Με την αξία και το… στήθος του

^«Οταν ο Ρίντλεϊ σου χτυπά την πόρτα, δεν μπορείς παρά να πεις “ναι”» είπε ο Πολ Μέσκαλ για τη συμμετοχή του στην ταινία «Μονομάχος 2», μέσω της οποίας ο βρετανός σκηνοθέτης σερ Ρίντλεϊ Σκοτ επέστρεψε στον μύθο του «Μονομάχου», της θρυλικής ταινίας του 2000 που σκηνοθέτησε ο ίδιος, δίνοντας και πάλι ζωή στο (τότε ξεπεσμένο) κινηματογραφικό είδος «χλαμύδα και σανδάλι».

Ο «Μονομάχος 2», μια λαμπρή υπερπαραγωγή που από την περασμένη Πέμπτη προβάλλεται σε 140 αίθουσες της Ελλάδας, είναι ένα μεγάλο στοίχημα καριέρας όχι τόσο για τον Σκοτ, που στα 87 του δεν έχει πλέον να αποδείξει κάτι, όσο για τον Μέσκαλ, ο οποίος, παρότι ήδη μετρά μια υποψηφιότητα για Οσκαρ (Α’ ρόλου για την ταινία «Aftersun»), πολύ πιθανόν στα 28 του να δει το όνομά του να μετατρέπεται σε άκρως εμπορική δύναμη, όπως υπήρξε το όνομα του Ράσελ Κρόου στην εποχή του πρώτου «Μονομάχου». Ακόμα και ο ίδιος ο Μέσκαλ, ηθοποιός κυρίως του ανεξάρτητου κινηματογράφου και με μικρή σχετικά εμπειρία, δεν περίμενε ότι θα βρεθεί μέσα σε «κάτι τόσο μεγάλο» και παραδέχθηκε ότι η μετάβαση από τις ανεξάρτητες ταινίες σε μια τόσο ογκώδη υπερπαραγωγή υπήρξε «κάτι το τρομακτικό». Μέχρι βέβαια που συνειδητοποίησε ότι «ανεξαρτήτως κλίμακας, η υποκριτική είναι υποκριτική».

Ο ιρλανδός ηθοποιός πέρασε από οντισιόν για τον ρόλο του Λεύκιου στον «Μονομάχο 2» και, όπως έχει γραφεί, ήταν ένας από τους πρώτους, ανάμεσα σε αρκετούς συναδέλφους του. Για τον ίδιο ρόλο δοκιμάστηκε ο Τιμοτέ Σαλαμέ, ο Μάιλς Τέλερ, ο Ρίτσαρντ Μάντεν αλλά και ο Οστιν Μπάτλερ, ο τελευταίος μέχρι σήμερα Ελβις Πρίσλεϊ της μυθοπλασίας στην ταινία του Μπαζ Λούρμαν. Ομως ήταν ο Μέσκαλ που τελικά απέσπασε το ενδιαφέρον του Σκοτ, ο οποίος τον επέλεξε προσωπικά και του έδωσε τη μεγαλύτερη ευκαιρία της καριέρας του.

Βεβαίως, λέγεται επίσης ότι ένας από τους λόγους στους οποίους η Paramount έδειξε ενδιαφέρον για εκείνον ήταν το… στήθος του. Στην παράσταση του «Λεωφορείον ο Πόθος» στο West End του Λονδίνου, οι σκηνές στις οποίες ο Μεσκάλ ως Στάνλεϊ Κοβάλσκι εμφανίστηκε γυμνός από τη μέση και πάνω δεν ήταν λίγες και απέσπασαν την προσοχή δύο στελεχών της Paramount που είδαν την παράσταση, θέτοντάς τον πολύ σοβαρά στα υπόψη για τον ρόλο του Λεύκιου.

