To μπάσκετ αλλάζει

Περηφάνια. Αναγνώριση από το κοινό. Δικαίωση για τους παίκτες και τον προπονητή. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι έγινε ένας μίνι διαγωνισμός μετά την ήττα από τη Γερμανία αναφορικά με το ποιος θα αφιερώσει τα περισσότερα κολακευτικά σχόλια για την Εθνική ομάδα του μπάσκετ. Εως ένα σημείο, δεκτό. Είχαμε χρόνια και χρόνια να πάμε σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ακόμη περισσότερο να φτάσουμε μέχρι την οκτάδα. Μήπως, όμως, απαιτείται να συναντήσουμε κάποτε την πραγματικότητα; Να μην υπερβάλλουμε τόσο πολύ, σε μια εποχή άλλωστε που το ευρύ κοινό και βλέπει και αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει;

Το σύνολο του Βασίλη Σπανούλη αποχωρεί από τους Ολυμπιακούς έχοντας ρεκόρ 1-3. Νίκησε ένα παιχνίδι, ηττήθηκε σε τρία. Η αλήθεια είναι πως πάλεψε όλους τους αγώνες, όσο λίγες φορές στο παρελθόν. Ας το παραδεχθούν οι πάντες. Με λίγη παραπάνω προσοχή, ασφαλώς και είχε τα φόντα να διεκδικήσει νίκες που ίσως έφερναν άλλο αντίπαλο στα προημιτελικά. Θα πρέπει παράλληλα να επισημανθεί και το κάτωθι: με την Αυστραλία χάθηκε η ευκαιρία ευρείας νίκης και πήραμε το εισιτήριο επειδή την επομένη η Σερβία επικράτησε με την επιθυμητή (για την Ελλάδα) διαφορά του Νοτίου Σουδάν. ‘Η δεν είναι έτσι;

Συμπέρασμα: ασφαλώς και η εικόνα ήταν καλή. Σε κάποια διαστήματα, έως πολύ καλή. Στο κρίσιμο παιχνίδι με τη Γερμανία, ποιος αρνείται πως η Εθνική μας υπήρξε ανταγωνιστική μόνο για ένα 10λεπτο; Σε όλες τις υπόλοιπες περιόδους έχασε και μάλιστα έβλεπε την παρέα του Σρέντερ να ροκανίζει ή αργότερα να αυξάνει τη διαφορά, χωρίς στην πραγματικότητα να έχει τη δυνατότητα να κάνει κάτι. Οταν οι Γερμανοί «διάβασαν» καλύτερα το παιχνίδι, όλα πήραν τον δρόμο τους. Πολύ απλά γιατί δεν είχαμε τα «όπλα» να προβάλλουμε κάποια αντίσταση. Το μπάσκετ αλλάζει για πολλοστή φορά. Τα «κοντά σχήματα» μπαίνουν στην άκρη, η σκυτάλη πάει στα δυνατά κορμιά και κυρίως σε παίκτες που μπορούν να κάνουν μπόλικες δουλειές στο παρκέ. Οχι μόνο να «κατεβάζουν ριμπάουντ» ή να «έχουν σκορ», αλλά να σουτάρουν από παντού και να καλύπτουν σχεδόν όλες τις θέσεις της πεντάδας. Για να ειπωθεί η πλήρης αλήθεια, τέτοιους παίκτες η Εθνική Ελλάδας δεν έχει. Γι’ αυτό το rotation του Σπανούλη ήταν μικρό, ορισμένοι δεν είχαν καθόλου συμμετοχή στην πορεία και οι υπόλοιποι κουράστηκαν γιατί αγωνίστηκαν πολύ περισσότερο σε σχέση με ό,τι υπαγορεύει το τωρινό μπάσκετ.

Αρα, όσο δεν βγάζουμε παίκτες «για όλες τις δουλειές», τόσο θα δυσκολευόμαστε να ακολουθήσουμε τις εξελίξεις. Το ολυμπιακό τουρνουά ήταν ένα μάθημα. Μένει να φανεί αν η βελτίωση θα έχει συνέχεια και για να προκύψει αυτό, αναζητούνται παίκτες με ρόλο στην ομάδα.