Ενας Ινδιάνος στη… 17 Νοέμβρη

Ο γεροδεμένος, αθλητικός άνδρας με το μαύρο στέτσον και τον τεράστιο κότσο, παραπονιέται ότι κόπηκε στο ξύρισμα. Πολλές φορές. Παρατηρώ καλύτερα το πρόσωπό του και του λέω να μην ανησυχεί, δεν υπάρχει πρόβλημα, πραγματικά δεν φαίνεται κανένα σημάδι. Μου απαντά λέγοντας ότι μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου από πολύ νωρίς έμαθε ότι σε κάθε άνθρωπο, η εμφάνιση είναι το Α και το Ω. «Οταν πας σε ένα ραντεβού με κάποιον που δεν έχεις δει ποτέ στη ζωή σου, οφείλεις να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου. Ειδάλλως τι νόημα θα είχε;». Ο άνδρας με το μαύρο στέτσον που ξεχώριζε σαν τη μύγα μες στο γάλα στο λόμπι του ξενοδοχείου Intrecontinental το μεσημέρι της Παρασκευής 23 Αυγούστου ονομάζεται Ρούντι Γιάνγκμπλαντ, είναι ιθαγενής Aμερικανός (καταγωγής Κρικ από την πλευρά του πατέρα του και Τσερόκι από την πλευρά της μητέρας του), επαγγέλλεται ηθοποιός (αν και είναι πολλά ακόμα) και πολλοί θα τον έχουν σίγουρα δει σε μια ταινία: το «Apocalypto» του Μελ Γκίμπσον, παραγωγή του 2006.

Από την περασμένη Πέμπτη ο Ρούντι Γιάνγκμπλαντ, γέννημα θρέμμα του Κολοράντο Σπρινγκς και μεγαλωμένος στο Τέξας, βρίσκεται στην Ελλάδα γιατί πρόκειται να λάβει μέρος σε μια κινηματογραφική παραγωγή που αργότερα ίσως γίνει και σειρά της τηλεόρασης. Τίτλος της «17» και θέμα της, η δράση της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη. Ο σκηνοθέτης της Γιώργος Παπαθεοδώρου, «πατέρας» του όλου πρότζεκτ, ήταν παρών σε αυτήν τη συνάντηση, στην οποία όμως ο Γιάνγκμπλαντ έκλεψε την παράσταση παραμένοντας καθ’ όλη τη διάρκειά της ο… απίστευτος εαυτός του: ένας άνθρωπος με πάθος, πολύ πάθος, πάθος για κάτι στο οποίο πιστεύει και αυτό το κάτι είναι η εν λόγω ταινία. Ο Γιάνγκμπλαντ θα πρέπει να είπε τη λέξη «πάθος» πάνω από 30 φορές κατά τη διάρκεια αυτής της συνάντησης.

«Πάτροκλος»

Το πρώτο βέβαια πράγμα που ίσως κάποιος σκεφτεί ακούγοντας για τη συμμετοχή του Ρούντι Γιάνγκμπλαντ σε αυτή την ταινία είναι τι δουλειά έχει ένας ιθαγενής Αμερικανός σε ένα διεθνές πρότζεκτ για τη… 17 Νοέμβρη και μάλιστα στον ρόλο ενός χαρακτήρα που λέγεται Πάτροκλος και φέρεται ως «αρχιεκτελεστής»; Στην απάντηση αυτού του ερωτήματος ίσως να είναι κρυμμένο το γενικότερο στοίχημα της ταινίας για την οποία, βεβαίως, είναι πολύ νωρίς να μιλήσουμε. Η προσπάθεια όσων συμμετέχουν στη δημιουργία του «17» είναι η ταινία να αποκτήσει μια εικόνα «πέρα από την Ελλάδα», μια εικόνα παγκόσμια, οικουμενική.

