Αλλάζουμε;

Εφτασε από τους πρώτους, είκοσι λεπτά πριν ξεκινήσουμε. Επιασε στασίδι, πρώτη σειρά. Εγώ κουβέντιαζα με την κυρία που θα με προλόγιζε, εξαιρετική φιλόλογο, υπερδραστήρια στα πολιτιστικά του τόπου της. Τον αναγνώρισα ακαριαία κι ας είχε ασπρίσει και ας είχε ρυτιδιάσει. «Αυτός δεν είναι ο Σ.;» τη ρώτησα. «Γνωρίζεστε;». «Αμυδρά. Παλιά… Ζει μόνιμα εδώ; Δικηγορεί;». «Εχει μεταπηδήσει στις επιχειρήσεις. Το 2000 αγόρασε ένα ρημαγμένο αρχοντικό στην κεντρική πλατεία. Το ανακαίνισε, το έκανε το πρώτο μπουτίκ οτέλ της πόλης. Σήμερα έχει τέσσερα ξενοδοχεία, καμιά πεντακοσαριά κλίνες συνολικά». «Λαμόγιο;». «Κάθε άλλο! Αεικίνητος, έντιμος, κοινωνικά ευαίσθητος, ευπατρίδης σωστός. Και χαμηλών τόνων. Και καλλιεργημένος, πόσους ξέρεις ανθρώπους του χρήματος που θα έρχονταν σε παρουσίαση βιβλίου; Να σας συστήσω ξανά;». «Ασε το για αργότερα…».

Σιγά μην είχε κουβαληθεί ο κανάγιας από λογοτεχνικό ενδιαφέρον! Να κάτσει απέναντί μου ήθελε για να μου σκαλίζει την παλιά πληγή. Πώς το είχε αποφασίσει; Είχα βρεθεί αρκετές φορές σε δημόσιες εκδηλώσεις στην πόλη του, πιθανότατα είχα κοιμηθεί σε κάποιο από τα κρεβάτια του. Δεν είχαμε διασταυρωθεί ποτέ. Ισως απόψε να μην είχε τίποτα διασκεδαστικότερο να κάνει. Ή ίσως – από τρόμο για το γήρας που παραμονεύει στην επόμενη γωνία – να ήθελε να θυμηθεί και να θυμίσει έναν νεανικό του θρίαμβο. «Κοντεύει» σκέφτηκα «τα εβδομήντα… Υπερβάλλω – στα εξήντα δύο είναι, άντε στα εξήντα τρία. Καλοκρατιέται, ας το παραδεχτώ. Κι έχει αποκτήσει, μεγαλώνοντας, μια γοητεία που ούτε κατά διάνοια δεν είχε στα είκοσι πέντε του. Τότε όμως μού την έκανε τη ζημιά!».

Τι δουλειά είχε ένας εικοσιπεντάρης σε ένα πάρτι δεκαοχτάρηδων; Ενας ασκούμενος δικηγόρος ανάμεσα σε πρωτοετείς, άντε δευτεροετείς; Πώς είχε σκάσει μύτη ακάλεστος στο σπίτι του κολλητού μου; Θέλει και ρώτημα; Με τον αέρα του φοιτητοπατέρα, που είχε πρωτοστατήσει σε κινητοποιήσεις, καταλήψεις, συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, που είχε αφυπνίσει ιδεολογικά ποιος ξέρει πόσα κουτάβια. Με ύφος σέξι  επαναστάτη. Με αρβύλες, παντελόνι πέτσινο, τι-σερτ κολλητό κι από πάνω γιλέκο. Εγώ ήμουν διαφορετικής αισθητικής: αφάνα, στρογγυλά γυαλιά, χρυσό δακτυλίδι, ήθελα να περνιέμαι για εστέτ. Δεν είχα ίνδαλμα τον Τσε Γκεβάρα μα τον Οσκαρ Γουάιλντ. Δεν άκουγα Βασίλη Παπακωνσταντίνου αλλά Νίνα Χάγκεν. Αθήνα, δεκαετία ’80.

Μου την έφαγε εμπρός στα μάτια μου! Τα οποία – το επικαλούμαι ως ελαφρυντικό – είχαν βασιλέψει. Λαγοκοιμόμουν σε μια πολυθρόνα. Ο συνδυασμός του αποσυμφορυτικού «disofrin» με δύο διπλά ουίσκι με είχε ρίξει σε λήθαργο. Μέσα από ένα πέπλο ομίχλης, μόλις που τη διέκρινα στην αυτοσχέδια πίστα – χόρευε κάπως άγαρμπα η αγάπη μου, κάπως σαν «τα παπάκια στη σειρά». Εκείνος αντιθέτως την πολιορκούσε με εντυπωσιακές φιγούρες. Μετά χαμήλωσαν κι άλλο τα φώτα, ξεκίνησαν τα μπλουζ, δύο κολλημένα σώματα, τα δικά τους ήταν; Κατά τις τρεις, άρχισα να συνέρχομαι. Το πάρτι είχε ουσιαστικά σχολάσει. Η αγάπη μου άφαντη. Τους βρήκα στην κουζίνα, να φιλιούνται. Βγήκα απ’ το σπίτι τρέχοντας, κουτρουβάλησα τις σκάλες. Σπάραξα για κάνα εξάμηνο.

Δύο χρόνια αργότερα – μου τα πρόφτασε μια φίλη της – εκείνη έμεινε έγκυος. Παντρεύτηκαν. Μετακόμισαν στην πόλη του. Πρόκοψαν, κινήθηκαν από τον αριστερισμό στον εκσυγχρονισμό.

«Ο Σ., ο Χ.» μας σύστησε η καλή φιλόλογος. «Γνωριζόμαστε» χαμογέλασε εκείνος εγκάρδια. Σάμπως ο χρόνος όλα να τα παραγράφει, σαν να μην είχε αντιληφθεί το σκαιό μου ύφος. Το μίσος μου δεν είχε διόλου εξατμιστεί. Ευχαρίστως θα τον έσπαγα, θα αποπειρώμην να τον σπάσω στο ξύλο για ό,τι μού είχε κάνει τέσσερις δεκαετίες πριν. «Πώς τα πάει η παλιά μου αγάπη;» έφτυσα τις λέξεις. «Τη χάσαμε πέρυσι». Εμεινα κόκαλο.

Στον τάφο της, το επόμενο πρωί, στεκόμασταν κι οι δύο σαν τους μαλάκες που το κορίτσι τούς έχει στήσει στο ραντεβού. «Υπέφερε;». «Βαρέθηκε να υποφέρει. Βαρέθηκε ίσως γενικά να ζει…». Hθελε να τον παρηγορήσω κι από πάνω; Μαζί μου – θέλω να το πιστεύω – εκείνη θα περνούσε ασύγκριτα καλύτερα. «Εσύ τη θυμάσαι να ανθίζει. Εγώ να μαραίνεται. Αλλάζουμε;».