Παύλος Πολάκης

«Εδώ έχουν γίνει όλα αυτά τα ωραία που τα έχουμε δει, αλλά αναμένουμε κι ένα grand finale, ρε παιδί μου: θα ‘ναι να βγει κι ο Πολάκης πρόεδρος. Αμα μου κάνουν κι αυτό το χατίρι. Θέλω να το πω κι αυτό: παιδιά, κάντε μου αυτό το χατίρι. Θα σας λατρεύω μια ζωή» έλεγε από τηλεπαραθύρου ο Αδωνις ενώ συνεχιζόταν το συνέδριο με τα κεφαλοκλειδώματα. Ο επίλογος που φαντασιώθηκε για το αριστερό κόμμα ένας πολιτικός αντίπαλος, ο οποίος δεν δίστασε ποτέ να κυλιστεί στις λάσπες προκειμένου να αντιπαρατεθεί με τον εμπνευστή του «-ισμού» που διαμόρφωσε τον ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να μην απέχει πολύ από εκείνον που θα γράψει η πραγματικότητα.

Σύμφωνα με έμπειρο δημοσκόπο – και πάντα με την επιφύλαξη της προβληματικής σχέσης των συριζαίων ψηφοφόρων με τους ερευνητές των εταιρειών δημοσκοπήσεων –, τα στοιχεία των γκάλοπ του υπονοούν πως όσο πιο μικρό είναι το εκλογικό σώμα που θα εμφανιστεί στις αυριανές κάλπες τόσο πιο μεγάλες θα είναι οι πιθανότητες του Σφακιανού να γίνει κι επισήμως αρχηγός της Κουμουνδούρου. Την εκτίμηση του επαγγελματία των μετρήσεων ακούν πολύ προσεκτικά βουλευτές με γνώση της ανθρωπογεωγραφίας του στενού πυρήνα της συριζαϊκής βάσης. Την ακούν επειδή η εμπειρία τους έχει μάθει πως το μπούλινγκ του «καπετάν Παυλή» σε οποιονδήποτε εκείνος καδράρει ως εχθρό ντοπάρει τους ταγμένους στον ΣΥΡΙΖΑ. Το μεγαλύτερο ταλέντο του, λοιπόν, είναι πως ξέρει να συσπειρώνει τον κόσμο ενός κόμματος το οποίο πάσχει από αποσυσπείρωση.

Το παραπάνω σενάριο φαίνεται εξωφρενικό σε όσους δεν παρακολουθούν στενά τις εσωκομματικές εξελίξεις της πρώην πια αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κι όμως, οι ίδιοι σύντροφοι που κάποτε πίεζαν ον και οφ δε ρέκορντ τον Τσίπρα να διαγράψει αυτόν που σχεδόν ανακλαστικά προσέφερε στη ΝΔ ευκαιρίες να αντιπαρέρχεται την κριτική τους, ακόμη κι όταν ήταν ορθή, και να γυρνάει τη δημόσια συζήτηση στους τσαμπουκάδες του ή στα γιουρούσια που σάλπιζε εναντίον των θεσμών, σήμερα δεν λένε ούτε μια κακή κουβέντα για τον πολιτικό που ήταν τοξικός πριν η τοξικότητα γίνει κανονικότητα στο εγχώριο κομματικό σύστημα.

Η πολιτικώς ορθή αφήγηση θέλει τους 87 κι εκείνον να βρίσκονται σε ανακωχή από τη στιγμή που είπε «mea culpa ο Κασσελάκης». Οι μυημένοι στα αριστερά πράγματα, βέβαια, εξηγούν ότι η συμβολή του στην αποδόμηση – και εντέλει στην έκπτωση από το προεδρικό αξίωμα – του άλλοτε πουλέν του «έχει εκτιμηθεί δεόντως».