Ειρήνη

Κι αν όλη η κυβερνητική γραμμή για τον πόλεμο στην Ουκρανία ήταν λάθος; Κι αν έπρεπε να μην έχουμε ακολουθήσει τους ευρωπαίους συμμάχους μας στη στήριξη της Ουκρανίας «για όσο χρειαστεί», να μην έχουμε διαρρήξει τους δεσμούς μας με τη Μόσχα, να έχουμε ζητήσει ανταλλάγματα από τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον για κάθε σφαίρα που δίναμε στο Κίεβο, να πατάμε γενικά σε δύο βάρκες όπως η Τουρκία του Ερντογάν; Δεν θα ήμασταν καλύτερα σήμερα, που Τραμπ και Πούτιν ετοιμάζονται να ξαναμοιράσουν τον κόσμο;

Αυτού του είδους η κριτική αρχίζει να ακούγεται τελευταία μεταξύ αρκετών εκ των παροικούντων τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, πιο δυνατά από τη σκληρή Δεξιά, πιο σιγά από τη σκληρή Αριστερά, και θα ακούγεται όλο και περισσότερο όσο ο τραμποβανσισμός προκαλεί κυματισμούς στην Ευρώπη. Οταν μάλιστα ξεκινήσει και η συζήτηση για την αποστολή ευρωπαίων στρατιωτών στην Ουκρανία για τη διαφύλαξη της περίφημης «ειρήνης» (της ίδιας ειρήνης στην οποία ομνύουν εκείνοι που θεωρούν ότι για το ξέσπασμα του πολέμου ευθύνεται ο δυτικός επεκτατισμός και ότι η Ουκρανία δεν μπορεί «για γεωγραφικούς λόγους» να είναι ανεξάρτητη), ο πυρετός θα ανεβεί στο κατακόρυφο: ως εδώ, δώσαμε όπλα από αυτά που δεν μας περίσσευαν, αφήσαμε τα νησιά μας απροστάτευτα, ε όχι να στείλουμε και στρατιώτες…

Ο λαϊκισμός είναι μεταδοτικός. Ο φιλελευθερισμός δέχεται το ένα πλήγμα μετά το άλλο και υπάρχει κίνδυνος να χάσει εντελώς τον προσανατολισμό του. Αν όμως η επιστροφή του Τραμπ στην εξουσία είναι πράγματι ένα ξυπνητήρι για την Ευρώπη, η τελευταία δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια στην πραγματικότητα. Διακηρυγμένος στόχος του Πούτιν είναι η επιστροφή στην προ του 1989 κατάσταση, με τη ρωσική σφαίρα επιρροής δηλαδή να φτάνει ως τη Ρουμανία. Αυτό που πληρώνει σήμερα η Ουκρανία είναι ότι δεν έγινε δεκτή εγκαίρως στο ΝΑΤΟ, όπως συνέβη με τις χώρες της Βαλτικής. Οποιαδήποτε «ειρήνη» λοιπόν με τους όρους της Ρωσίας δεν θα είναι παρά μια ανάπαυλα πριν από την επόμενη επίθεση.

«Ο Πούτιν ξεκίνησε αυτόν τον πόλεμο επειδή θέλει να χρησιμοποιήσει την Ουκρανία ως γέφυρα για να επιτεθεί στην Ευρώπη», λέει στη Repubblica η Ολεξάντρα Μαρβιτσούκ, διευθύντρια του Κέντρου για τις πολιτικές ελευθερίες του Κιέβου που τιμήθηκε το 2022 με το Νομπέλ ελευθερίας. «Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να δοθούν αμέσως στην Ουκρανία εγγυήσεις ασφαλείας. Αλλά πρέπει να μιλήσουμε και για τα κατεχόμενα εδάφη».

Η ουκρανή δικηγόρος, που ήταν παρούσα στην πρόσφατη διάσκεψη του Μονάχου, διερωτάται μερικά απλά πράγματα. Τι θα συμβεί με τα 20.000 παιδιά της Ουκρανίας που έχουν απαχθεί από τη Ρωσία; Ποια τύχη θα έχουν οι δεκάδες χιλιάδες κάτοικοι των κατεχομένων περιοχών που υποβάλλονται κάθε μέρα σε βασανιστήρια και διώξεις; Τι θα κάνουν οι γυναίκες αυτών των περιοχών που καθημερινά κινδυνεύουν να πέσουν θύματα βιασμού;