Γράμματα χασάπη

Δεν ξέρω ποιος μας φιτίλιασε έτσι, και για ποιον λόγο τσιμπήσαμε απαξάπαντες. Προσωπικά, ομολογώ ότι την κατευχαριστήθηκα την ανακομιδή των ιερών λειψάνων του Καραγάτση. Δεν μας συμβαίνουν τέτοια κάθε μέρα, να αλλάξουμε λίγο θέμα, να ξεμπουκώσουν και τα φραγμένα αγγεία του εγκεφάλου μας. Καίγομαι – καίγομαι , ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά. Ρίχνω το λοιπόν ξεκινώντας από τον Παντοκράτορα. Δύο Παντοκράτορες για την ακρίβεια. Σεφέρης versus Σικελιανού. Γράφει (περίπου) ο πρώτος για τον δεύτερο. «Μου έστειλε τη νέα του συλλογή ο Σκελιανός. Τι να του πεις τώρα… Λυρισμός γορίλα». Κι όμως, λίγο παρακάτω, στο ίδιο πόνημα, τον επαινεί με θερμότατα λόγια κι όταν ο Ολυμπος (κι ο Κίσσαβος μαζί) παραγέρασε και μαράζωνε μόνος στο σπίτι του, ο ίδιος ο Σεφέρης πήγαινε και τον έπαιρνε για το καφενεδάκι του Ζαππείου, να ξεχαστεί, να ξαλεγράρει λίγο, να πάψει να συγκατοικεί με το άγγιγμα του θανάτου διαρκώς στον ώμο του. Ο Σεφέρης όμως φέρνει Σεφέρη, αδύνατον να του γλιτώσεις. Χρόνια μελετώ τον χρησμό του, ότι «Ο Καρυωτάκης έφερε τη δημοσιογραφική γλώσσα στην ποίηση».  Τι θέλει να πει ο ποιητής εκτός από την αισθητική τους διαφορά συν μια προφανή αλήθεια; Οι ευφυείς άνθρωποι έχουν το χάρισμα να σέρνουν μαζί με τον θαυμασμό και ένα ρίγος απειλής. Το σέβομαι και με διασκεδάζει. Ο Καρυωτάκης σαν ο Καρυωτάκης που ήταν, ήξερε βέβαια πως ό,τι ήταν να κάνει, έπρεπε να το κάνει γρήγορα.

Τα υπόλοιπα είναι Ιστορία αλλά όχι και τόσο. Δεν πάει πολύς καιρός που τα επιμελημένα και θαυμάσια σχολιογραφημένα πεζά της Μαρίας Πολυδούρη από την Χριστίνα Ντουνιά, ξεσήκωσαν τρικυμία στον γλυκύ βραστό που πίνουν οι στριμμένοι φιλόλογοι. Και τούτο επειδή η Πολυδούρη δεν αναφέρεται καθόλου στο Μικρασιατικό και στο Προσφυγικό που ήταν τότε το βασικό πρόβλημα της κοινωνίας της. Πού ζούσε λοιπόν το κορίτσι;

Ζητώ συγγνώμη από την ποιήτρια που κακοποιείται ακόμη και σήμερα με αναλυτικά εργαλεία που αγνοούν το υλικό της. Γράμματα χασάπη. Γράμματα κυρία-ε αναθεωρήτρια-αναθεωρητά. Τελειώνω με τους όρους «φεμινισμός – φεμινίστρια» που χρησιμοποιεί η Πολυδούρη από το 1925 αλλά πέρασε απαρατήρητο από τους γκρεμιστάδες-στριες και ελπίζω να επανέλθω, αν με τσιγκλήσετε κι εσείς.