«Οταν “έσκασε” η ιστορία με τις συλλήψεις των μελών της 17 Νοέμβρη, έβλεπα πρόσωπα που λίγο ως πολύ ήταν οικεία» μας είπε ο Γ. Παπαθεοδώρου. «Και κάπως έτσι άρχισα να συλλέγω στοιχεία. Οχι για ντοκιμαντέρ, αυτό θα ήταν εύκολο. Τα στοιχεία που έχω στη διάθεσή μου είναι τέτοια που πιστεύω ότι κανείς δεν θα μπορούσε να κάνει το ντοκιμαντέρ που θα μπορούσα να κάνω εγώ – και κυριολεκτώ. Πολλοί μπλεγμένοι στην υπόθεση δεν μίλησαν στην Αστυνομία ή στα ΜΜΕ αλλά μίλησαν στον τρελό σκηνοθέτη που κάθισε να τα πιει μαζί τους». Εχοντας στο μυαλό του τη μυθοπλασία, στην πορεία, με άλλους συνεργάτες, ο Γιώργος Παπαθεοδώρου άρχισε να «σεναριοποιεί» την ιστορία και κάπως έτσι έφτασαν στο σημείο όπου βρίσκονται σήμερα. Τα γυρίσματα του «17» αναμένεται να αρχίσουν τέλη του 2024 με αρχές του 2025. «Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι αυτό που πάμε να κάνουμε είναι μια ταινία μυθοπλασίας» είπε ο σκηνοθέτης. «Δεν είναι η απεικόνιση της πραγματικότητας, αλλά μια ματιά μυθοπλασίας εμπνευσμένη από ιστορικά γεγονότα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: καθόμαστε εδώ εμείς οι πέντε άνθρωποι και κουβεντιάζουμε. Αυτός που μας βλέπει, δεν γνωρίζει για ποιο θέμα μιλάμε, σωστά; Ε αυτό είναι ο βασικός κανόνας της μυθοπλασίας. Να φαντάζεσαι τι μπορεί να έχει ειπωθεί».

Πάντως, η αδυναμία του Παπαθεοδώρου να βρει στήριξη στην Ελλάδα ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους από κάποιο σημείο και μετά αναγκάστηκε να αρχίσει την αναζήτηση συνεργατών στο εξωτερικό. «Ενώ εδώ μόλις έλεγα το θέμα άκουγα μόνο “α πα πα πα πα!”, στο εξωτερικό είναι πάνω απ’ όλα μπίζνες και οι άνθρωποι με τους οποίους ήρθα σε επαφή, βρήκαν ότι αυτό το σχέδιο έχει προοπτική για μπίζνες. Και αν θέλετε τη γνώμη μου, μιλάμε για κάτι που μπορεί πραγματικά να κάνει θραύση».

Ξένο και ελληνικό καστ

Οι επαφές του Γ. Παπαθεοδώρου με το εξωτερικό απέφεραν καρπούς. Οι ελληνικής καταγωγής Γιόργκο Κόνσταντιν και Στιβ Στανούλις βρίσκονται στο καστ μαζί με την ιταλίδα ηθοποιό και σκηνοθέτρια Αντονέλα Ποντσιάνι, τη Λατινοαμερικανίδα Μαρία Ντε Χεσούς Καστεγιόν, αλλά και τον αμερικανό ηθοποιό Γουίλ Ρόμπερτς που εμφανίστηκε στον «Οπενχάιμερ» του Κρίστοφερ Νόλαν. Οι Τάσος Νούσιας, Ελένη Φιλίνη, Αστέριος Πελτέκης, Γιώργος Γαρνάβος και Κυριακή Υψηλάντη (που σε αυτή τη συνάντηση έκανε διερμηνεία στον Γιάνγκμπλαντ όταν μιλούσα με τον σκηνοθέτη) ανήκουν στη διανομή από ελληνικής πλευράς. Να σημειωθεί επίσης ότι επιτυχία της παραγωγής είναι η συμμετοχή ως υπεύθυνου για το μακιγιάζ του Βιτόριο Σολντάνο, δις υποψηφίου για το Οσκαρ μακιγιάζ (για το «Apocalypto» και την ταινία του Πάολο Σορεντίνο «Il divo»).

Ηταν μέσω του Σολντάνο που ο Παπαθεοδώρου βρήκε τον πρωταγωνιστή του Ρούντι Γιάνγκμπλαντ στο Λος Αντζελες. Από ελληνικής πλευράς, εταιρεία παραγωγής είναι η Crisis Cinema Productions, ενώ για την εταιρεία παραγωγής του εξωτερικού θα γίνει επίσημη ανακοίνωση σύντομα και όταν θα είναι όλα έτοιμα να ξεκινήσουν με τις αφίξεις των υπόλοιπων ηθοποιών. «Αν δεν υπογραφούν όλα τα απαραίτητα έγγραφα δεν μπορούν να γίνουν ανακοινώσεις, γιατί τα μέτρα είναι πολύ αυστηρά» ανέφεραν οι Ειρήνη και Ιωάννα Αφροδίτη Θεοδωρακάκη, υπεύθυνες Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας, αλλά και production managers του «17» και εκείνες που κάλεσαν «ΤΑ ΝΕΑ» σε αυτή τη συνάντηση. «Πάντως πρόκειται για μεγάλη εταιρεία, από τις πιο γνωστές».

«Απαραίτητη ταινία»

Ο Ρούντι Γιάνγκμπλαντ δεν μίλησε πολύ για τον ρόλο του στην ταινία διότι προς το παρόν δεν του επιτρέπεται να αποκαλύψει πολλά για το σενάριο. Κάτι όμως ενδιαφέρον που είπε είναι ότι «αυτή η ταινία είναι απαραίτητη σε μια κοινωνία στην οποία κανείς δεν γράφει πια γράμματα, κανείς δεν λέει καλημέρα και ελάχιστοι ζουν με κάποιο πάθος». Περήφανος για τις ρίζες του ο Ρούντι Γιάνγκμπλαντ είχε εργαστεί σε διάφορους τομείς πριν στραφεί στην ηθοποιία. Δεινός χορευτής, καθώς και οργανοπαίκτης (φλάουτο, πιάνο), ο Γιάνγκμπλαντ υπήρξε μέλος του Native American Dance Theatre (Χορευτικός – Θεατρικός Σύλλογος Ιθαγενών Αμερικανών) και περιόδευσε για τρεις σεζόν παίζοντας έναν «προστάτη πολεμιστή» στην παραγωγή του Πίτερ Μπουφέ «Spirit – The Seventh Fire» (Πνεύμα – Η έβδομη φωτιά). Το 2005 αποφάσισε να μετακομίσει στο Λος Αντζελες για να δημιουργήσει τον δικό του χορευτικό θίασο. «Χορός για μένα θα πει, γεια σου, τι κάνεις, καλημέρα, είναι κάτι πολύ σημαντικό, σημαίνει επικοινωνία». Εκείνη την εποχή ο Μελ Γκίμπσον τον ανακάλυψε και τον επέλεξε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Jaguar Paw στην ταινία «Apocalypto».

Ο Γιάνγκμπλαντ πέρασε εβδομάδες προετοιμασίας για τα γυρίσματα της ταινίας και σε λιγότερο από μήνα έμαθε τη γλώσσα των Μάγια του Γιουκατάν. Επιπλέον, λόγω της φυσικής του κατάστασης, έκανε ο ίδιος όλα τα ακροβατικά του στην ταινία συμπεριλαμβανομένης μιας εξαιρετικά επικίνδυνης ελεύθερης πτώσης 175 ποδιών κατά τη διάρκεια της σκηνής του καταρράκτη. Και έγινε θρύλος επειδή για τις ανάγκες μιας επίσης επικίνδυνης σκηνής, έτρεξε μαζί με έναν πραγματικό ιαγουάρο διακοσίων λιβρών. Αργότερα, ο ίδιος ο Γκίμπσον είπε ότι ο Γιάνγκμπλαντ έτρεχε στην πραγματικότητα για να ξεφύγει από τον ιαγουάρο ο οποίος δεν μπορούσε να τον φτάσει επειδή τον συγκρατούσε ένα χαλαρό δέσιμο. «Δεν μπορείς να εκπαιδεύσεις έναν ιαγουάρο» είχε πει ο Γκίμπσον.

