Προσφορά

Ή,για να ακριβολογούμε, να εκμεταλλευτεί την πραγματικότητα στην οποία πολλοί είχαν πάψει να επηρεάζονται από τα κομματικά σύμβολα. Για την ιστορία, έμπειρος δημοσκόπος επιμένει ότι η αξιολόγηση της ικανότητας κάθε κόμματος να διαχειριστεί είτε την καθημερινότητα είτε μια κρίση εμφανίζεται σαν κριτήριο ψήφου ήδη από το 2012, όταν αρχίζει να εμπεδώνεται η απώλεια της μεταπολιτευτικής κανονικότητας. Το γεγονός πως κάποιοι απαρνιούνται τις ιδεολογικές τους ταυτότητες εκλαμβάνεται από αναλυτές ως βήμα προς την πολιτική ενηλικίωση. Το σκεπτικό τους είναι απλό: αυτοί, λένε, ψηφίζουν με γνώμονα τα συμφέροντά τους (τι κι αν η στάθμιση που έχουν κάνει ορθολογικά σκεπτόμενοι ενίοτε δεν αποδεικνύεται σωστή; Οπως στην περίπτωση όσων στήριξαν τον  ΣΥΡΙΖΑ το 2015 επειδή υποσχέθηκε την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ; Το κίνητρο ήταν λογικό, όχι συναισθηματικό). Για άλλους, βέβαια, αυτή η μεταβολή εγκυμονεί κινδύνους, μια και τα εκλογικά σώματα γίνονται ολοένα και πιο απρόβλεπτα – άρα, προκύπτουν κοινοβουλευτικά τοπία σαν το σημερινό. Το πρόβλημα, πάντως, είναι πως κάτι παραμένει ίδιο. Τι; Δεν διαμορφώνει η ζήτηση εναλλακτικών προτάσεων την προσφορά κομμάτων. Οποιοι προσφέρουν εαυτούς ως πολιτικούς εκπροσώπους της κοινής γνώμης προσπαθούν ακόμη να διαμορφώσουν τη ζήτηση. Δυστυχώς.