Αντίδραση στην παράνοια

Oι αμερικανικές εκλογές έδειξαν πράγματα εντελώς παράδοξα ή ασυνήθιστα για τα δεδομένα μιας δυτικής δημοκρατίας. Η αντίδραση των αμερικανών ψηφοφόρων υπήρξε καταλυτική. Αγνοώντας τις δημοσκοπήσεις και τα πορίσματα των διαφόρων «ειδικών» προσήλθαν στις κάλπες και ανταποκρίθηκαν απόλυτα στη λογική των αντιλήψεών τους. Δεν ήταν δυνατόν οι εκλογείς να μην αντιδράσουν στις παραδοξότητες που εκσφενδόνιζε στα μούτρα τους η λεγόμενη κουλτούρα της αφύπνισης (woke culture) που είχε αγκαλιάσει το Δημοκρατικό Κόμμα και οι υποψήφιοί του. Λίγο παλαιότερα ο κόσμος είχε κατάφωρα εκπλαγεί όταν παράξενες ή παράλογες ιδέες ξεφύτρωναν από το πουθενά και περίπου κυριαρχούσαν στην πολιτική και κοινωνική σκηνή.

Απόψεις πως «όλοι οι λευκοί πολίτες είναι ρατσιστές», «όλοι οι άνδρες είναι σεξιστές», «οι άνδρες μπορούν πλέον να κάνουν μωρά χωρίς γυναίκες», «η κηπουρική εμφορείται από ρατσισμό» (!) κι ότι «νεογέννητα ενός έτους δεν έχουν φύλο και μπορούν να το διαλέξουν»! Κοιτώντας πίσω στις ρίζες της μαρξιστικής ιδεολογίας και μελετώντας τους λεγόμενους υποστηρικτές της Κριτικής Θεωρίας στη Γερμανία και τους Μεταμοντέρνους φιλοσόφους στη Γαλλία, μπορεί κάποιος να αναζητήσει τις βάσεις αυτών των εν πολλοίς εξωφρενικών αντιλήψεων. Το πώς ακριβώς αυτές οι απόψεις αναμείχθηκαν με τις πολιτικές ταυτοτήτων στην Αμερική κι οδήγησαν στα εξαμβλώματα της πολιτικής ορθότητας, της κουλτούρας της ακύρωσης (cancel culture) και στη woke culture γενικότερα είναι πράγματι αξιοπερίεργο. Ιδιαίτερα, οι απόψεις αυτές ρίζωσαν στα αμερικανικά πανεπιστήμια και οδήγησαν σε διώξεις αντιφρονούντων και στον ενταφιασμό του ελεύθερου λόγου και της ελεύθερης έκφρασης. Ο ακραίος φεμινισμός, η θεοποίηση του απροσδιορίστου της σεξουαλικής ταυτότητας και η de facto ποινικοποίηση του ιστορικά φυσιολογικού, κυριάρχησαν για μεγάλο διάστημα στον δημόσιο λόγο της αμερικανικής κοινωνίας. Και όπως ήταν φυσικό προκάλεσαν κατακλυσμικές αντιδράσεις.

Αυτές βέβαια εκφράστηκαν στην κάλπη. Ο μέσος Αμερικανός δεν άντεξε πλέον αυτήν την οικοδόμηση παράνοιας που κατέκλυζε σταδιακά όλα τα επίπεδα της αμερικανικής ζωής. Και ο θρίαμβος σχεδόν παντού του Ντόναλντ Τραμπ (σε Βουλή, Γερουσία, άνδρες, γυναίκες, λευκούς, μαύρους, Λατίνους, Αραβες κ.ά.) καθώς και η συντριβή των Δημοκρατικών της Χάρις, έδειξαν τις διαθέσεις του εκλογικού σώματος. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν και κάτι άλλο. Μήπως είχε κάποιο δίκιο ο Τραμπ για τις εκλογές του 2020; Οι Δημοκρατικοί σε όλες σχεδόν τις τελευταίες εκλογές συγκέντρωσαν περίπου 65-66 εκατ. ψήφους. Με την εξαίρεση του 2020, που εκτινάχθηκαν ξαφνικά στα 81,3 εκατ.! Αντίθετα οι Ρεπουμπλικανοί ήσαν πάντα ανάμεσα στα 63-74 εκατ. Μάλιστα ο Τραμπ το 2020 είχε 74,1 εκατ. ψήφους (έναντι 81,3 εκατ. του Μπάιντεν), ενώ τώρα είχε 74,4 εκατ. Περίπου τα ίδια, δηλαδή. Ενώ η Χάρις κατέβηκε στα 64,4 εκατ. Στα κλασικά δηλαδή στάνταρ του κόμματός της. Τι ακριβώς έγινε λοιπόν το 2020 και η ψήφος των Δημοκρατικών εκτοξεύθηκε κατά 15,4%; Και τώρα, το 2024, βρέθηκε 14,9% χαμηλότερα; Εκτιμώ πως χρειάζονται κάποιες απαντήσεις από τους «υποτιθέμενους» υπερασπιστές των δημοκρατικών θεσμών!

Αλλως, η παράνοια θα συνεχίσει να επικρατεί παντού.