Πάρ’ το γεράνι μου

Καταρχήν, πολύ σωστά το Βυζαντινό Μουσείο παραχώρησε έναντι αντιτίμου το αίθριό του για γαμήλια τελετή, σύμφωνα με τον νόμο, που έχει ψηφιστεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Το ότι νύφη ήταν η κόρη του έκπτωτου έλληνα βασιλιά Κωνσταντίνου δεν είναι θέμα του Μουσείου – προφανώς είναι θέμα της κουλτούρας του κουτσομπολιού, που έχει μεγάλη μιντιακή κάλυψη. Η διαδήλωση, η επαναστατική γυμναστική δηλαδή διαφόρων στάρλετ της Αριστεράς και της προόδου, είναι επίσης απότοκο της ίδιας κουλτούρας. Οι επαναστάτριες που διαδήλωσαν ανήκουν στην κατηγορία των συντροφισσών σελέμπριτι, που σημαίνει ότι και σε αυτές ανήκει ένα ξεροκόμματο δημοσιότητας.

Διαβάζω ότι πολλοί ενοχλήθηκαν επειδή στο γλέντι τραγούδησαν και χόρεψαν το σουξέ των Μίκη Θεοδωράκη – Τάσου Λειβαδίτη «Δραπετσώνα», όπου «δεν-έχουμε-ζωή». Το τραγούδι προφανώς έχει μια δύναμη που το έχει αναρπάσει και από την εποχή και από το περιεχόμενό του. Ισως πάλι το περιεχόμενό του και η εποχή του να είναι, πλέον, ακόμα και για πλούσιους, ένα ωραίο (και ακίνδυνο) φολκλόρ. Λιγότερο αστείο από την αξέχαστη για τους μερακλήδες γιορτή «Πρέσπια 2002», με οργανωτή τον Γιώργο Λιάνη, όπου τραγούδαγαν τη «Φτωχολογιά» και την «Απονη ζωή» οι πασόκοι εκείνης της ανέμελης εποχής. Ωραία χρόνια.