Σπουδαία ευκαιρία

Ναι, δεν αμφιβάλλω καθόλου. Για τον Αλέξη Τσίπρα ήταν «σπουδαία ευκαιρία», όπως τη χαρακτήρισε ο ίδιος, η συνάντηση και η ανταλλαγή απόψεων με τον Μπέρνι Σάντερς, τον αιώνιο γερουσιαστή του Βερμόντ και αναμφισβήτητα τον πιο αριστερό πολιτικό στις ΗΠΑ. Γιατί, βλέπετε, μέχρι τώρα ο μόνος αμερικανός πολιτικός που είχε γνωρίσει ο Αλέξης και είχε μάλιστα εκφράσει τον θαυμασμό του γι’ αυτόν ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ. Τώρα ολοκληρώνει την αμερικάνικη εμπειρία του, γνωρίζοντας και την αριστερή εκδοχή της αμερικανικής παλαβομάρας. Θέλω να πιστεύω ότι ο brόεδρος θα άντλησε σοφία από την πολύτιμη εμπειρία του με τον Τραμπ, για να μεταδώσει στον συνομιλητή του κάτι χρήσιμο, όπως λ.χ. ότι ο πρόεδρος Τραμπ μπορεί να δείχνει και να ακούγεται δαιμονικός, αλλά αυτό που κάνει το κάνει για καλό.

Εχει ενδιαφέρον ότι, στη συζήτηση με τον Μπέρνι, ο Αλέξης έθιξε ένα αγαπημένο του θέμα (είναι γνωστή η έφεση του brοέδρου στη στρατηγική, πλανητικής εμβέλειας σκέψη), συγκεκριμένα τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού, για τον συντονισμό του αγώνα εναντίον της κλιματικής κρίσης, των ανισοτήτων, του εθνικισμού και της νεοαποικιοκρατίας. Θυμίζω ότι το ίδιο ακριβώς το είχε συμφωνήσει, προ ετών, στη συνάντηση που είχε με τον πρόεδρο Λούλα της Βραζιλίας στην ορκωμοσία του. Γιατί λοιπόν να μη διευρύνουν αυτή τη συνεργασία και με τον Μπέρνι; Μπορεί να είναι εκεί το σπέρμα της Πέμπτης ή της Εκτης Διεθνούς – σάμπως ξέρω πόσες είναι; Αν πάντως το προχωρήσουν, θα συνιστούσα να ξεκινήσουν με ένα chat group, κατά προτίμηση στο Signal – είναι πολύ της μόδας, ξέρετε, τώρα στην Αμερική. Αν θέλουν, μπορούν να βάλουν και μένα μέσα. Ορκίζομαι ότι δεν θα διαρρεύσει τίποτα…

Οσον αφορά τον ίδιο τον Μπέρνι, για τον οποίον οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι είναι ακατάβλητος στα 83 του, το τελευταίο διάστημα, πριν από τη συνάντηση με τον Αλέξη, έκανε μια μεγάλη περιοδεία στις δυτικές Πολιτείες, συνοδευόμενος μάλιστα από την επικρατέστερη διάδοχό του στην αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών, την Αλεξάντρια Οκάζιο-Κορτέζ. Επειδή η τελευταία θεωρείται μια πιθανή υποψηφιότητα από πλευράς των Δημοκρατικών, έχει σημασία ότι στη διάρκεια της περιοδείας αυτής ο Μπέρνι μετρίασε ορισμένες από τις ακραίες θέσεις που πλήρωσαν οι Δημοκρατικοί στις εκλογές. Η σημαντικότερη από τις μετατοπίσεις αυτές αφορά τα σύνορα. Σε συνέντευξή του, δήλωσε απερίφραστα ότι η πολιτική του Τραμπ στα σύνορα είναι η σωστή. Το σημειώνω ως ένδειξη ότι, επιτέλους, κάτι κινείται στους Δημοκρατικούς, οι οποίοι μετά την ήττα τους ή έχουν εξαφανιστεί και σιωπούν ή λένε τα ίδια με ακόμη περισσότερη επιμονή. Το περίεργο είναι ότι κινείται στην Αριστερά του κόμματος, ενώ θα το περίμενες λογικά από την αντίθετη πτέρυγα.

ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Κάπου πήρε το μάτι μου, περιδιαβάζοντας τις ειδήσεις, ότι η Λάρισα ανακηρύχθηκε επισήμως (από κάποια γενική γραμματεία, αν κατάλαβα καλά) Εθνική Πρωτεύουσα Νεολαίας για το 2025. Φοβήθηκα τόσο πολύ με αυτή την καινούργια έννοια της εθνικής πρωτεύουσας νεολαίας, ώστε δεν τόλμησα να διαβάσω περισσότερο από τις πρώτες γραμμές της είδησης. Γιατί όχι όμως; Οταν ο Τσίπρας κάνει διαλέξεις στο Χάρβαρντ και τους αναλύει την «εθνική πυξίδα», μπορεί και η Λάρισα να θεωρείται εθνική πρωτεύουσα νεολαίας. Θέλετε να την προαγάγουμε σε ευρωπαϊκή, για να μην είναι μόνο εθνική; Μπορούμε! Νομίζετε θα πάρει χαμπάρι η Ευρώπη να μας ζητήσει τον λόγο; (Εδώ που τα λέμε, αμφιβάλλω αν θα το πάρει χαμπάρι η Λάρισα…) «Just do it» λοιπόν, όπως έλεγε ένα διαφημιστικό σλόγκαν για αθλητικά παπούτσια. Ο βολονταρισμός είναι στη μόδα.

ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΑΤΥΧΟΣ

Αν, αντί για γάτες και πτώματα, η σκηνή που ήθελε να γυρίσει ο Γιώργος Λάνθιμος στην Ακρόπολη είχε σκιουράκια και νύμφες (ευπρεπώς ενδεδυμένες, με εσθήτες αδιαφανείς και ποδήρεις) θα του παραχωρούσαν τον χώρο και μάλιστα για τέσσερις ημέρες; Εχω την εντύπωση ότι ακόμη και αν η σκηνή που ήθελε να γυρίσει ο διακεκριμένος σκηνοθέτης περιελάμβανε και την κ. Μενδώνη αυτοπροσώπως σε ρόλο guest star ως Αθηνά και πάλι δεν θα του την έδιναν. Πολύ δύσκολα μπορεί να σκεφτεί κανείς έναν λόγο για τον οποίο η Ακρόπολη θα έπρεπε να μείνει κλειστή και απροσπέλαστη για τους επισκέπτες της, εκτός βέβαια αν επρόκειτο για λόγο ασφαλείας. Μεγαλύτερο είναι το όφελος από τη διαρκή προσβασισμότητα του μνημείου παρά η προβολή στο έργο ενός σίγουρα μοναδικού καλλιτέχνη, όπως ο Λάνθιμος. Δεν το λέω επιχειρώντας να συγκρίνω πολιτιστικά μεγέθη. Μόνο τη σχέση κόστους – οφέλους εξετάζω. Εν πάση περιπτώσει ήταν και άτυχος, γιατί είχε προηγηθεί η γκάφα με το στέγαστρο του Καλλιμάρμαρου…