Τα δράματα

Τη μία μέρα ο πατέρας σκότωσε τον γιο. Και την επομένη, ο γιος δολοφόνησε τη μητέρα. Η πασιέντζα του οικογενειακού δράματος βγήκε στις οθόνες μας. Οπως είναι αναμενόμενο, η κοινωνία παρακολουθεί τις τραγωδίες στα δελτία και στα περίπτερα – αυτά τα γεγονότα φτιάχνουν θεαματικά πρωτοσέλιδα. Υστερα από δύο – τρεις μέρες το ενδιαφέρον θα ατονήσει ή θα κατευθυνθεί στο επόμενο έγκλημα.

Ομως το έγκλημα δεν είναι πλέον είδηση. Είναι επανάληψη. Είναι η διαρκής επιστροφή σε μία ρουτίνα τόσο παλιά όσο και η ανθρώπινη ιστορία: η βία μέσα στην οικογένεια, εκεί όπου, υποτίθεται, υπάρχει μόνο ασφάλεια, τρυφερότητα και αγάπη. Σωστά. Μόνο που, συνάμα, η οικογένεια είναι και η μήτρα όλων των δεινών στην ανθρώπινη ζωή.

Και ποιος μπορεί, αλήθεια, να αντιμετωπίσει τα σκοτάδια της ανθρώπινης φύσης; Οσο και αν εξελίσσονται οι κοινωνίες, όσο και αν αλλάζουν οι νόμοι, οι ευαισθησίες και οι κανόνες, τα σκοτεινά πάθη δεν ξεριζώνονται. Ναι, ο πολιτισμός μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο, αλλά μέχρι ένα σημείο. Δεν τον εξημερώνει σε απόλυτο βαθμό. Οσα κρύβονται πίσω από τις κουρτίνες ενός σπιτιού, δεν τα αγγίζει καμία πρόοδος, καμία πολιτική, κανένα κοινωνικό αφήγημα. Αντε τώρα να περιγράψεις τον ψυχισμό του αγοριού που σκοτώνει τη μάνα του. Δεν μπορείς με κοινωνικούς και επιστημονικούς όρους. Δηλαδή κάτι θα πεις, αλλά δεν θα περιγράψεις όλη την εικόνα. Αναγκαστικά θα επικαλεστείς την τέχνη. Η αρχαία τραγωδία δεν ήταν μια ποιητική υπερβολή. Ηταν αντανάκλαση της πραγματικότητας. Οι δραματουργοί δεν επινόησαν τον Ορέστη και την Κλυταιμνήστρα από το μηδέν. Απλώς έδωσαν θεατρική μορφή σε όσα έβλεπαν γύρω τους. Και όσα τους ενέπνευσαν, είναι εδώ, τα βλέπουμε ακόμα: θυμός, εκδίκηση, ενοχή, βία, αίμα.

Αλλάζει η τεχνολογία, αλλάζει η ταχύτητα μετάδοσης, αλλάζει η συσκευασία της είδησης. Οχι όμως το βάθος της ανθρώπινης ψυχής. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να πληγώνουν, να προδίδουν, να λυγίζουν μέσα στους δεσμούς που υποτίθεται ότι τους ενώνουν. Ναι, είναι αποτρόπαια αυτά τα εγκλήματα, συμφωνούμε. Αλλά και χρήσιμα. Μας θυμίζουν ποιοι ακριβώς είμαστε ή, καλύτερα, τι μπορούμε να γίνουμε.

Ούτε like στo Instagram

Επειδή ακολουθώ κατά πόδας, που λέει ο λόγος, την Τζόρτζια Μελόνι στo Instagram, παρατήρησα κάτι περίεργο και σπεύδω να σας το μεταφέρω. Ο λογαριασμός της ιταλίδας πρωθυπουργού καλύπτει με συνέπεια κάθε δημόσια δραστηριότητά της. Κοινώς, όποιος ηγέτης περάσει από τη Ρώμη, εμφανίζεται δίπλα της και στο Instagram. Το ίδιο ισχύει και για τα επίσημα ταξίδια που πραγματοποιεί η Μελόνι εκτός Ιταλίας. Μητσοτάκης και Μελόνι έχουν ανταλλάξει από μία επίσκεψη. Η Μελόνι ήρθε στην Αθήνα και ο Μητσοτάκης πήγε στη Ρώμη. Και στις δύο περιπτώσεις, η Μελόνι δεν ανέβασε τίποτα στο Instagram. Ούτε καν μία φωτογραφία της τυπικής χειραψίας. Ούτε ένα story βρε παιδί μου! Είναι σύμπτωση; Δεν το γνωρίζω. Αντιθέτως χθες το βράδυ ανέβασε φωτογραφία με τον Εντι Ράμα. Αν ήμουν στο Μαξίμου θα έκανα, μεταξύ σοβαρού και αστείου, μία ερώτηση στους Ιταλούς.

Τι να μας πουν οι Τούρκοι…

Ο τουρκικός Τύπος παραληρεί για την επικείμενη συνάντηση της Κωνσταντινούπολης, αν και ακόμα δεν είμαστε απολύτως βέβαιοι για τα πρόσωπα που θα καθίσουν στις καρέκλες. Αυτό δεν εμποδίζει τον Ερντογάν να περιγράφει τη χώρα του ως την ειρηνοποιό δύναμη που είναι έτοιμη, με τον κλάδο ελαίας ανά χείρας, να λύσει τα προβλήματα του πλανήτη. Αστειότητες. Οποιος έχει ζήσει τα γεγονότα με τη συνάντηση που διοργάνωσε ο Ανδρέας, ανάμεσα στον Καντάφι και τον Μιτεράν στην Ελούντα, είναι πλήρης και δεν ασχολείται με δευτερεύουσες συνευρέσεις. Γαλλία και Λιβύη έτρωγαν τα μουστάκια τους στο Τσαντ. Τους φωνάζει ο μεγάλος στην Ελούντα για να τους θυμίσει τα καλά της ζωής. Και εμφανίζεται ο Καντάφι με σωματοφυλακή 80 γυναικών. Βγαίνουν την άλλη μέρα τα πρωτοσέλιδα για τον Ανδρέα που κατέπληξε την παγκόσμια κοινή γνώμη (σοβαρολογώ), το τραπέζι της ειρήνης και το Νομπέλ που το τυλίγουν για να το στείλουν στο Καστρί, μην ταλαιπωρείται ο γίγαντας με την απονομή.