεις να δεις, αν και πώς «πέρασε» στην κοινωνία. Γιατί; Διότι υπάρχει ο πανίσχυρος επικοινωνιακός μηχανισμός που διατηρεί η κυβέρνηση, και συντηρούν για λογαριασμό της διάφορα συμφέροντα, ο οποίος «καπακώνει» την όποια πολιτική έχεις παραγάγει, και προσπαθείς να την επικοινωνήσεις με τον λαό.
Στην ελάχιστη δε περίπτωση που θα βρεις μια χαραμάδα να αποκτήσεις επαφή με το εκλογικό σώμα, το μήνυμα που θα περάσει ο μηχανισμός που περιέγραψα, είναι «ναι, εντάξει, έχετε θέσεις, αλλά ο αρχηγός σας δεν μπορεί, ο αρχηγός σας είναι λίγος» και άλλα τέτοια, πολυφορεμένα. Οπότε λαέ, πάρε μια Καρυστιανού, έναν Τσίπρα, έναν Σαμαρά στην τελική να έχεις να πορεύεσαι, κι άσε το ΠΑΣΟΚ να κουρεύεται…
Στο σκοτάδι το σχέδιο για την ενέργεια
Οπως εύκολα, φαντάζομαι, αντιληφθήκατε για το ΠΑΣΟΚ ήταν ο πρόλογος, και αφορμή έλαβα από την πιο συγκροτημένη και συγκεκριμένη πρόταση που έχει διατυπώσει ελληνικό κόμμα ή πολιτική προσωπικότητα, ποτέ, για την ηλεκτρική ενέργεια. Τη διατύπωσε, με την ευκαιρία της συνδιάσκεψης που πραγματοποίησε το κόμμα το Σαββατοκύριακο στη Δυτική Μακεδονία, και δεν την είδαμε πουθενά! Γιατί; Διότι, τα είπαμε πιο πάνω. Κι όμως, θα έπρεπε: η δέσμη 7 μέτρων «για φθηνό ηλεκτρικό ρεύμα για όλους» που ανακοίνωσε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευση ως αποτέλεσμα μιας πολύμηνης επεξεργασίας όλων των δεδομένων και των συνθηκών που επικρατούν στη συγκεκριμένη «αγορά», είναι το πιο ολοκληρωμένο σχέδιο που έχει παρουσιαστεί, έπειτα από την πολυετή αφαίμαξη του εισοδήματος των μεσαίων και χαμηλότερων εισοδηματικά κοινωνικών ομάδων από το καρτέλ της ενέργειας.
Την είδατε εσείς κάπου δημοσιευμένη αυτή τη δέσμη; Δεν την είδατε, διότι σε ό,τι αφορά τα «πασοκικά» του Σαββατοκύριακου, το μεγαλύτερο κομμάτι δημοσιότητας το πήραν με χαρακτηριστική άνεση οι απόψεις του δημάρχου Δούκα. Απόψεις οι οποίες – κατά την κατά παραγγελία δημοσιογραφία – «ανεβάζουν κατακόρυφα το θερμόμετρο στο ΠΑΣΟΚ».
Αυτή είναι η αξιολόγηση, και είναι μάλλον περιττό να επαναλάβω τη «συμβολή» σε αυτό του επικοινωνιακού μηχανισμού του Μεγάρου Μαξίμου…
Που δεν «αγάπησε» φυσικά τον Δούκα, όχι! Τη συντήρηση της εσωστρέφειας στην αξιωματική αντιπολίτευση επιδίωξε να συντηρήσει, και τα κατάφερε.
Η ευθύνη του αρχηγού
Μερίδιο ευθύνης βέβαια έχει και ο ίδιος ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, σε αυτή την κατάσταση. Διότι ναι μεν η δέσμη των 7 μέτρων ξεκινά, εξαιρετικά, ως εξής:
«(να δοθούν) κίνητρα και απλές διαδικασίες για μαζική μεταφορά από τα ακριβά “πράσινα” σε φθηνότερα “μπλε” ή άλλα τιμολόγια επιλογής του καταναλωτή, απλοποιημένα και εύκολα συγκρίσιμα για όλους τους έλληνες πολίτες», και συνεχίζει «έμμεσο πλαφόν στη χονδρεμπορική, συμβατό με το ευρωπαϊκό πλαίσιο, μέσω αγοράς που αμείβει τη διαθεσιμότητα παραγωγών, μπαταριών και διαχείρισης ζήτησης», όμως, το ΠΑΣΟΚ έχει μια σχεδόν φοβική προσέγγιση στο όλο θέμα.
Δεν λέει ας πούμε, ποιος κονομάει από την υπόθεση αυτή, ήτοι της διατήρησης εκατομμυρίων καταναλωτών στην κατηγορία του ακριβού «πράσινου» τιμολογίου. Δεν καταγγέλλει δηλαδή ποιους ωφελεί η σκόπιμη θολούρα για τα τιμολόγια που διατηρούν σε αγαστή συνεργασία οι πάροχοι ηλεκτρικής ενέργειας, με την ανοχή ή και την επίνευση της κυβέρνησης. Μένει στην περιγραφή.
