«Πρέπει να ψάξεις {LF}να βρεις πού κρύβεται {LF}η κωμωδία {LF}και να τη φωτίσεις»

Υπάρχουν άνθρωποι που λένε αστεία κι υπάρχουν εκείνοι που ζουν μέσα στο χιούμορ, το μετατρέπουν σε αφήγηση και το υφαίνουν σε ιστορίες που καθρεφτίζουν την καθημερινότητα με έναν τρόπο μοναδικά φωτεινό. Σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία ανήκει ο Λάμπρος Φισφής. Σεναριογράφος, ηθοποιός και stand up κωμικός, κινείται με άνεση ανάμεσα στη σκηνή και την οθόνη, ανακαλύπτοντας πάντα νέους τρόπους να κάνει το κοινό να γελά. Στην επιτυχημένη κωμική σειρά του Mega «Εχω παιδιά», αποτυπώνει με οξυδέρκεια τη γλυκιά και χαοτική πραγματικότητα της οικογενειακής ζωής υπογράφοντας το σενάριο και συμμετέχοντας στο καστ. Με αυτήν την αφορμή, τα «Πρόσωπα» μίλησαν μαζί του για τη σειρά, τη γονεϊκότητα και την κωμωδία.

Πότε συνειδητοποίησες ότι η γονεϊκότητα είναι τόσο κωμική που αξίζει να γίνει σειρά;

Πριν από οκτώ χρόνια που άρχισα να παρουσιάζω κείμενα stand up comedy που είχαν να κάνουν με τη γέννηση της κόρης μου και το τι σημαίνει να ζεις με ένα μωρό στο σπίτι. Είχα ένα άγχος για το κατά πόσο ένα τέτοιο θέμα θα δούλευε καθότι στην κωμωδία χρειάζεται ταύτιση και μεγάλο μέρος του κοινού μου δεν έχει παιδιά. Αυτό όμως που είδα ήταν ότι ο κόσμος γέλαγε και ίσως πιο πολύ και από άλλα θέματα καθότι έβλεπε έναν άνθρωπο να μιλάει για όλα τα ζόρια που τραβάει. Και αυτό πάντα είναι κωμικό.

Πόσες από τις δικές σου εμπειρίες ως γονιού έχουν περάσει στο σενάριο του «Εχω παιδιά»;

Εχω περάσει ό,τι εμπειρίες έχω συλλέξει όλα αυτά τα χρόνια, τόσο από εμένα, αλλά και από όλους τους άλλους γονείς που έχω συναναστραφεί. Το βασικό είναι ότι οι πιο πολλοί γονείς πάνω-κάτω τα ίδια περνάνε, για αυτό και ένα από τα πιο συχνά σχόλια που δέχομαι είναι από γονείς που λένε ότι έχω βάλει κάμερες στο σπίτι τους και παρακολουθώ τις συνομιλίες και τα σκηνικά που βιώνουν.

Τι είναι πιο δύσκολο: να μεγαλώνεις παιδιά ή να γράφεις για το μεγάλωμα παιδιών;

Δεν νομίζω ότι μπορούν να συγκριθούν. Αν και έχουν πολλά κοινά. Και τα δύο παίρνουν πολύ χρόνο, πολλή ενέργεια και στο τέλος δεν ξέρεις αν το έχεις κάνει καλά.

Ο Σταύρος που υποδύεσαι, αυτός ο χαριτωμένος σπασίκλας, είναι μια εκδοχή του εαυτού σου ή είναι απλά ένας κωμικός χαρακτήρας;

Ισως σε ένα παράλληλο σύμπαν θα μπορούσα να είμαι Σταύρος. Αν τα πράγματα στη ζωή μου είχαν πάρει μια άλλη τροπή. Εχει σίγουρα πολλά στοιχεία δικά μου. Οπως επίσης μέσα από τα γυρίσματα έμαθα ότι έχει και πολλά στοιχεία του Βασίλη Μαυρογεωργίου ο Σταύρος. Και ο ρόλος του Βασίλη, ο Μιχάλης, έχει πολλά στοιχεία δικά μου.

Η σειρά τελικά αναδεικνύει περισσότερο το χάος της γονεϊκότητας ή την ομορφιά της;

Κωμωδία είναι. Οπότε από τη φύση του είδους πρέπει να αναδείξει το χάος, τις δυσκολίες, την ταλαιπωρία. Αν παρουσιάζαμε για τριάντα λεπτά την ομορφιά της γονεϊκότητας δεν θα γέλαγε κανείς. Σίγουρα όμως στόχος εξ αρχής ήταν κάθε επεισόδιο να έχει ένα χαρούμενο φινάλε. Να λέει με κάποιον τρόπο ότι ναι, ΟΚ, τα πράγματα είναι δύσκολα αλλά είναι και πολύ όμορφα.

Υπάρχει κάτι που εσύ έμαθες από τη σειρά και σε έκανε να νιώσεις καλύτερα για το δικό σου ταξίδι στη γονεϊκότητα;

Αυτό που ανέφερα κάπως και παραπάνω. Το γεγονός ότι μέσα από τη σειρά είδα ότι πολύς κόσμος περνάει τα ίδια στην προσπάθειά του να μεγαλώσει παιδιά. Αυτό είναι κάτι που ως γονιό με ηρεμεί. Λέω ααα, ΟΚ, και άλλοι γονείς έτσι τη βγάζουν.

