Η νίκη των κοντών

Το μπάσκετ είναι ένα άθλημα που παίζουν οι ψηλοί και στο τέλος κερδίζουν οι… κοντοί. Θα μπορούσε κανείς να συνοψίσει και έτσι όσα έγιναν προχθές στον τελικό του Κυπέλλου και είχαν ως αποτέλεσμα τη νίκη του Παναθηναϊκού.
Τα προβλήματα των δύο αντιπάλων ήταν γνωστά σε όλους και καταγεγραμμένα πριν από το τζάμπολ. Ο Ολυμπιακός είχε σημαντικές απουσίες στη γραμμή των περιφερειακών του, όπου είχε μείνει μόνος πόιντ γκαρντ ο Γουίλιαμς-Γκος, αντίθετα η front line του ήταν πλήρης με όλους τους εξαιρετικούς ψηλούς του παρόντες. Ο Παναθηναϊκός ήταν ελλιπής κάτω από τα καλάθια με μοναδικό σέντερ τον Γκέιμπριελ, ωστόσο από την πανίσχυρη περιφέρειά του δεν έλειπε κανείς.
Τι συνέβη τελικά; Κέρδισαν οι κοντοί. Γιατί στο μπάσκετ αυτοί είναι που έχουν την μπάλα στα χέρια τους στη μεγαλύτερη διάρκεια ενός αγώνα, αυτοί είναι που κατά κύριο λόγο παίρνουν τις αποφάσεις οι οποίες κρίνουν τα αποτελέσματα. Ο Παναθηναϊκός είχε περισσότερους αξιόπιστους κοντούς διαθέσιμους από τον αντίπαλό του και πήρε στο τέλος τη νίκη. Τόσο απλά.
Θα ήταν άδικο, βέβαια, να παραγνωριστεί η συμβολή του Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, που με τα 17 ριμπάουντ που μάζεψε (13 αμυντικά) δεν επέτρεψε στον υπέρτερο… υψομετρικά Ολυμπιακό να ανανεώσει πολλές επιθέσεις και να αποκτήσει πολύτιμες σε τέτοια παιχνίδια δεύτερες ευκαιρίες. Αλλά τελικά ο Σλούκας ήταν αυτός που με τα τρίποντά του ξεκλείδωσε την άμυνα του Ολυμπιακού στο δεύτερο ημίχρονο, ο Ναν αυτός που έβαλε όλα τα κρίσιμα καλάθια στην τελευταία περίοδο, ο Γουίλιαμς-Γκος εκείνος που έκανε το καθοριστικό λάθος στο τέλος πασάροντας την μπάλα στον Γκραντ. Οι κοντοί έγραψαν την ιστορία του τελικού.
Από εκεί και πέρα υπάρχει η συνέχεια, που αναμένεται πολύ ενδιαφέρουσα. Ο Παναθηναϊκός προηγείται του Ολυμπιακού με 3-2 στις φετινές τους αναμετρήσεις, ωστόσο θα ακολουθήσουν άλλα τέσσερα κατ’ ελάχιστον ή έντεκα κατά μέγιστο αριθμό (αν παίξουν πέντε φορές για τα πλέι οφ της Ευρωλίγκας κι άλλες πέντε για τα ελληνικά πλέι οφ, συν τον αγώνα για τον δεύτερο γύρο της Ευρωλίγκας, που εκκρεμεί) ντέρμπι μεταξύ τους. Οπότε, έχουμε ακόμα να δούμε πολλά. Και κυρίως διαφορετικά…













