«100 χρόνια μετά, {LF}δεν έχουμε μάθει τίποτα»

Με βλέμμα διαπεραστικό και υποκριτική στόφα που ισορροπεί ανάμεσα στη δύναμη και την ευαισθησία, η Τζοάνα Βάντερχαμ έχει καταφέρει να ξεχωρίσει στο διεθνές τηλεοπτικό τοπίο. Μετά τις σειρές «Warrior», «One of us» και «The paradise», η σκωτσέζα ηθοποιός επιστρέφει δυναμικά στη μικρή οθόνη μέσα από τη νέα παραγωγή του BBC «Outrageous» που στη χώρα μας προβάλλεται από την Cosmote TV. Η σειρά εκτυλίσσεται με φόντο τη σκοτεινή δεκαετία του 1930 και είναι εμπνευσμένη από τις ζωές των αδερφών Μίτφορντ, έξι γυναικών που συχνά απασχολούσαν με τα καμώματά τους τα παγκόσμια πρωτοσέλιδα. Η Τζοάνα Βάντερχαμ υποδύεται την Νταϊάνα, μια ηρωίδα η οποία κινείται ανάμεσα στην εξουσία και την επιθυμία, τη δημόσια εικόνα και την προσωπική αλήθεια, στοιχεία που πάλεψε να κατακτήσει διαβάζοντας κι ακούγοντας podcasts για να μπει στον κόσμο της.

«Η σειρά μας βασίζεται στο βιβλίο της Μαίρης Λόβελ. Η ίδια ήρθε στην πρόβα και μου είπε ότι είχε γνωρίσει την Νταϊάνα κι ότι όταν κάποιος της έδινε μια είδηση ή κάτι που δεν της άρεσε, το δεχόταν κι έκλεινε τα μάτια της. Μόλις τα άνοιγε ξανά, ήταν σαν να μην είχε ειπωθεί. Ετσι, ήθελα πραγματικά να εμβαθύνω στο είδος του ανθρώπου που μπορεί να περάσει τη ζωή του αλλάζοντας σχεδόν την πραγματικότητα για να ταιριάζει σε αυτόν και όχι το αντίστροφο. Ηθελα να αποκτήσω τις πολύ λεπτομερείς αποχρώσεις στην ερμηνεία ενός πραγματικού προσώπου και να διασφαλίσω ότι θα έμοιαζε αληθινό, πραγματικά μοναδικό και διορατικό», ανέφερε η Τζοάνα Βάντερχαμ μιλώντας στα «Πρόσωπα».

ΝΤΑΪΑΝΑ ΚΑΙ ΧΙΤΛΕΡ. Η σειρά επιχειρεί μια λεπτοδουλεμένη ανατομία ολόκληρης της εποχής του 1930, φέρνοντας στο φως τις υπόγειες πολιτικές εντάσεις, τις διασυνδέσεις της βρετανικής αριστοκρατίας με τον φασισμό αλλά και την αμφιλεγόμενη σχέση της Νταϊάνα με τον Αδόλφο Χίτλερ. «Συνηθίζω να παίζω την καλή, αυτή την ηρωίδα που το κοινό πρέπει να ερωτευτεί. Οπότε, σε αυτό το σημείο της καριέρας μου ήμουν ενθουσιασμένη που θα έπαιζα την κακιά, αλλά δεν περίμενα να πρέπει να πω μερικές πολύ αμφιλεγόμενες ατάκες. Δεν περίμενα να είναι τόσο δύσκολο. Αν κι έμαθα τις ατάκες πολύ γρήγορα, όταν έμπαινα στο πλατό, δεν μπορούσα να τις πω. Ηταν σαν να είχα κάποιο είδος ψυχολογικού μπλοκαρίσματος, σαν να μην ήθελα να πω αυτά τα πράγματα. Νιώθω, όμως, ότι είναι πολύ σημαντικό να το δείξουμε αυτό στην οθόνη και να κάνουμε αυτές τις συζητήσεις, γιατί το νόημα της σειράς είναι σαν να ρωτάει το κοινό αν όσα βλέπει είναι εξαιρετικά σχετικά με το σήμερα. Είναι ένα είδος προειδοποιητικής ιστορίας για το να αποφύγουμε τη ριζοσπαστικοποίηση», τόνισε η ηθοποιός.

