Καταδίκη

Η καθολική καταδίκη της βίαιης πράξης του Λευτέρη Αυγενάκη ήταν η αυτονόητη πρώτη και ουσιαστική αντίδραση. Η διαγραφή του από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κυβερνώντος κόμματος και από όλα τα συλλογικά όργανα, με τα άμεσα ανακλαστικά του ίδιου του Πρωθυπουργού, ήταν η αναγκαία πρωτοβουλία χωρίς «ίσως» και «μήπως» και σε μηδενικό χρόνο. Το ίδιο και η μομφή από τη Βουλή αλλά και η ταχύτατη διενέργεια έρευνας από μεριάς της Δικαιοσύνης.

Κι αυτό αφού όχι μόνο τέτοια περιστατικά βίας πρέπει αμέσως να πατάσσονται αλλά και να μην αφήνεται χώρος για ιδιότυπη άσκηση τρόμου και εξουσίας από έναν εκλεγμένο βουλευτή σε έναν εργαζόμενο και εν συνόλω σε έναν πολίτη.

Πίσω από το περιστατικό που αμέσως όλοι στηλίτευσαν, κρύβεται ένας μείζων κίνδυνος: η ατιμωρησία του δράστη να συνδεθεί με την ιδιότητά του. Η πράξη βίας να κατοχυρωθεί ως έκφανση μιας λειτουργίας που την κανονικοποιεί και που την καθιστά θεσμική βία. Ούτε κατά διάνοια δεν υπάρχει χώρος και κουβέντα για κάτι τέτοιο. Το γεγονός πως ο επιτιθέμενος βάσει των εικόνων και του ντοκουμέντου είναι εκλεγμένος βουλευτής και επίσης έχει διατελέσει υπουργός επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την ίδια την πράξη και καθιστά επείγουσα και επιτακτική την απόλυτη απομόνωσή της.

Θα ήταν επιζήμιο και απόλυτα καταστροφικό οι πολίτες να εκλάβουν ως «φυσιολογική» τη σκηνή ενός επιτιθέμενου πολιτικού και ως «δομική» την επιλογή να χειροδικεί εν εξάλλω επικαλούμενος και την εξουσία του.