Αυθεντίες

Πόσα Παγκόσμια Κύπελλα ή Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα έχουν κατακτήσει ο Γκάρι Λίνεκερ, ο Γκάρι Νέβιλ, ο Ρόι Κιν, ο Ρίο Φέρντιναντ, ο Ιαν Ράιτ και οι υπόλοιπες «αυθεντίες» που χρυσοπληρώνονται για να κάνουν ποδοσφαιρικές «αναλύσεις»; Κι ας δεχτούμε ότι έπεσαν σε κακή συγκυρία. Είχαν στη συνέχεια κάποια επιτυχία ως προπονητές; Κατέκτησαν κάποιο τρόπαιο, ένα πρωτάθλημα, μια ευρωπαϊκή κούπα; Τίποτα απ’ όλα αυτά. Πώς λοιπόν μπορούν να κρίνουν με ακραία αυστηρότητα ωσάν κάτοχοι της σοφίας όλου του κόσμου, παίκτες και προπονητές;

Σε μια στιγμή απογοήτευσης γιατί τον νικούσαν μια ζωή οι Γερμανοί, ο Λίνεκερ είπε αυτό που αισθανόταν βαθιά μέσα του – το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι. Είκοσι δύο παίκτες κυνηγούν μια μπάλα για 90 λεπτά και πάντα νικούν οι Γερμανοί – και κατέκτησε τον θρόνο του σοφού στο συλλογικό υποσυνείδητο της βρετανικής ποδοσφαιρικής κουλτούρας και όχι μόνο.

Κατάφερε να αποκτήσει το «αλάθητο» και ισχυρούς φίλους που τον προστατεύουν ακόμα κι αν χρειάζεται να απεργήσουν στο BBC.

Τελευταία, στα podcast, η κριτική του έγινε ακόμα πιο αυστηρή για τα Τρία Λιοντάρια μιμούμενος τους δημοσιογράφους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Λίνεκερ κατάφερε να ανανεώσει τη δημοφιλία του και ενίσχυσε ακόμα περισσότερο τους τραπεζικούς του λογαριασμούς απλά στοχεύοντας τον Κέιν και τον Σαουθγκέιτ και αποκαλώντας «σκ…» την Αγγλία. Ακόμα και μετά την πρόκριση στα προημιτελικά χαρακτήρισε τους παίκτες «χαμένες ψυχές» υπό τις οδηγίες του Σαουθγκέιτ.

Είδαν και οι υπόλοιποι πως η αυστηρή κριτική πουλάει και είπαν να τον μιμηθούν δημιουργώντας ένα mainstream. Ο χειρότερος όλων είναι μακράν ο Γκάρι Νέβιλ. Ολοι θυμούνται το αποτυχημένο πέρασμά του από τον πάγκο της Βαλένθια, αλλά ο ίδιος φρόντισε να μας υπενθυμίσει πως ήταν επίσης βοηθός προπονητή της Εθνικής Αγγλίας όταν ηττήθηκε από την Ισλανδία στο Euro 2016. Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των «Pundits» είναι τα καλά χρήματα που κερδίζουν και τελευταία ο έντονος τρόπος που πανηγυρίζουν τα γκολ της ομάδας που βρίζουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, την Αγγλία. Οι παίκτες, ο Κέιν, ο Μπέλιγχαμ, έχουν ήδη εκνευριστεί με τις «αυθεντίες» και πίσω από κάθε πανηγυρισμό και δήλωσή τους βρίσκεται και ένα μήνυμα προς αυτούς. Οπως οι ατάκες του Ρούζβελτ που χρησιμοποίησε ο Hey Jude Μπέλιγχαμ. Ο ακήρυχτος πόλεμος έχει περάσει σε άλλη φάση.