Ο Μαραθώνιος είναι γιορτή!

«Αυτό δεν ήταν αγώνας. Αυτό ήταν γιορτή!», μου είπε μια συνάδελφος που ήρθε για πρώτη φορά στο Καλλιμάρμαρο την Κυριακή και είδε από κοντά τους τερματισμούς χιλιάδων μαραθωνοδρόμων μέσα σε αυτή την καταπληκτική ατμόσφαιρα που κάθε χρόνο ζούμε στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας.

Πολλοί που δεν τρέχουν, έχουν την ψευδαίσθηση ότι ο Μαραθώνιος είναι απλά ένα σκληρό και δύσκολο αγώνισμα. Στην πραγματικότητα όμως είναι πολλά παραπάνω.

Είναι όλα εκείνα τα συναισθήματα που νιώσαμε όσοι είδαμε τον πρώτο πανελληνιονίκη φέτος Χαράλαμπο Πιτσώλη να υποδέχεται με μια μεγάλη αγκαλιά στη γραμμή του τερματισμού τον δεύτερο Παναγιώτη Καραΐσκο. Το ίδιο είχε συμβεί πέρσι αντίστροφα με νικητή τον Παναγιώτη.

Ο Μαραθώνιος είναι αποτυπωμένος στο πρόσωπο του κυρίου Τσαγκαράκη όταν αυτός ο δρομέας σύμβολο για το δρομικό κίνημα στη χώρα μας, τερμάτισε.

Ο Μαραθώνιος είναι ζωγραφισμένος και στα μάτια του θρυλικού Ιδομενέα Αβραμάκη από την Κρήτη που ξεκίνησε το τρέξιμο το 2006 όταν ανένηψε από κώμα ύστερα από τρεις εβδομάδες και την περασμένη Κυριακή έβγαλε τον Μαραθώνιο, ξυπόλητος, φορώντας τη βαριά πανοπλία του σπαρτιάτη δρομέα.

Είναι και ο τερματισμός του τέσσερις φορές πανελληνιονίκη μαραθωνοδρόμου από τη Χίο Χριστόφορου Μερούση που έτρεξε στην αυθεντική διαδρομή αυτή τη φορά χωρίς να κοιτάζει χρόνους και επιδόσεις και τερμάτισε με τον 10χρονο γιο του.

Είναι και ο τερματισμός της κορυφαίας ελληνίδας μαραθωνοδρόμου, κατόχου του πανελληνίου ρεκόρ, Μαρίας Πολύζου που εξακολουθεί να τρέχει μεταφέροντας το μήνυμα ότι «τίποτα δεν είναι αδύνατο» και ποτέ «μην τα παρατάς».

Είναι και τόσοι πολλοί τερματισμοί ανθρώπων με αναπηρία όπως και άλλων που δίνουν μάχη για τη ζωή τους παλεύοντας με κάποια ασθένεια και βρήκαν τη δύναμη να τρέξουν Μαραθώνιο.

Ο Μαραθώνιος είναι κάθε σταγόνα ιδρώτα των δρομέων, τα χαμόγελά τους, η κούραση και η ευτυχία τους με το μετάλλιο στο στήθος.

Ο Μαραθώνιος είναι πράγματι γιορτή! Γιορτή της ψυχής και της δύναμης του ανθρώπου!