Ανάποδη

Βέβαια, αν και του αναγνωρίζεται πως ολοκληρώνει με επιτυχία σεβαστό αριθμό από τα πρότζεκτ του μπλε φακέλου του, ο ζήλος με τον οποίο διαλαλεί τη γραμμή της κυβερνώσας παράταξης προβληματίζει πολλούς. Γιατί; Επειδή «είναι ασυγκράτητος», όπως λένε διαφορετικές πηγές του Μαξίμου.

Σύμφωνα με μυημένους στα ενδότερα του πρωθυπουργικού μεγάρου, είναι αυτός για τον οποίο έχει χτυπήσει μιντιακό σιωπητήριο περισσότερες φορές από κάθε άλλο συμμετέχοντα στο υπουργικό συμβούλιο (φυσικά, δεν είναι ο μοναδικός που χρειάζεται να συνετιστεί με τέτοιο τρόπο από τους κήνσορες της κυβέρνησης).

Ο Παλμός, το non paper που λαμβάνουν καθημερινά οι γαλάζιοι ως μπούσουλα για τις δημόσιες τοποθετήσεις τους, περιλαμβάνει συχνά ολόκληρα κατεβατά για να αναιρεθεί κάτι που είπε πάνω στην επικοινωνιακή του έξαψη. Ανθρωποι εκτός κόμματος που τον έχουν διαβάσει, εξηγούν πως δεν αναφέρεται ευθέως το όνομα του αλλά όποιοι μελετούν την ψηφιακή μπροσούρα, αντιλαμβάνονται αμέσως ότι αφορά κάποια ζημιά που εκείνος προκάλεσε.

Ο ίδιος έχει ομολογήσει σε συνομιλητή του πως ύστερα από τόσα χρόνια στα πλατό θεωρεί εαυτόν ειδήμονα της ραδιοτηλεόρασης. Οντως, ξέρει κάθε κόλπο που κάνει το προϊόν της πιο πιασάρικο. Ωστόσο, επικριτής του επιμένει ότι «μια λέξη του ή μια λάθος έκφρασή του μπορεί να μουτζουρώσει όλη τη στρατηγική» η οποία σχεδιάζεται στον πρωινό καφέ. Οσοι πιστεύουν ότι το απύλωτο στόμα του είναι το μεγαλύτερό του ελάττωμα επικαλούνται ως πιο πρόσφατο παράδειγμα τη σύσταση προς τη βάση της ΝΔ  «όποιος πάει στο συλλαλητήριο στηρίζει Ζωή Κωνσταντοπούλου». Η συγκεκριμένη ατάκα ήταν αρκετή για να προσάψουν στους κυβερνώντες πως δεν έσκυψαν ειλικρινά το κεφάλι. Ή ότι δεν κατάλαβαν τίποτα από τα πλήθη που κατέβηκαν στους δρόμους.

Η πλειονότητα των νεοδημοκρατών τον νιώθουν ακόμη σαν ξενομερίτη απ’ το ΛΑΟΣ. «Λόγω φθόνου», ισχυρίζεται έμπειρος κοινοβουλευτικός με γνώση της κεντροδεξιάς ανθρωπογεωγραφίας. Εννοεί πως συνεχίζουν να τον αντιμετωπίζουν ως κάποιον ο οποίος ντοπάρει τον πυρήνα των παραδοσιακών τους ψηφοφόρων με υπερβολές ύφους και επιχειρηματολογίας.

Δυσκολεύεται να χαλιναγωγήσει το ρητορικό του ταπεραμέντο. Δεν μετράει τα λόγια του. Ούτε τα ζυγίζει. Ετσι, δίνει τακτικά στους πολιτικούς αντιπάλους της ΝΔ καλές αφορμές να της ρίχνουν την ευθύνη της τοξικότητας, ενώ παράλληλα απωθεί – με το ηχόχρωμα της φωνής του και μόνο – πολίτες που αυτοχαρακτηρίζονται αντιδεξιοί. Αναμφισβήτητα δεν είναι το τέλειο στέλεχος. Αλλωστε, η τελειότητα έχει ένα σοβαρό μειονέκτημα: την τάση να είναι βαρετή – κι ο Αδωνις, από το 2007 που πρωτομπήκε στη Βουλή, δεν έπαψε να συμπεριφέρεται σαν υπηρέτης του θεάματος. Αυτή του η συνέπεια μάλλον κρίθηκε χρήσιμη προτού αποκατασταθούν οι σχέσεις του με τον πρωθυπουργό.