Αυτοκράτορας στην «Αγια-Σοφιά»

Η Αυτού Μεγαλειότητα ο Αυτοκράτορας του ελληνικού ποδοσφαίρου Ολυμπιακός εισήλθε στην «Αγια-Σοφιά» ανήμερα τη θλιβερή επέτειο της άλωσης της Πόλης.

Ούτε οι αλυσίδες, ούτε τα λουκέτα δεν κατάφεραν να κρατήσουν μακριά από το γκολ τον Ελ Κααμπί. Εστω κι αν χρειάστηκε να περάσουν 116 αγωνιστικά λεπτά, έστω κι αν ο Μαροκινός ξέμεινε από ανάσες. Εστω κι αν ο Ολυμπιακός χρειάστηκε να ανέβει κι άλλες ανηφόρες.

Στο γκολ του «Ελ Κόνφερενς Λιγκ Κααμπί» σείστηκε η γη. Νόμιζες πως οι εικόνες έρχονταν απευθείας από τη μικρή ισλανδική πόλη Γκρίνταβικ, όπου λίγες ώρες νωρίτερα σημειώθηκε νέα έκρηξη ηφαιστείου. Οι μυκηθμοί και η λάβα προέρχονταν από τον κρατήρα της «Αγια-Σοφιάς».

Ακόμα και οι πιο δύσπιστοι διανοούμενοι που αποστρέφονται τη λαϊκότητα του ποδοσφαίρου θα παραδεχτούν, έστω και σε κύκλους που δεν θα ακουστούν, τη δύναμη της στρογγυλής θεάς που κάνει ακόμα και το χορτάρι να ανατριχιάζει μπροστά στα έντονα συναισθήματα που προσφέρει.

Πλούσιοι, φτωχοί, καθηγητές πανεπιστημίου ή απλοί εργάτες ενώθηκαν κάτω από τον ίσκιο της μικρής δερμάτινης μπάλας και αγκαλιασμένοι πανηγύρισαν μια ιστορική νίκη. Ο Ολυμπιακός έγραψε χρυσή σελίδα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Εγινε η πρώτη ομάδα που σηκώνει ευρωπαϊκό τρόπαιο, νικώντας απόλυτα δίκαια τη Φιορεντίνα (1-0).

Για μια μέρα, έστω για κάποιες ώρες, όλοι οι Ελληνες έγιναν Ολυμπιακοί, ακόμα κι αυτοί που αντιστέκονταν σθεναρά και χθες άκουγαν ιταλικά τραγούδια για να ξορκίσουν το κακό που τους βρήκε.

Στα πλακόστρωτα γύρω από το γήπεδο δεν θα τοποθετηθούν ποτέ τα ονόματα των παικτών θρύλων του Ολυμπιακού. Θα βρίσκονται όμως στο εξής σε περίοπτη θέση στη συλλογική μνήμη όλων των Ελλήνων, δίπλα στο πρώτο ευρωπαϊκό της εθνικής ομάδας μπάσκετ του 1987 και του Euro 2004.

«Η καρδιά του ήρωα δεν φοβάται ποτέ την ώρα της μάχης», έγραφαν τα τισέρτ των φιλάθλων της Φιορεντίνα. Δεν μπορούσαν να φανταστούν πως μετέφεραν πάνω τους την ερυθρόλευκη καρδιά που δεν σταμάτησε ποτέ να πιστεύει στη νίκη, στην κατάκτηση του τροπαίου. Σε όλη τη μεγάλη πορεία του ο Ολυμπιακός αρνιόταν να εξοικειωθεί με το αποτρόπαιο, παλεύοντας μέχρι την τελευταία ρανίδα των δυνάμεών του. Και τελικά κατάφερε να γράψει ένα ποδοσφαιρικό έπος που θα έκανε και τον Ομηρο να ζηλέψει με το δράμα αλλά κυρίως με το τέλος του.