Μέχρι πρότινος, η Μαρία Καρυστιανού αντιμετωπιζόταν από όλους τους πολιτικούς παίκτες ως μητέρα-σύμβολο για το δυστύχημα στα Τέμπη, ως εκείνη που εξέφραζε το αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης.
Τα κόμματα που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στήριξαν τις συγκεντρώσεις με τον ίδιο στόχο, σήμερα αρχίζουν να βλέπουν στην Καρυστιανού και μια πολιτική αντίπαλο, καθώς η πρόθεση σχηματισμού μιας νέας πολιτικής κίνησης επιβεβαιώθηκε από την ίδια στην αρχή της εβδομάδας. Και ήδη από τις πρώτες μέρες, έφερε το πρώτο πλήγμα: ο Νικόλας Φαραντούρης διαγράφηκε από την ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί η Κουμουνδούρου θεώρησε τη δημόσια αμφισημία του για το πολιτικό του μέλλον ως προσβολή στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι δεύτερες σκέψεις του Τσίπρα
Οι εκτιμήσεις λένε πως η πρωτοβουλία της Καρυστιανού μπορεί δυνητικά να προκαλέσει πλήγματα σχεδόν σε όλο το πολιτικό φάσμα – και ενδεικτικό γι’ αυτό ήταν πως οι πρώτες επιθέσεις απέναντί της ήρθαν από την Ελληνική Λύση και το ΚΚΕ. Παρότι η Καρυστιανού δεν περιέγραψε μια αριστερόστροφη ή κεντροαριστερή πολιτική στρατηγική, αυτός είναι ο χώρος που τη δεδομένη στιγμή παρακολουθεί πιο στενά τα βήματά της.
Τα βλέμματα όλων στράφηκαν αναπόφευκτα στην πλευρά του Αλέξη Τσίπρα, καθώς δεν ήταν λίγοι εκείνοι που στοιχημάτιζαν πως η πολιτική ενεργοποίηση της Καρυστιανού θα δημιουργήσει αμφιβολίες στον πρώην πρωθυπουργό για τις δικές του επόμενες κινήσεις.
Η σκέψη δεν μοιάζει αβάσιμη, μιας και Τσίπρας και Καρυστιανού μοιράζονται ένα κοινό που ψάχνει αντίπαλο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη εκτός των υφιστάμενων κομμάτων, υιοθετούν ένα πιο προσωποπαγές μοντέλο κόμματος το οποίο ωστόσο περιγράφουν ως κίνημα και επενδύουν στο επιστημονικό συμβούλιο ενός ινστιτούτου ή σε μια επιτροπή σοφών για να αναδείξουν στελεχιακό δυναμικό και πρόγραμμα.
Παράλληλα, όσες δημοσκοπήσεις είχαν δει το φως της δημοσιότητας ως την προηγούμενη εβδομάδα, έδειχναν τη δημοφιλία της Καρυστιανού υψηλότερη από αυτή του Τσίπρα σε ακροατήρια που και οι δύο δυνητικά θα μπορούσαν να διεκδικήσουν.
Οποια τέτοια φημολογία, ωστόσο, δεν μοιάζει να επιβεβαιώνεται μετά τα αιχμηρά σχόλια της Καρυστιανού για τον Τσίπρα, που αφορούσαν όχι μόνο το αποτέλεσμα του τρίτου μνημονίου αλλά και την «ελπίδα που γκρέμισε» και έφεραν ενόχληση στους φιλοτσιπρικούς κύκλους.
Αυτή εκφράστηκε μέσα από τον Θανάση Καρτερό («Εφ.Συν.»), ο οποίος μίλησε για αντιγραφή των «ομάδων αλήθειας» και απόπειρα «δολοφονίας χαρακτήρα», που «αποτελούν την αιχμή του δόρατος της Δεξιάς και της Ακρας Δεξιάς» και επιβεβαίωσε πως η πλευρά Τσίπρα αναδεικνύει την απουσία ιδεολογικού προσανατολισμού από μεριάς Καρυστιανού.
Με το χρονοδιάγραμμα του πρώην πρωθυπουργού να προχωράει όπως ήταν, η πρώτη απάντηση του Τσίπρα στα νέα δεδομένα θα διατυπωθεί στο επόμενο δεκαήμερο στη Θεσσαλονίκη, στην πρώτη παρουσίαση της «Ιθάκης» στη βόρεια Ελλάδα.