Η πορεία του Ιρλανδού Μέσκαλ στον χώρο της υποκριτικής δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, κάτι φυσικό αφού δεν έχει ακόμα κλείσει ούτε τα 30. Εχει παίξει σε μόλις επτά κινηματογραφικές ταινίες, με τον «Μονομάχο 2» μέχρι σήμερα τελευταία του ταινία. Μάλιστα, η πρώτη κινηματογραφική ταινία του, «Η χαμένη κόρη» (2021), μια μεταφορά του μυθιστορήματος της Ελενα Φεράντε στην οποία ο Μέσκαλ κρατά έναν μικρό αλλά καίριο για την ιστορία ρόλο, είναι γυρισμένη στις Σπέτσες.

Ο Πολ Μέσκαλ γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1996 στο Μέινουθ της κομητείας Κιλντέρ στην Ιρλανδία και προτού αποφασίσει να στραφεί προς την υποκριτική έπαιζε γαελικό ποδόσφαιρο στη θέση του αμυντικού για την County Kildare και ήταν επίσης μέλος του Maynooth Football Club. Υπήρξε ένας εξαιρετικά προσγειωμένος, επιμελής σε όλα αθλητής και μάλιστα, αφότου έγινε ηθοποιός, ο πρώην προπονητής του Σίαν Ο’ Νίλ είπε ότι ο Μέσκαλ υπήρξε «πολύ ώριμος για το νεαρό της ηλικίας του, πολύ δυνατός στο σώμα και εξαιρετικός σκόρερ.» Ωστόσο, ύστερα από έναν σοβαρό τραυματισμό στο σαγόνι, ο Μέσκαλ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το γαελικό ποδόσφαιρο και τότε στράφηκε προς την υποκριτική. Να σημειωθεί επίσης ότι είναι θαυμάσιος πιανίστας, καθώς επίσης τραγουδιστής, έχοντας ερμηνεύσει τραγούδια με την αδελφή του Νελ Μέσκαλ.

Το 2017 ο Μέσκαλ αποφοίτησε με πτυχίο Τεχνών από το Πανεπιστήμιο Trinity του Δουβλίνου και δύο χρόνια αργότερα εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά «Bump», Ετσι έκανε το ντεμπούτο στον οπτικοακουστικό χώρο. Το όνομά του άρχισε να ακούγεται περισσότερο και πάλι στην τηλεόραση, μέσω της σειράς «Normal people» έναν χρόνο αργότερα.

Αυτή η σειρά τον οδήγησε στις υποψηφιότητες των βραβείων ΕΜΜΥ, όπως και για το BAFTA, βραβείο που ως τώρα έχει διεκδικήσει δύο ακόμα φορές.

Ομως η μεγάλη στιγμή του θα είναι πάντα το «Aftersun», μια ανεξάρτητη, λιλιπούτεια παραγωγή, αμυδρά βασισμένη σε μια προσωπική ιστορία της σκωτσέζας σκηνοθέτριας Σαρλότ Γουέλς και μια ταινία που κατάφερε να μπει στη λίστα των πιο συζητημένων arthouse hits της χρονιάς της. Είναι η ιστορία μιας έφηβης (Φράνκι Κόριο) και του πατέρα της (Μέσκαλ), ειπωμένη σαν ένα ξεφύλλισμα λευκώματος μνήμης θερινών διακοπών, όπου αληθινές και φανταστικές αναμνήσεις γεμίζουν τα κενά μεταξύ τους καθώς η κοπέλα προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την πατρική φιγούρα που γνώριζε αλλά και με τον άνδρα που δεν γνώριζε. Ο Μέσκαλ πίστεψε πολύ στην ταινία και αφιέρωσε χρόνο στην προετοιμασία του ρόλου. Μάλιστα, σύμφωνα με τον ίδιο, πριν καν τα γυρίσματα αρχίσουν, έκανε δύο εβδομάδες διακοπές μαζί με τη Φράνκι Κόριο σε ένα θέρετρο έτσι ώστε να δημιουργηθεί μεταξύ τους ο δεσμός που χρειαζόταν για να απεικονιστεί η σχέση πατέρα – κόρης. Εντέλει, κυριολεκτικά από το πουθενά, αυτή η ευαίσθητη ταινία οδήγησε τον Μέσκαλ στις υποψηφιότητες για το Οσκαρ Α’ ρόλου και όχι μόνο άλλαξε την καριέρα αλλά και τη ζωή του.