Ναι, αλλά περιγράφοντας δεν σπας αβγά. Κι άμα δεν σπας αβγά, μην περιμένεις αυτός που είναι «εκεί» κάτω και υποφέρει από την ακρίβεια, να αναγνωρίσει την προσπάθειά σου και να σε επιβραβεύσει γιατί παράγεις πολιτική που είναι φιλολαϊκή. Σου ρίχνει μια ματιά, και μετά ασχολείται με τη μασημένη τροφή που του έχουν σερβίρει: τι κάνει η Καρυστιανού, ποιος τη στηρίζει, ποιους θα πάρει μαζί της, ποιους θα αφήσει, τι θα κάνει ο Τσίπρας, αν θα προχωρήσει κ.ο.κ.
Παράδειγμα φοβικής στάσης
Καθαρές εξηγήσεις. Και καθαρές κουβέντες. Σταράτες, χωρίς αστερίσκους, υποσημειώσεις, επεξηγηματικές παραπομπές. Χωρίς «περικοκλάδες» που λέγαμε παλιά. Αλλο παράδειγμα φοβικής στάσης: ο ίδιος τομέας παραγωγής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, εισηγείται για το αγροτικό ρεύμα τιμή κιλοβατώρας 7 λεπτά. Υιοθετεί δηλαδή πλήρως το σχετικό αίτημα των αγροτών, έναντι της κυβερνητικής πρότασης για 8,5 λεπτά την κιλοβατώρα. Ωραία. Πολιτική κάνουν, δεν είναι σύλλογος κυριών για την προστασία των απόρων κορασίδων. Ομως…
Ομως υπάρχει και ένα σοβαρό κομμάτι της ελληνικής οικονομίας, οι μικρομεσαίοι, με τους οποίους το ΠΑΣΟΚ είχε παραδοσιακά στενή σχέση. Ηταν ένας από του πυλώνες πάνω στους οποίους στήριξε τη θεαματική του πορεία στις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Αυτοί γιατί να πληρώνουν το ρεύμα στην κανονική του τιμή, αυτή την οποία πληρώνει και ο απλός καταναλωτής; Αυτοί δεν χρωστάνε στη ΔΕΗ (τα μαλλιά της κεφαλής τους, πολλοί εξ αυτών); Χρωστάνε.
Κάνε λοιπόν μια συνολική πρόταση και πες: στη ρύθμιση για το ρεύμα στις αγροτικές επιχειρήσεις, να ενταχθούν και οι μικρομεσαίες. Να πληρώνουν και αυτοί 7 λεπτά την κιλοβατώρα, και επίσης να τους γίνει ρύθμιση των οφειλών κατά τα πρότυπα της ρύθμισης που θα γίνει για τους αγρότες – 120 δόσεις.
Κάνεις πολιτική; Κάν’ την ολοκληρωμένα. Οχι αποσπασματικά…
Λωτοφάγοι της πολιτικής
Για να δούμε τώρα όμως πώς ανέβασε (πάλι…) το θερμόμετρο στο ΠΑΣΟΚ, ο δήμαρχος Δούκας. Ο ασυμβίβαστος, αφού εν πρώτοις ζήτησε (εκ νέου) να ξεκαθαρίσει το ΠΑΣΟΚ ότι δεν θα συνεργαστεί με τη ΝουΔου μετά τις εκλογές, όπως παγίως κάνει, αρνούμενος να δεχτεί τις δημόσιες διαβεβαιώσεις του προέδρου του κόμματος ότι δεν υφίσταται τέτοιο θέμα, επανέλαβε το γνωστό τροπάριο «να συζητήσουμε και με τον Τσίπρα». Κι αφού το είπε και αυτό, μετά θεώρησε λογικό, να βάλει και μια τρικλοποδιά στη φημολογούμενη μετακίνηση στο ΠΑΣΟΚ, διαφόρων «ρεταλιών» του ΣΥΡΙΖΑ. Τι είπε, συγκεκριμένα (στο mononews.gr); Οτι «δεν μ’ αρέσει το πλιάτσικο και δεν αρέσει σε κανέναν το πλιάτσικο. Εάν κάποιος βουλευτής, για να αποκτήσουμε και μία ηθική και αξιακή δέσμευση στην κοινωνία, έχει εκλεγεί με ένα άλλο κόμμα, τότε εάν θέλει να έρθει στο ΠΑΣΟΚ, να παραιτηθεί της έδρας του». Μάλιστα. Τη λεηλασία του ΠΑΣΟΚ (εγώ θα αποφύγω τον όρο «πλιάτσικο», δεν είναι του γούστου μου), στην οποία επιδόθηκε μετά μανίας ο μελλοντικός συνομιλητής του, Τσίπρας, τη θυμάται ο δήμαρχος; Οχι; Να ρωτήσει τον Χρηστάρα τον Πρωτόπαπα, να ενημερωθεί σχετικά. Και μετά να επανέλθει.
Ε μα πια. Πήξαμε στους λωτοφάγους της πολιτικής…