Ανοίγματα και συνεργασίες
Από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ, οι τόνοι απέναντι στην Καρυστιανού είναι εμφανώς πολλούς τόνους πιο χαμηλοί, με τον εκπρόσωπο Τύπου, Κώστα Τσουκαλά, να τονίζει πως η πασοκική προγραμματική πρόταση είναι η μόνη «ρεαλιστικά εφαρμόσιμη» εναλλακτική λύση απέναντι στη ΝΔ.
Στη Χαριλάου Τρικούπη αποφεύγουν τις έντονες εκφράσεις που χρησιμοποιούν κυβερνητικά στελέχη απέναντι στην Καρυστιανού – όπου το πρωθυπουργικό περιβάλλον τονίζει πως η «κυβέρνηση εκφράζει μια προσέγγιση κοινής λογικής και ρεαλιστικής διαχείρισης» σε αντιδιαστολή με «τον χώρο του λαϊκισμού ή και ακροτήτων».
Και στο ΠΑΣΟΚ, όμως, γνωρίζουν πως μεταξύ των αντιπάλων τους στην αντιπολίτευση, εκείνοι έχουν απήχηση σε ένα πιο μετριοπαθές, κεντρώο κοινό που ενδεχομένως αναζητεί εναλλακτική κυβερνητική πρόταση και το οποίο δεν θα επέλεγε ούτε Καρυστιανού ούτε Τσίπρα.
Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, πως η πίεση δεν εντείνεται για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς αυτομάτως έχει απέναντί του όχι ένα, αλλά δύο κόμματα που ακόμα δεν έχουν διαμορφωθεί και τα οποία φαίνεται πως θα έχουν ηγεσία με μεγαλύτερη δημοσκοπική δημοφιλία και θα διεκδικούν πρωτιά – στην πράξη, την αντιπολιτευτική μερίδα του λέοντος.
Για να διορθώσει αυτήν την ανισορροπία, ο Νίκος Ανδρουλάκης το τελευταίο διάστημα εμφανίζεται πολύ πιο δεκτικός στις συνεργασίες προς τα αριστερά, με πρωτοβουλίες εντός Βουλής, αλλά και τη συγκρότηση της επιτροπής διεύρυνσης υπό τον Κώστα Σκανδαλίδη.
Οσον αφορά τις επαφές με τον ΣΥΡΙΖΑ του Σωκράτη Φάμελλου τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα, εν αναμονή και των κινήσεων Τσίπρα, που στην πασοκική εκτίμηση έχουν υπαρξιακό χαρακτήρα για την Κουμουνδούρου.
Η επίθεση φιλίας προς τον Αλέξη Χαρίτση, ωστόσο, και σε εκείνους μέσα στη Νέα Αριστερά που είναι ανοιχτοί σε συνεργασίες, έχει ενισχυθεί και είναι πια συστηματική, ενώ φέρεται ότι επιχειρείται σε ανώτερο επίπεδο.
Το πλαίσιο που, από τη μεριά του ΠΑΣΟΚ, έχει ξαναεφαρμοστεί στο παρελθόν, επί ηγεσίας Φώφης Γεννηματά, είναι συγκεκριμένο – στο μοντέλο της «Δημοκρατικής Συμπαράταξης» χώρεσε τον Σεπτέμβριο του 2015 η ΔΗΜΑΡ.
Κάτι τέτοιο, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι προτεραιότητα, πόσω μάλλον ειλημμένη απόφαση, καθώς ειδικά η Νέα Αριστερά έχει μπροστά της ανοιχτές διαδικασίες συνεδρίου στο τέλος του μήνα και μια διαιρετική τομή στο εσωτερικό που δεν επηρεάζεται κυρίως από το ΠΑΣΟΚ, αλλά από τον Τσίπρα.
Παρέμβαση από Πάνο Ρούτσι
Οι κινήσεις της Μαρίας Καρυστιανού προκαλούν ήδη αντιδράσεις και από τα μέλη του συλλόγου συγγενών των θυμάτων της τραγωδίας στα Τέμπη.
«Τον αγώνα που έδωσα δεν τον έκανα για να μπω σε κόμμα, αλλά για το παιδί μου, να βρω την αλήθεια», σχολίασε χαρακτηριστικά (στον Ant1) ο Πάνος Ρούτσι, προσθέτοντας: «Από την αρχή που ξεκινήσαμε τον αγώνα μας για τη δικαίωση των παιδιών μας, έχουμε δηλώσει ότι δεν έχουμε σχέση με κόμματα και χρώματα.
Από εκεί και πέρα το τι θα κάνει ο καθένας είναι δικαίωμά του, όπως η κυρία Καρυστιανού, να κάνει ό,τι θέλει. Εφόσον δήλωσε ότι το πάει για κόμμα, καλό είναι να μην έχει καμία σχέση με τον σύλλογο».
