Οταν έκλαψε ο Μπάιντεν

^«Ηταν το 13ο συνέδριο (των Δημοκρατικών) που παρακολούθησε ο Τζο Μπάιντεν από το 1972 και τουλάχιστον το όγδοο στο οποίο έλαβε τον λόγο. Εμελλε, όμως, να είναι το τελευταίο προς το οποίο απευθύνθηκε κατέχοντας κάποιο δημόσιο αξίωμα ή ως υποψήφιος του κόμματος – με μια ομιλία, μάλιστα, που δεν θα ήθελε να έχει κάνει ποτέ. Εχει υπάρξει, άλλωστε, μέρος του πολιτικού στερεώματος της Αμερικής επί τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα ώστε φαινόταν δύσκολο ακόμη και να τον φανταστεί κανείς να εκχωρεί τα φώτα της δημοσιότητας».

Σε αυτή τη σύντομη, αλλά εξαιρετικά περιεκτική παράγραφο, οι New York Times περιέγραψαν τόσο τη σημασία όσο και τον συμβολισμό της 52λεπτης ομιλίας του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών με την οποία έκλεισε η πρώτη μέρα του συνεδρίου των Δημοκρατικών στο Σικάγο. Του κόμματος στο οποίο, όπως ο Μπάιντεν είπε – έντονα συγκινημένος και χωρίς να καταφέρει να συγκρατήσει τα δάκρυά του, την ώρα που γνώριζε την αποθέωση από τους χιλιάδες συνέδρους που τον χειροκροτούσαν όρθιοι επί σχεδόν 4 λεπτά – «έδωσα ό,τι καλύτερο είχα για 50 χρόνια».

«Σε ευχαριστούμε, Τζο!», φώναζε το ακροατήριο, κρατώντας χιλιάδες πλακάτ με τη φράση «Αγαπάμε τον Τζο». Οπως, όμως, επίσης σημειώνουν εύστοχα οι New York Times, ο ίδιος γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα και την καθεμία, ότι οι ευχαριστίες δεν αφορούσαν μόνο τη μακρόχρονη και πολύτιμη προσφορά του, αλλά και το γεγονός ότι τελικώς επέλεξε να μην είναι εκ νέου υποψήφιος. Ηταν μια απόφαση, άλλωστε, που ελήφθη με δραματικό τρόπο και υπό τις έντονες (αν όχι εκβιαστικές) πιέσεις της ηγεσίας των Δημοκρατικών – έστω κι αν ο Μπάιντεν ισχυρίστηκε ότι την έλαβε μόνος του και χωρίς να συνομιλήσει με κανέναν.

Τα εύσημα προς και από τη Χάρις

Παρούσα στο πλήθος ήταν, φυσικά, η νυν αντιπρόεδρος και υποψήφια για την προεδρία στις εκλογές της 5ης Νοεμβρίου, η οποία έλαβε το χρίσμα από τον πολιτικό της μέντορα και έχει υιοθετηθεί με θέρμη από τα στελέχη και τους ψηφοφόρους του, που βλέπουν στο πρόσωπό της τη μοναδική (ύστερα από καιρό) ελπίδα να ανακόψουν τη δεύτερη πορεία του Ντόναλντ Τραμπ προς τον Λευκό Οίκο. «Σε αγαπώ τόσο πολύ» ήταν η φράση που, όπως φάνηκε καθαρά στον τηλεοπτικό φακό, είπε η Χάρις στον Μπάιντεν μόλις τελείωσε την ομιλία του και (χωρίς να είναι προγραμματισμένο) ανέβηκε στη σκηνή για να τον αγκαλιάσει και να κάνει μια σύντομη παρέμβαση.

Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι ούτε εκείνος επέδειξε φειδώ στις φιλοφρονήσεις προς την εκλεκτή του. Η επιλογή της ως αντιπροέδρου αποτελεί «την καλύτερη απόφαση που έλαβα σε όλη μου την καριέρα» είπε, ενώ τη χαρακτήρισε «σκληρή», «έμπειρη» και «ασυνήθιστα συγκροτημένη». Παράλληλα, κατηγόρησε τον πολιτικό του αντίπαλο ως τον άνθρωπο ο οποίος «έδωσε οξυγόνο στις αρχέγονες δυνάμεις που εδώ και καιρό επεδίωκαν να διαλύσουν την Αμερική εις τα εξ ων συνετέθη». «Η δημοκρατία επικράτησε, η δημοκρατία πέτυχε, η δημοκρατία απαιτεί προάσπιση» πρόσθεσε δίνοντας έναν ιδιαιτέρως εμφατικό τόνο στη φωνή του – για να κερδίσει έναν ακόμη γύρο χειροκροτημάτων.

Η ουσία είναι ότι με τη συγκεκριμένη ομιλία του, ο Μπάιντεν έκανε ένα ακόμη βήμα προς την έξοδο από τον πολιτικό βίο, σε έναν δρόμο ο οποίος θα τελειώσει στις 20 Ιανουαρίου 2025, όταν θα κληθεί να παραδώσει τα ηνία είτε στη Χάρις είτε στον Τραμπ. Μέχρι τότε, πάντως, όπως εύκολα μπορούν να καταλάβουν οι πάντες, μεσολαβεί πολύς χρόνος, ο οποίος ενδέχεται μάλιστα να αποδειχθεί εξαιρετικά πυκνός. Τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων των ΗΠΑ, καθώς οι εξελίξεις τρέχουν σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα και απαιτούν αποφάσεις που δεν μπορούν να περιμένουν το αποτέλεσμα των εκλογών και την/τον διάδοχο του Μπάιντεν για να ληφθούν.

Σημειώνεται ότι το συνέδριο των Δημοκρατικών ολοκληρώνεται αύριο, οπότε θα δοθεί και τυπικά το χρίσμα της υποψήφιας προέδρου στη Χάρις, η οποία θα ξεκινήσει επισήμως την εκστρατεία της, ανεβαίνοντας έναν πολιτικό Γολγοθά 80 ημερών.

Οσο για τον Μπάιντεν, αναχώρησε ήδη με τη σύζυγό του Τζιλ για δύο εβδομάδες διακοπών, από τις οποίες θα επιστρέψει στις αρχές Σεπτεμβρίου και θα επιχειρήσει να ολοκληρώσει «ευδοκίμως» και χωρίς άλλα απρόοπτα τη θητεία του.

Η ρεβάνς της Χίλαρι

Τέτοια περίοδο πριν από 8 χρόνια, στο αντίστοιχο συνέδριο των Δημοκρατικών στη Φιλαδέλφεια, η Χίλαρι Κλίντον έλεγε, ως η πρώτη γυναίκα υποψήφια του κόμματος για την προεδρία: «Καθώς στέκομαι εδώ ως η κόρη της μητέρας μου και ως η μητέρα της κόρης μου, είμαι περήφανη που έφτασε αυτή η στιγμή». Το αποτέλεσμα των εκλογών του 2016, ωστόσο, δεν δικαίωσε τις προσδοκίες της, όπως και όσων είχαν πιστέψει σε αυτή, καθώς παρά τις περίπου 2,5 εκατ. παραπάνω ψήφους που πήρε από τον Ντ. Τραμπ, συγκέντρωσε λιγότερους εκλέκτορες, χάνοντας τις πολιτείες – κλειδιά.

Τώρα, λοιπόν, η πρώην Πρώτη Κυρία αποφάσισε να βγει από το καθεστώς της «συνταξιοδότησης» προκειμένου να πάρει, κατά κάποιον τρόπο, ρεβάνς: να στηρίξει την Κάμαλα Χάρις, ώστε οι ΗΠΑ να αποκτήσουν, επιτέλους, την πρώτη γυναίκα πρόεδρο. Και το έκανε, έστω και με πληγωμένη περηφάνεια…