Κράτος

Το χθεσινό πόρισμα του Εθνικού Οργανισμού Διερεύνησης Αεροπορικών και Σιδηροδρομικών Ατυχημάτων και Ασφάλειας Μεταφορών για τα Τέμπη, πέραν των όποιων παραλείψεων, αποκαλύπτει το δομικό πρόβλημα που διατρέχει το νεοελληνικό κράτος. Εδώ θα πρέπει να αναζητηθεί ο πυρήνας του ζητήματος. Οι καθυστερήσεις, οι αναβολές, η προχειρότητα διαχρονικά διαμορφώνουν ένα πλαίσιο τεράστιων ευθυνών, όχι μόνον για όσα έγιναν με αφορμή το δυστύχημα των Τεμπών, αλλά και συνολικότερα. Τα σημαντικά για παράδειγμα κενά σε προσωπικό και ελέγχους, οι ελλείψεις και οι πλημμελείς ευθύνες πάνω σε ένα σύγχρονο και ασφαλές σιδηροδρομικό δίκτυο για τη χώρα μας είναι ορισμένες μόνο παράμετροι που ξεφεύγουν από το επικαιρικό στοιχείο των Τεμπών και εφάπτονται με μία συζήτηση που δεν έχει στην πραγματικότητα γίνει ποτέ τα τελευταία χρόνια. Και που έχει στο κέντρο της την ασφάλεια των μεταφορών και μετακινήσεων. Λένε και ξαναλένε οι δημοσιολόγοι για την απουσία και τις ανεπάρκειες του κράτους. Αυτές όμως θα πρέπει να γίνουν συγκεκριμένες κάθε φορά στο κάθε πεδίο. Θα πρέπει επίσης ο παράγοντας «αποτροπή» να μπαίνει ψηλά και να ιεραρχείται από κάθε κυβέρνηση και κάθε πολιτεία.

Σήμερα μιλάμε μία μέρα μετά το πόρισμα και δύο χρόνια έπειτα από ένα τρομερό δυστύχημα. Η συζήτηση όμως όλη αυτή, που διαπερνά προφανώς και τη σύμβαση 717 η οποία αφορά κι άλλες κυβερνήσεις, θα έπρεπε να έχει γίνει πολύ νωρίτερα με διακομματική ωριμότητα και με θεσμική υψηλή συναίσθηση της ευθύνης. Αλλιώς θα κυνηγάμε τον κακό μας εαυτό και θα μετράμε απλώς τραγικούς απολογισμούς.