Κώστας Αχ. Καραμανλής

Στα τέλη Μαρτίου του 2024, ενώ στη Βουλή συζητείται πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης, ο ομιλητής νούμερο 106 ανεβαίνει στο βήμα. Αναφέρεται στα Τέμπη, στη σύμβαση 717 και θέτει εαυτόν στη διάθεση μιας προανακριτικής, αν – όπως διευκρινίζει – υπάρχουν «πραγματικά» κατηγορίες εις βάρος του. Μόλις κλείνει τον μπλε φάκελο με το χειρόγραφο του λόγου του, οι συνάδελφοί του στη νεοδημοκρατική ΚΟ τον χειροκροτούν δυνατά. Ο Αδωνις σηκώνεται από τα υπουργικά έδρανα και του σφίγγει το χέρι. Σήμερα, εκείνο το χειροκρότημα στοιχειώνει τους γαλάζιους. Τότε, παρά τα όσα δηλώνονται εκ των υστέρων, αυτή η αντίδραση του κόμματος αποτύπωνε πολύ παραστατικά την άποψη που επικρατούσε στους κόλπους του για τον Κώστα Αχ. Καραμανλή.

Η απόφασή του να υποβάλει παραίτηση μέσα σε δέκα ώρες από το σιδηροδρομικό δυστύχημα είχε γίνει δεκτή με κεντροδεξιούς επαίνους, δημόσια και ιδιωτικά, για το «πολιτικό ήθος» του. Ηταν, έλεγαν ομοϊδεάτες του, πρώτη φορά που κάποιος αναλάμβανε την πολιτική ευθύνη τόσο γρήγορα (κι όχι όπως επέβαλε η μεταπολιτευτική παράδοση με χρονοκαθυστέρηση, όταν πια οι διαθέσεις της κοινωνίας ήταν τόσο άγριες ώστε η εκούσια αποχώρηση από τον υπουργικό θώκο να εκλαμβάνεται σαν μονόδρομος). Η στάση του εκτιμήθηκε δεόντως κι απ’ το Μαξίμου – εξού κι ο πρωθυπουργός είχε σπεύσει να υπογραμμίσει στο διάγγελμα μετά την τραγωδία πως «τον τιμά».

Μυημένοι στα κομματικά παρασκήνια γνωρίζουν ότι η γνώμη του στενού πρωθυπουργικού επιτελείου γι΄αυτόν ήταν θετική πολύ πριν του ανατεθεί ένα χαρτοφυλάκιο. Λογικό. Το νεότερο μέλος της ιστορικής για τη συντηρητική παράταξη πολιτικής δυναστείας προσέφερε στον Μητσοτάκη αρκετές ευκαιρίες να στείλει το μήνυμα πως ενστερνίζεται τα ιδεώδη του καραμανλισμού, ήδη από την εποχή που ο μεν ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κι ο δε τον υποδεχόταν στην πατρογονική εστία των Καραμανλήδων στην Πρώτη. Ετσι, εζυγίσθη, εμετρήθη και ευρέθη κρίσιμος για τις εσωκομματικές ισορροπίες παίκτης από το μητσοτακικό περιβάλλον. Εγινε ο εκπρόσωπος της οικογένειας που αυτοτοποθετείται σταθερά στο πλευρό του νυν προέδρου της ΝΔ (σε αντίθεση με άλλους συγγενείς του).

Για παροικούντες την πολιτική σκηνή χωρίς το σαράκι του πολιτεύεσθαι, «τα είχε όλα». Καλές σπουδές στις ΗΠΑ, μια διετία σε ελβετική τράπεζα επενδύσεων κι έπειτα διευθυντική θέση στην οικογενειακή ναυτιλιακή. Παρ’ όλα αυτά, δεν ξέφυγε από τον πιο συνηθισμένο αυτοματισμό των γόνων. Τον Ιούνιο 2012 τοποθετήθηκε στην τελευταία, μη εκλόγιμη, θέση του ψηφοδελτίου των Σερρών και το 2015 διεκδίκησε σοβαρά – με επιτυχία, προφανώς – την έδρα.