Κλινικά νεκρός…

Ούτε ο χειρότερος εχθρός, ούτε το πιο σαδιστικό μυαλό, θα μπορούσε να ευχηθεί ή να φανταστεί όσα συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Αν και στο παρελθόν έχουμε δει να συμβαίνουν σκληρές εσωκομματικές συγκρούσεις και διασπάσεις στα κόμματα, ποτέ άλλοτε δεν έχουμε παρακολουθήσει, σε δημόσια εκτέλεση, τις «εκτελέσεις», τον παραλογισμό  και το ασίγαστο μίσος που τις συνοδεύει στον αδελφοκτόνο πόλεμο, που δίχως έλεος και όρια εξελίσσεται. Και μάλιστα στο όνομα αρχών και αξιών, κυρίως δε της… δημοκρατίας.

Σε κάθε περίπτωση η αλληλοεξόντωση, ο εξευτελισμός, η διαστροφή των εννοιών και η πλήρης απαξία όχι μόνο της κοινής γνώμης αλλά και των μελών και των ανθρώπων που τους ψήφισαν, επέφεραν το μοιραίο. Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία πως ο ΣΥΡΙΖΑ στο Γκάζι εισέπνευσε το τοξικό αέριο και είναι κλινικά νεκρός. Πρόκειται για αναμενόμενη εξέλιξη καθώς μόλις ο ζωοδότης αναπνευστήρας των μνημονίων έπαψε το 2019 να τον τροφοδοτεί, δεν μπόρεσε να λειτουργήσει με τις δικές του αυτόφωτες και ώριμες δυνάμεις ως εναλλακτικός πόλος διακυβέρνησης.

Η επίσημη ληξιαρχική πράξη του τέλους θα υπογραφεί στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, εκτός και αν ο ιδρυτής του, Αλέξης Τσίπρας, προχωρήσει  πρόωρα  στην αποσύνδεση της μηχανικής υποστήριξης για να κυνηγήσει το θαύμα που δεν αξιοποίησε ούτε και όταν αυτό συνέβαινε.

Προς το παρόν το κόμμα, τους ψηφοφόρους του οποίου κατά βάση λεηλάτησε, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, είναι το άμεσα ευνοούμενο, καθώς είναι βέβαιο ότι, όχι μόνο δημοκοπικά αλλά και κοινοβουλευτικά, θα λάβει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το παράθυρο ευκαιρίας που ανοίγεται μπροστά του είναι διάπλατο. Υπό μια αυστηρή προϋπόθεση, να μη θεωρήσει – όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ – ότι η θεωρία του ώριμου φρούτου θα του ανοίξει και την πόρτα της εξουσίας. Δεν φτάνει να αλλάξει λίγο τον εαυτό του, πρέπει να τον υπερβεί λόγω και έργω. Μονόδρομοι στην πραγματική ζωή δεν υπάρχουν. Ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία, που τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη, εισερχόμαστε σε αχαρτογράφητα νερά. Και τα κομματικά αδιέξοδα δεν ταυτίζονται με τα αδιέξοδα που ζουν οι πολίτες στην καθημερινότητά τους.

Θα είναι καταστροφικό για το πολιτικό μας σύστημα να αποδείξει ότι τίποτα δεν διδάχθηκε από όσα γέννησαν την κρίση. Και ακόμη πιο ολέθριο για τους πολίτες να το ξαναζήσουν. Δεν αρκούν οι αιτιάσεις περί μεταρρυθμίσεων, αλλαγής του οικονομικού υποδείγματος και εξασφάλισης της κοινωνικής συνοχής. Χρειαζόμαστε εθνικό σχέδιο, αποφάσεις και εμπνευσμένα παραδείγματα και όχι κακοσκηνοθετημένες συγκρούσεις. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση από αυτά θα κριθούν, γιατί στην αντίθετη περίπτωση η λογική της τοξικότητας που επικράτησε στον ΣΥΡΙΖΑ, θα διαχυθεί παντού. Ποιος είπε ότι ο παραλογισμός μπορεί να έχει τέλος;

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy.