«Τέλος, δεν ξαναζώ σε κουτάκια»

Δεν υπάρχει δρομέας, εκτός ίσως από τους πολύ αρχάριους, που να μη γνωρίζει τον Δημήτρη Θεοδωρακάκο. Πρωταθλητής στην άσφαλτο και στα μονοπάτια, αποτελεί μια εμβληματική προσωπικότητα του δρομικού κινήματος τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Στην αυτοβιογραφία του «Διά βίου αθλητής» που βγαίνει στις προθήκες των βιβλιοπωλείων αφηγείται την πορεία ενός αθλητή που δεν παραδόθηκε ποτέ, παρά τις αντιξοότητες. Μέσα από σωματικές προκλήσεις και προσωπικές συγκρούσεις εξερευνά τη δύναμη της θέλησης και την αξία της επιμονής.

Δεν στέκεται μόνο στους θριάμβους και στις επιτυχίες του, αλλά αποκαλύπτει τις σκληρές αλήθειες πίσω από την πειθαρχία και την αφοσίωση, εξετάζοντας τη θέση των αθλητών ως προτύπων στον σύγχρονο κόσμο. Η αυτοβιογραφία του δεν είναι απλώς μια ιστορία επιτυχίας, αλλά μια πρόσκληση να ανακαλύψουμε τη δύναμη της θέλησης και την ομορφιά της διαδικασίας με οτιδήποτε κι αν καταπιαστούμε.

~~~~~~~

«Πάμε, ρε Δημήτρη. Μόνο εσύ»

Έτρεχα μηχανικά και σκεφτόμουν. Αμέτρητες φορές έχω ζήσει, είτε παρόμοια είτε ολόιδια σκηνικά. Σε αυτό το «τώρα», το σημερινό της αφήγησης, οι επευφημίες του πλήθους δεν μου «έδιναν» τίποτα. Ο αγώνας, ουσιαστικά, είχε τελειώσει. Παράξενο πράγμα κι αυτό, ε; Στους αγώνες δρόμου κυριαρχεί η βαβούρα, ενώ στο βουνό σπάνια τη «συναντάς», πέρα από την αρχή και το τέλος. Ίσως καμιά φορά που λιγοστοί φανατικοί ξεπετιούνται πίσω από θάμνους και δεντράκια στη μέση του πουθενά, χαρίζοντάς σου κάποιους σφυγμούς παραπάνω από την τρομάρα: «Πάμε, Δημήτρη!». Εδώ, τώρα, λίγο πριν μπω στο χωριό, είναι ένας μόνος του και μου φωνάζει λες και κόλλησε η βελόνα στο προσωπικό του πικάπ: «Πάμε, ρε Δημήτρη. Μόνο εσύ». Ποιος στα αλήθεια, όμως, είμαι εγώ και πού πάω; Από πού ξεκίνησα;

~~~~~~~

Ο αγωνιστικός αθλητισμός έχει κάτι υπερφίαλο

Oυδέποτε στους αγώνες, σε οποιοδήποτε άθλημα, δεν είχα στόχο να ανταγωνιστώ κάποιον. Δεν με οδηγούσε ποτέ αυτό. Πάντα είχε να κάνει με τον Δημήτρη. Με αυτόν χαιρόμουν στο καλό αποτέλεσμα, με αυτόν απογοητευόμουν στο κακό. Από κει κι ύστερα, αν αυτό συνοδευόταν με νίκη ή όχι, δεν με απασχολούσε ιδιαίτερα, ειδικά ύστερα από κάποιο σημείο της καριέρας μου και έπειτα – όχι πολύ προχωρημένο.

Ωστόσο, σαφέστατα ήμουν ικανοποιημένος σε κάποιες νίκες, αρκεί να είχα αποδώσει στο μέγιστο δυνατό και αντίστοιχα οι συναθλητές μου να βρίσκονταν στην καλύτερή τους κατάσταση. Παλαιότερα, ένα κακό αποτέλεσμα με διέλυε συναισθηματικά. Ξεκινούσα την επόμενη μέρα σαν να ήταν η πρώτη μέρα μιας απαιτητικής προετοιμασίας, και όχι η αποκατάσταση από έναν αγώνα. Προβληματιζόμουν βαθιά· γιατί έκανα τα λάθη που έκανα; Προσπαθούσα, δηλαδή, να τα κατανοήσω, να τα αφομοιώσω. Αργότερα, όταν εντέλει μαλάκωσα λίγο και αντιλήφθηκα ότι δεν μου χαρίστηκα στην προπόνηση και στην προετοιμασία πριν από έναν αγώνα, συμφιλιωνόμουν ευκολότερα με ένα κακό αποτέλεσμα. Εφόσον είχα προσπαθήσει στον αγώνα, εφόσον είχα μοχθήσει και στην προπόνηση, συμφιλιωνόμουν. Από τη στιγμή που είχα όντως προσπαθήσει και, επειδή υπήρχαν πολύ μεγάλες περίοδοι στην καριέρα μου που έκανα το καλύτερο που μπορούσα, αυτόματα καταλάβαινα και τις περιόδους που δεν έκανα το μέγιστο που μπορούσα για τον οποιοδήποτε λόγο. Προσπαθούσα πάντα να δουλεύω στο απόλυτο, με πολύ αυστηρό τρόπο προς τον εαυτό μου, παρότι δεν λειτουργούσαν όλα με επαγγελματικό τρόπο γύρω μου. Και εννοώ ως προς τα στενά πλαίσια του επαγγελματία αθλητή: επαγγελματική απρόσκοπτη προπόνηση, φροντισμένη ξεκούραση, και όλα τα υπόλοιπα που αφορούν στην αποκατάσταση, τη διατροφή και την επιστημονική υποστήριξη. Τις περισσότερες φορές, τα παραπάνω στο σύνολό τους δεν υπήρχαν και όλα στηρίζονταν στη βάρβαρη έως απάνθρωπη προπόνηση.

