Ετεροπροσδιορισμοί

Τι κοινό έχουν εκείνοι που, προχθές, αποφάσισαν ότι ο εκλιπών Αλέν Ντελόν ήταν πολύ δεξιός για τα γούστα τους και βάλθηκαν να τον αποδομήσουν με τον νυν βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην μπασκετμπολίστα Νίκο Παππά; «Πάσχουν» από έναν ιδιότυπο ναρκισσιστικό ετεροπροσδιορισμό (δικός μου ο όρος). Για να το πω απλά, οι μανταμσουσούδες ενός συγκεχυμένου προοδευτισμού έκαναν αυτό που ξέρουν πολύ καλά και θεωρούν ότι τους συντηρεί στον αφρό της σοσιαλμιντιακής επικαιρότητας (στον αφρό του τίποτα δηλαδή). «Καταγγέλλοντας» ότι ο γάλλος σταρ ήταν ακροδεξιός, θεωρούν ότι κερδίζουν οι ίδιοι πόντους εικονικής αριστεροσύνης – άσε που, λέγοντας κάτι εντός γενικού συντονισμού, πιστεύουν ότι γίνονται αυτόματα μέλη μιας αισθητικής και ιδεολογικής ελίτ. Αντίστοιχα και ο νεοεκλεγείς ευρωβουλευτής τα ‘χωσε σε αστυνομικό με τον οποίο λογομάχησε διαδικτυακά, αποκαλώντας τον αρχικά «μπατσάκο» (να υποθέσω επηρεασμένος από το «Ακου, ανθρωπάκο» του Βίλχελμ Ράιχ που ήταν ένα από τα «ευαγγέλια» της επαναστατημένης εφηβείας μας;), απειλώντας τον στη συνέχεια με μήνυμα στο οποίο του έλεγε «Μην έρθω στη Θεσσαλονίκη και σε τελειώσω, σκουπίδι» και κορυφώνοντας με την πολύ κομψή ευχή «Καλό ψόφο σε ό,τι αγαπάς». Ο Νίκος Παππάς φαντάζομαι ότι, βρίζοντας έναν «μπάτσο», αισθάνεται ο ίδιος μη σας πω και πιο «επαναστάτης» από την Αλίκη Βουγιουκλάκη στο «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια». Για τέτοιου επιπέδου σινεμασκόπ τεχνικολόρ αριστεροσύνη μιλάμε.

Η συνέχεια όμως ήταν ακόμη καλύτερη. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σχολίασε τα δημόσια μπινελίκια του Παππά και ο ευρωβουλευτής της αντιπολίτευσης – που δεν έχει ζητήσει μέχρι τώρα συγγνώμη για την απαράδεκτη φρασεολογία του – «ευχήθηκε» να είχε επιδείξει η κυβέρνηση ανάλογα αντανακλαστικά και με τις πυρκαγιές στην Αττική. Πιο «κι εσείς που βασανίζετε τους μαύρους» δεν υπάρχει. Στο μυαλό του πρώην μπασκετμπολίστα, επειδή ο κρατικός μηχανισμός δεν κινήθηκε, κατά τη γνώμη του, ως όφειλε, ο ίδιος έχει ελευθέρας στον ρατσιστικό λόγο. Και κάπου εδώ ο Πολάκης βάζει τρίποντο.

Τι ζητάω κι εγώ τώρα; Ψυχραιμία και ορθό λόγο από τον ΣΥΡΙΖΑ; Από ποιον από τους εναπομείναντες; Οι σοβαροί, αυτοί δηλαδή που έχουν έναν κάποιον πολιτικό λόγο, σιωπούν και, κατά τη γνώμη μου πάντα, περιμένουν τον Σεπτέμβριο για το μεγάλο ξεκαθάρισμα και τις αποστάσεις από τη γραφικότητα. Και οι χειροκροτητές του Κασσελάκη βουλιάζουν στην τοξικότητα της εχθροπάθειας απέναντι σε οιονδήποτε κριτικάρει τον αρχηγό τους, αποκαλώντας «σκουπίδι» όποιον δεν συμφωνεί μαζί τους. «Σφάζονται» μεταξύ τους οι συριζαίοι, ακόμη και η φόδρα του πάλαι ποτέ ή έστω κατ’ ευφημισμόν ηθικού πλεονεκτήματος έχει γίνει κουρελάκι, οι απλήρωτοι εργαζόμενοι στα μέσα του κόμματος δεν πτοούν το american dream του αρχηγού Στέφανου που καλπάζει καβάλα στο καλάμι της αμετροέπειας, ο σωστός ο αριστερός είναι, στην κασσελακική ιδεολογία και κλίμακα αξιών, ο απεργοσπάστης.

Στον ΣΥΡΙΖΑ συμβαίνει τώρα αυτό που είχε γράψει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ στα «ΝΕΑ» όταν δολοφονήθηκε ο Μένης Κουμανταρέας. Πνίγονται στις αναθυμιάσεις των υπονόμων που τους ενέπνεαν. Μόνο που ο Κουμανταρέας ήταν συγγραφέας.

Ιστορίες με εφημερίδες

Σήμερα είναι μία «δική μας» επέτειος. Συμπληρώνονται διακόσια χρόνια από την κυκλοφορία της πρώτης αθηναϊκής εφημερίδας. Ηταν η «Εφημερίς των Αθηνών» που το πρώτο της φύλλο τυπώθηκε, από τον φόβο τουρκικής επιδρομής, στη Σαλαμίνα και κυκλοφόρησε στις 20 Αυγούστου 1824. Σε μία «πόλη» που δεν είχε γίνει ακόμη πρωτεύουσα και στην οποία κατοικούσαν εννέα χιλιάδες άνθρωποι. Με διευθυντή τον Γεώργιο Ψύλλα, ήταν γραμμένη στην καθομιλουμένη, η ύλη είχε κυρίως νέα από τον αγώνα που ακόμη συνεχιζόταν, υπήρχαν όμως και άρθρα σχετικά με την ποίηση και τη λογοτεχνία.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η συναρπαστική περιπέτεια του Τύπου στην Ελλάδα. Με τις εφημερίδες να αποτελούν την καλύτερη πηγή για να «δει» κάποιος παλαιότερες εποχές, ακόμη και μέσα από τα μικροθέματά τους όπως είναι, για παράδειγμα, οι μικρές αγγελίες. Η εφημερίδα ωστόσο είναι κάτι παραπάνω από ένα έντυπο. Είναι ένα σύμπαν. Με τη μυρωδιά της, τα χριτς – χρατς του χαρτιού (έναν ήχο που ο Ολιβιέρο Τοσκάνι, όπως μου έχει πει σε συνέντευξη, έβρισκε πολύ σέξι) και αυτήν τη γοητεία του εφήμερου που μπορεί ωστόσο να ζωντανέψει το παλιό με έναν μοναδικό τρόπο.