Στην εποχή μας που ο δημόσιος λόγος πολώνεται κι οι ιδεολογίες του παρελθόντος αναβιώνουν με νέα πρόσωπα, το «Outrageous» δείχνει να φωτίζει με ακρίβεια τα ερωτήματα που μας απασχολούν ακόμη. «Είναι σημάδι των καιρών που ζούμε το γεγονός ότι αυτή η σειρά φαίνεται πραγματικά απαραίτητη και επείγουσα. Στα γυρίσματα, υπήρχαν κάποιες πραγματικά δυσάρεστες ομοιότητες με το τότε, διαβάζοντας τις ειδήσεις. Σκεφτόμουν ότι αυτή η ιστορία διαδραματίζεται πριν από σχεδόν εκατό χρόνια, κι όμως δεν έχουμε μάθει ακόμα τίποτα. Χρησιμοποιεί το είδος αυτό της οικογένειας για να μιλήσει για τους ανθρώπους που μεγάλωσαν σε δύσκολες συνθήκες, χωρίς να έχουν πρόσβαση σε κατάλληλη εκπαίδευση, και κοινωνικοποιούνταν μόνο σε συγκεκριμένες ομάδες καταλήγοντας να ριζοσπαστικοποιηθούν. Χρησιμοποιεί τις αδερφές ως ένα είδος παραδείγματος και πραγματικά καταλαβαίνεις γιατί όλο αυτό μοιάζει σχετικό με το τώρα», επεσήμανε η πρωταγωνίστρια. «Τα εν λόγω κορίτσια είχαν πρόσβαση στο συγκεκριμένο είδος πολιτικών μυαλών της εποχής. Σήμερα όλοι είναι στα κοινωνικά μέσα και γίνονται ό,τι τους δίνει ο αλγόριθμος να δουν. Γιατί αν περάσουν χρόνο βλέποντας ένα συγκεκριμένο βίντεο, θα τους δείξει μετά περισσότερα τέτοιου είδους. Από τον ρόλο μου με εξέπληξε το γεγονός ότι όταν είσαι περιτριγυρισμένος μόνο από ανθρώπους που σκέφτονται όπως εσύ, οι αξίες, οι σκέψεις και η άποψή σου για τον κόσμο αντανακλώνται σε σένα κι έτσι συνεχίζεις να πιστεύεις ότι έχεις δίκιο. Αρχισα να αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι νιώθουν ότι ζουν σε διαφορετικές πραγματικότητες, σαν να έχουν διαφορετικές αλήθειες. Αυτή η σειρά είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα του ότι ένας άνθρωπος πεπεισμένος ότι αυτή είναι η αλήθεια κι ένας άλλος επίσης ότι είναι άλλη, είναι κάπως ακατανόητο ότι μπορούν να συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο ή ακόμα και στην ίδια οικογένεια», συνέχισε η ίδια.

ΑΝ ΖΟΥΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. Παίζοντας με την αντίφαση ανάμεσα στην ιδεολογία και τη γοητεία, η σειρά δεν ζητάει από τους θεατές να δικαιολογήσουν τις ηρωίδες της. Μόνο να τις δουν όπως ήταν: σύνθετες, ριζοσπαστικές και συχνά άβολες. «Αν οι αδερφές Μίτφορντ ζούσαν σήμερα, θα ήταν θύματα ακύρωσης στα social media ή είδωλα, ανάλογα με την πολιτική ιδεολογία των ανθρώπων. Νομίζω ότι το να λογοδοτείς για τις απόψεις σου δεν είναι κακό πράγμα. Η Νταϊάνα πιθανότατα θα ακυρωνόταν. Ακόμα και τότε, είχε το προσωνύμιο της πιο μισητής γυναίκας της Βρετανίας. Με εντυπωσίασε πραγματικά, όμως, το γεγονός ότι κατάφερε να το ξεπεράσει. Εξακολουθούσε να προσκαλείται σε πολλά πάρτι, να είναι παντού στις εφημερίδες. Μπορούσε να τη γλιτώνει με αυτές τις απόψεις και τις ιδέες και εξακολουθούσε να είναι αποδεκτή. Αυτό αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι δεν ήξεραν πού οδηγούσε ο φασισμός. Δεν είχαν το πλεονέκτημα της εκ των υστέρων γνώσης, όπως έχουμε εμείς τώρα. Πραγματικά πολλοί άνθρωποι των ανώτερων τάξεων είχαν φασιστικές τάσεις και οι απόψεις της δεν θεωρούνταν τότε υπερβολικά ακραίες», κατέληξε η Τζοάνα Βάντερχαμ.