Ο αγωνιστικός αθλητισμός έχει κάτι υπερφίαλο, κάτι πολύ ματαιόδοξο και εμμονικό. Δεν είχα ποτέ κανέναν καημό να βγαίνω πρώτος. Ο καλύτερος ας κερδίσει. Απλώς στα δικά μου μάτια, όταν αναγκαστικά συναναστρέφεσαι με τους συναθλητές και ενίοτε αντιπάλους σου, γνωρίζεις τι περίπου κάνει ο καθένας. Θεωρείς – ίσως λανθασμένα – ότι κάποιο ευνοϊκό αποτέλεσμα δεν το αξίζει ο άλλος, διότι είδες ότι δεν έχει επενδύσει το ίδιο σε κόπο, καθώς ο όποιος κόπος περιλαμβάνει χρόνο, κούραση, γνώση κλπ. Ενώ, όταν βρίσκεσαι μεταξύ αγνώστων σε έναν αγώνα στο εξωτερικό, μπορεί πιο εύκολα να «παραδεχτείς» έναν αθλητή, επειδή δεν γνωρίζεις τίποτα άλλο γι’ αυτόν. Κι εκεί μπορεί να λάβεις υποστήριξη και σεβασμό πολύ πιο εύκολα και για τη δική σου προσπάθεια.

~~~~~~~

Η εθιστικά υποφερτή – ανυπόφορη πίεση

Αν κάποιος δεν είναι συμφιλιωμένος με την ιδέα της μοναχικότητας και της απομόνωσης, δεν θα «διασκεδάσει» τρέχοντας μεγάλες αποστάσεις. Βασικά δεν θα μπορέσει καν να γνωρίσει αυτό τον κόσμο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι δρομείς μεγάλων αποστάσεων έχουν κάμποσα κοινά στοιχεία με τους καλλιτέχνες. Χάνονται στις σκέψεις τους, είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι, αλλά και ταυτόχρονα σκληροί, και αναζητούν την έμπνευσή τους συνεχώς, όπως ακριβώς και οι καλλιτέχνες. Στη δική μου περίπτωση, είμαι απλά εθισμένος σε όλα αυτά που νιώθω κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης, κυρίως στο βουνό. Με συνεπαίρνει αυτή η γλυκιά αίσθηση της εθιστικά υποφερτής-ανυπόφορης πίεσης, η αίσθηση της ενέργειας που απελευθερώνεται και το παιχνίδι με την ένταση και την ταχύτητα.

~~~~~~~

Είναι ζωτική ανάγκη

Δεν θα σταματήσω ποτέ τον αθλητισμό. Την κίνηση, δηλαδή. Τον αγωνιστικό αθλητισμό σε στενά πλαίσια, όμως, πλέον τον αποχαιρετώ. Προπόνηση φυσικά θα κάνω πάντα – όχι τόσο δομημένα πια, αλλά με λίγο περισσότερη εμπλοκή της καθημερινής αίσθησης παρά την τυπολατρική ακολουθία ενός προγράμματος. Σήμερα θέλω να δώσω περισσότερη ένταση; Θα πηγαίνω πιο έντονα. Σήμερα θέλω να πάω μια μεγάλη βόλτα στο βουνό; Θα πηγαίνω μια μεγάλη βόλτα στο βουνό. Σήμερα δεν θέλω να τρέξω; Θα πάρω το ποδήλατο, έτσι απλά. Θέλω να πάω για κωπηλασία, για crossfit; Θα το κάνω. Θέλω να κάνω πολεμικές τέχνες; Θα τις κάνω. Αυτό είμαι, το λέει και ο τίτλος του βιβλίου αυτού: διά βίου αθλητής. Γιατί ακόμη βιώνω αυτό που θυμάμαι από παιδί: άκουγα παιδιά να παίζουν και ανέβαιναν οι παλμοί μου. Ήταν και παραμένει τόσο απλό. Πάνω σε αυτό «πατάει» κάθε φορά και η σύζυγός μου η Σοφία, καθώς μέχρι και πέρυσι έλεγα: «Του χρόνου θα σταματήσω». Και δεν σταματάω ποτέ. Πέντ’ έξι χρόνια (έως το 2024) που είμαστε μαζί, αυτό ακούει από μένα. Όμως, τέλος όλα αυτά. Δεν ξαναζώ σε κουτάκια. Θα πάρω τη μηχανή μου και θα φύγω αύριο για όπου να ‘ναι. Προπόνηση θα κάνω οπωσδήποτε κάπου. Είναι ζωτική ανάγκη μου.