Fight, survive, win

Αυτή την εβδομάδα «ένα όνειρο τρελό»… έγινε πραγματικότητα. Ο Ολυμπιακός έγραψε ιστορία, ανέβηκε στο πιο ψηλό βάθρο της Ευρώπης, κατέκτησε την κορυφή. Σε έναν συγκλονιστικό τελικό, έκανε το θαύμα στο 116′ και έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που κατέκτησε ευρωπαϊκό Κύπελλο, καταφέρνοντας να στείλει την Ελλάδα στη 15η θέση της κατάταξης της UEFA με πέντε ευρωπαϊκά εισιτήρια. Λίγες μέρες πριν η ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού έγραψε τη δική της ιστορία. Υπέταξε τη Ρεάλ στον τελικό της Euroleague στο Βερολίνο κατακτώντας το 7ο ευρωπαϊκό τρόπαιο στην ιστορία του. Στιγμές μαγικές, που δεν ξεχνιούνται ποτέ. Ξέφρενοι πανηγυρισμοί, βεγγαλικά σε όλες τις γειτονιές, όλη η Ελλάδα, ένα, να πανηγυρίζει. Μπροστά από τις τηλεοράσεις, στα τηλέφωνα, στα μπαλκόνια, στους δρόμους. Ολες τις τελευταίες μέρες πριν απ’ τον αγώνα έλεγα σε δικούς μου ανθρώπους πόσο ζηλεύω τους άντρες. Που μένουν πάντα αγόρια και ζουν κάτι τέτοιες στιγμές με έναν τρόπο μαγικό. Μπορώ να τους ακούω για ώρες να μιλούν για την ομάδα τους, για τα γούρια και συνήθειες που τηρούν με ευλάβεια για να επαναλαμβάνεται κάθε φορά ο θρίαμβος. Για τις αναμνήσεις τους από παλιούς αγώνες, για το παιδικό άγχος που έχουν πριν απ’ τον τελικό. Για τον ενθουσιώδη τρόπο που πανηγυρίζουν σαν πιτσιρίκια για την ομάδα τους, που βουρκώνουν από ξέφρενη χαρά. «Δεν μπορώ ούτε να τον δω τον τελικό από το άγχος» μου λέει λίγο πριν απ’ τον αγώνα ο αδερφός μου στο τηλέφωνο. «Ξύπνησα με υπερένταση, δεν μπορούσα να κοιμηθώ» μου έλεγε κάποιος δικός μου το πρωί του αγώνα, «βλέπω 100 λεπτά όρθιος» γράφει ένας άλλος στο Facebook. Αυτά τα μοναδικά συναισθήματα, που κάνουν τους άντρες να γίνονται πάλι παιδιά. «Δεν θα τελειώσει ποτέ!!!» στέλνω σε sms μετά το 100ο λεπτό. Καρδιές και πανηγυρισμοί στο σφύριγμα της λήξης.

Η κάμερα στρέφεται στην άκρη του αγωνιστικού χώρου. Εχει μπει με το αμαξίδιό του ο μικρός Γιαννάκης με τον μπαμπά του. Ο παίκτης που πέτυχε το σημαντικότερο γκολ στην ιστορία του Θρύλου, Ελ Κααμπί τρέχει και τον αγκαλιάζει. Ο υπέροχος οπαδός του ΠΑΟΚ Γιάννης Παπαστεφανάκης που έχει κατακτήσει τις καρδιές όλων των φιλάθλων βρέθηκε στην «OPAP Arena» ύστερα από προσωπική πρόσκληση του Βαγγέλη Μαρινάκη. Ο Κώστας Φορτούνης που μόλις έχει σηκώσει το τρόπαιο το δίνει στα χέρια του μικρού Γιαννάκη. Τα μάτια του λάμπουν από χαρά και από συγκίνηση όλων όσων παρακολουθούμε ζωντανά τη μαγική σκηνή. Γιατί το ποδόσφαιρο δεν χωρίζει μόνο. Αλλά και ενώνει. Είναι συναίσθημα. Αναμνήσεις. Αγάπη για την ομάδα σου, αλλά και για την μπάλα. Οι παίκτες πανηγυρίζουν σαν μικρά αγόρια. Η κάμερα μεταδίδει τα βουρκωμένα μάτια των φιλάθλων στις εξέδρες. Σε όλη την Ελλάδα στήνεται τρελό πάρτι. Οι πρωταγωνιστές κάνουν δηλώσεις στις κάμερες. «Αυτή τη στιγμή είναι ο πιο αγαπητός άνθρωπος στην Ελλάδα, πώς νιώθει;» ρωτούν από το MEGA τον μαέστρο του Θρύλου Μεντιλίμπαρ. Γελάει, αλλά αμέσως απαντά σοβαρά «ξέρετε αυτό αλλάζει γρήγορα, από ψηλά μπορείς να φτάσεις χαμηλά πολύ γρήγορα, ο αντίπαλος σήμερα ήταν καλύτερος από εμάς» λέει γενναιόδωρα, όπως φέρονται πάντα οι πραγματικά άξιοι άνθρωποι.

Το ίδιο μεγαλείο και στις απαντήσεις του «εκτελεστή» του Ολυμπιακού που έσπασε τα ρεκόρ του Ρονάλντο και του Μπενζεμά με 11 γκολ στο Conference: «Το καταφέραμε όλοι μαζί, εγώ νιώθω ότι απλά έκανα τη δουλειά μου». «Με έπιασαν λυγμοί, κάναμε κατάθεση ψυχής» θα πει λίγο μετά στην κάμερα ο MVP της ξέφρενης ευρωπαϊκής πορείας Κωνσταντίνος Τζολάκης. Πώς τα καταφέρατε; «Δουλειά, δουλειά, δουλειά» απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη ο Μεντιλίμπαρ. Αυτή ίσως είναι και η μόνη μαγική συνταγή. Που συμπυκνώνεται στις λέξεις που έχει χαραγμένες στο τατουάζ του στο χέρι ο Βαγγέλης Μαρινάκης: «DREAM, LOVE, CREATE. FIGHT, SURVIVE, WIN».