«Στην Αθήνα βρήκα την οικογένειά μου»

Για τη συμμετοχή του στο «17», ο Ρούντι Γιάνγκμπλαντ άφησε πίσω του δύο άλλες ταινίες και πολύ περισσότερα χρήματα. «Παράτησα τα πάντα πίσω μου για να έρθω στην Ελλάδα και να συμβάλω σε αυτό που έχει στο μυαλό του ο Γιώργος. Γιατί; Γιατί είδα πάθος στα μάτια του Γιώργου, άκουσα το πάθος στα λόγια του. Τι νόημα έχει να ξυπνάς κάθε μέρα και να περνάει η ζωή σου χωρίς πάθος; Δεν με ενδιαφέρουν πολλά πράγματα στη ζωή. Ο περισσότερος κόσμος βασίζεται στα χρήματα, όμως εγώ δεκάρα δεν δίνω για τα λεφτά. Ως παιδί έχω ζήσει για πολλά χρόνια με το τίποτα, άρα ξέρω τι σημαίνει να τρως από τον σκουπιδοτενεκέ. Αυτό που δεν ξέρω είναι τι σημαίνει να έχεις οικογένεια. Και ξέρω επίσης ότι με αυτούς τους ανθρώπους, εδώ στην Αθήνα, βρήκα την οικογένειά μου».

«Θαυμάσιος άνθρωπος»

«Και ο Ρούντι είναι ένας πραγματικά θαυμάσιος άνθρωπος, το Α με κεφαλαίο» θα συμπληρώσει ο Γ. Παπαθεοδώρου. «Οταν χθες αφίχθη στο αεροδρόμιο “Ελευθέριος Βενιζέλος” και ενώ ήταν έτοιμος να μπει στο αυτοκίνητο για να φύγουμε, ο Ρούντι είδε μια κοπέλα να κλαίει μόνη της σε μια γωνία. Μας παράτησε και έτρεξε κοντά της για να τη ρωτήσει τι συμβαίνει. Η κοπέλα ήταν τρομαγμένη γιατί είχε χάσει την πτήση της. Ηταν μόνη, δεν είχε καθόλου χρήματα και φοβόταν. Ο Ρούντι όχι μόνο της έβγαλε εισιτήριο ο ίδιος, χωρίς να την έχει δει ποτέ στη ζωή του, αλλά ζήτησε να πάρουμε μαζί μας την κοπέλα στο ξενοδοχείο και να της κλείσουμε δωμάτιο για να κοιμηθεί σαν άνθρωπος. Οταν τα είδα όλα αυτά, ήξερα πια ότι η επιλογή μου ήταν η σωστή».

Κάτι παρόμοιο έζησα κι εγώ με τον Ρούντι Γιάνγκμπλαντ ο οποίος ακολουθώντας την παράδοση των ιθαγενών Αμερικανών, λίγο πριν φύγω ήθελε να παίξει πιάνο για να με ευχαριστήσει που έκανα τον κόπο και ήρθα για να του μιλήσω (που έκανα δηλαδή τη… δουλειά μου). Δυστυχώς το πιάνο στο λόμπι του Intercontinental δεν είναι σε λειτουργία, όμως ο Ρούντι Γιάνγκμπλαντ είχε μαζί του το προσωπικό, πνευστό όργανό του και έτσι, λίγο πριν φύγω με αποχαιρέτησε παίζοντας ένα κομμάτι στο λόμπι του ξενοδοχείου για να δεχτεί αργότερα χειροκροτήματα από όλους τους παρισταμένους. Οταν στο τέλος φωτογραφηθήκαμε μου έδωσε να φορέσω το καπέλο του λέγοντάς μου ότι είμαι ο πρώτος άνθρωπος εκτός από τον ίδιο που το φορά γιατί ήταν του πατέρα του.