Γεννημένοι στη Βαβέλ

Πάντα αμφιλεγόμενος και πολιτικά μη ορθός, ο Σλάβοϊ Ζίζεκ θεωρεί ότι οι παλιές καλές μέρες έχουν τελειώσει. Ο σλοβένος φιλόσοφος πιστεύει ότι αντιμετωπίζουμε μια νέα εποχή στην οποία δεν είναι δυνατόν να σκεφτούμε έναν καλύτερο κόσμο, αλλά απλώς την επιβίωση. «Στα γεράματά μου, γίνομαι μισάνθρωπος», παρατηρεί. Αυτό που δεν έχει αλλάξει είναι το πόσο του αρέσει να προκαλεί με τις ιδέες του. «Η νέα λαϊκιστική Δεξιά υιοθετεί ψευδοεπαναστατική γλώσσα, ενώ η Αριστερά φαίνεται να έχει γίνει ο φύλακας του νόμου και της τάξης», λέει. Μπορούμε να καταφύγουμε στη σοφία, μήπως βρούμε άκρη; «Οχι! Η σοφία είναι αυτό που μισώ περισσότερο – είναι η απόλυτη κομφορμιστική βλακεία».

Ο μόνος τρόπος για να ζήσει κάποιος μια μακρά ζωή είναι γερνώντας. Πώς όμως θα σταματήσουμε τις επιπτώσεις από το πέρασμα του χρόνου; Η βιολόγος Αννα Μαρία Κουέρβο εργάζεται πάνω σε αυτό ως διευθύντρια του Ινστιτούτου Αϊνστάιν για την Ερευνα Γήρανσης.  «Ρωτήσαμε μια αιωνόβια αν οι γιατροί της είχαν πει να κόψει το κάπνισμα και απάντησε: «Τρεις, αλλά και οι τρεις είναι νεκροί»». Αυτό που θέλουμε να μάθουμε είναι ποια γονίδια ή κυτταρικές οδοί εμπλέκονται στη γήρανση. «Δεν είναι απαραίτητο να διορθωθούν όλα: η βελτίωση ενός πυλώνα γήρανσης θα έχει θετικές επιπτώσεις στους άλλους». Το πιο βασικό; «Ο ύπνος είναι δημοκρατικός και δωρεάν και όμως κανείς δεν κοιμάται αρκετά».

Μπορεί ένας πολιτικός που δεν κουμαντάρει το σπίτι του να κουμαντάρει μια χώρα; Αυτό το, κάπως παλιακό, επιχείρημα ήρθε στο προσκήνιο με τα όσα συνέβησαν κατά την προσγείωση των Μακρόν στο Βιετνάμ. To Ελιζέ προσπάθησε, μάλιστα, στην αρχή να το διαψεύσει. Οι Γάλλοι το συζήτησαν, αλλά φαίνεται πως στην πολιτική κουλτούρα της χώρας ισχύει ακόμα o «νόμος της κρεβατοκάμαρας», δηλαδή ό,τι συμβαίνει στις προσωπικές σχέσεις είναι ιδιωτικό. Δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε τι ακριβώς συνέβη μεταξύ τους εκείνη τη στιγμή, αλλά η εικόνα έχει σημασία, ειδικά για τον ηγέτη μιας χώρας. Το πραγματικά προβληματικό, όμως, είναι να υπονοείται πως μια διαφωνία μπορεί να ενέχει και σωματική βία.

Στο Φεστιβάλ των Καννών ο Μπόνο των U2 παρουσίασε το «Bono: Stories of Surrender», μια κινηματογραφική μεταφορά των απομνημονευμάτων του και της τελευταίας περιοδείας τους. Aπό τον θάνατο της μητέρας του όταν ήταν 14 ετών έως το θέατρο της Νάπολης όπου πήγε λόγω του πάθους του πατέρα του για τον Παβαρότι, τα πάντα διανθίζονται με τα τραγούδια της διάσημης μπάντας. Στην ταινία αναφέρεται συχνά στην πίστη. Σε τι πιστεύει; «Μου αρέσει να πιστεύω ότι έχω πίστη στη μουσική, ότι τη σέβομαι. Με μεταφέρει σε ένα άλλο μέρος. Αγαπώ την επιστήμη και ταυτόχρονα, πιστεύω στο να πάμε παραπέρα, σε φιλανθρωπικά έργα, στη βοήθεια… Πρέπει να καταπολεμήσουμε αυτή τη γενική αίσθηση ότι ο κόσμος είναι χάλια».