Ποια είναι η κλασική ατάκα γονέα που είπες κι αμέσως σκέφτηκες «ωχ, έγινα σαν τους δικούς μου»;

Τα έχω πει δυστυχώς όλα. Και το «θα το φας και θα πεις και ένα τραγούδι» και το «με έχεις φτάσει ως εδώ» και το «αν το ξανακάνεις αυτό δεν ξέρω και εγώ τι θα γίνει». Και σχετικά με το τελευταίο, έχω να πω ότι η κόρη μου με ακύρωσε καθότι όταν της το είπα με ρώτησε «ωραία και ποιος ξέρει;».

Είσαι άνθρωπος της κωμωδίας. Υπάρχει κάτι που σε κάνει να γελάς κάθε φορά, ακόμα κι αν το έχεις δει/ακούσει χιλιάδες φορές;

Γελάω σχετικά εύκολα. Μου αρέσει να κάνω κωμωδία αλλά και να παρακολουθώ κωμωδία. Ειδικά όταν είναι με παρέα. Η κωμωδία είναι κάτι ομαδικό. Παίρνει άλλη αξία όταν την παρακολουθείς με κόσμο καθότι το γέλιο είναι ομαδικό. Τώρα, έχοντας πει αυτά, να πω ότι όχι, γενικά είναι δύσκολο να γελάσω ξανά με κάτι που έχω ήδη ακούσει/δει. Αυτή είναι και η κατάρα της κωμωδίας. Στις συναυλίες πάντα ζητάνε να παίξει η μπάντα ξανά και ξανά τα πιο γνωστά τους τραγούδια. Στην κωμωδία πάντα θες να ακούσεις κάτι καινούργιο.

Παρουσιάζεις για δεύτερη χρονιά το comedy show «Πολύ καλύτερα τώρα». Πιστεύεις ότι η ελληνική καθημερινότητα είναι από μόνη της τόσο γελοία που δεν χρειάζεται σενάριο ή υπερβολή για να γίνει αστεία;

Σίγουρα οι συνήθειές μας και ο τρόπος ζωής μας είναι μια πηγή έμπνευσης, που ως τώρα συνεχώς μου δίνει πράγματα για να μιλήσω. Δεν είναι από μόνη της τόσο γελοία. Πρέπει να ψάξεις και να βρεις το πού κρύβεται η κωμωδία και να τη φωτίσεις. Να την αναδείξεις. Φυσικά υπάρχουν και φορές που συμβαίνει κάτι και σκέφτεσαι ότι αυτό είναι τόσο αστείο από μόνο του, που δεν έχει νόημα καν να το συζητήσω.

Μεταξύ YouTube, podcast, τηλεόρασης και live παραστάσεων, ποιο είναι το μέσο που δίνει την πιο αγνή αίσθηση της κωμωδίας για σένα;

Κάθε μέσο δίνει κάτι διαφορετικό. Η τηλεόραση ας πούμε σε βάζει στα σπίτια εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων σε όλη την Ελλάδα. Προβάλλει τη δουλειά σου σε τόσο κόσμο που αν ήθελες να τους προσεγγίσεις κανονικά μέσω του θεάτρου θα ήθελες μια δεκαετία. Από την άλλη το θέατρο, όπου υπάρχει κοινό, είναι η καλύτερη συνθήκη της κωμωδίας. Η κωμωδία είναι ένας διάλογος. Οι κωμικοί μιλάνε με λέξεις και το κοινό με γέλιο ή σιωπή. Αυτόν τον πραγματικό και αναγκαίο διάλογο τον πετυχαίνεις μόνο στο θέατρο.

Θεωρείς ότι έχει αλλάξει το ελληνικό χιούμορ τα τελευταία 10-15 χρόνια;

Εχει αλλάξει σίγουρα, αλλά ταυτόχρονα και όχι. Εχουμε δει πολλές διαφορετικές μορφές κωμωδίας και τρόπους έκφρασής της να εμφανίζονται. Ακόμα και το stand up comedy τα τελευταία 15 χρόνια έχει κάνει τη μεγάλη του ανάπτυξη. Ο κόσμος έχει πολλές επιρροές από ξένη κωμωδία και το ζητάει αυτό και στις ελληνικές. Σειρές με πιο μικρή διάρκεια, πιο γρήγορο ρυθμό. Από την άλλη το χιούμορ ενός λαού είναι σαν μια γλώσσα. Δεν είναι κάτι που αλλάζει τόσο γρήγορα. Η κουλτούρα του χιούμορ θέλει πολύ καιρό για να αλλάξει.

Οταν κάνεις stand up, αυτολογοκρίνεσαι; Είναι η αυτολογοκρισία φίλος ή εχθρός ενός κωμικού;

Δεν αυτολογοκρίνομαι. Ακολουθώ τις αρχές και την ηθική που έχω και στη ζωή μου και την εφαρμόζω και στη δουλειά μου. Οι περιορισμοί πολλές φορές μπορούν να σε κάνουν πιο δημιουργικό αλλά όχι η λογοκρισία. Ας ελπίσουμε ότι αυτό το τελευταίο δεν θα είναι ο τίτλος του άρθρου.