Αρκούν τα drones;

Ο Δεύτερος Πόλεμος του Ναγκόρνο Καραμπάχ (2020) -που έληξε με νίκη των Αζέρων- αποτελεί «μία νύξη για το μέλλον του πολέμου» έγραφε πολύ εύστοχα μεσούσης της σύρραξης ο «Economist», εξηγώντας πως ένας στόλος φθηνών τουρκικών drones κατάφερε να εκθέσει την αρμενική αεράμυνα. Πράγματι, η διάρκειας δύο μηνών ένοπλη διαμάχη για τον έλεγχο των εδαφών του περίκλειστου Αρτσάχ ήταν η πρώτη που οι επιτιθέμενοι βασίστηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά στις δυνατότητες των νέων συστημάτων. Μπορούν, όμως, τα drones να κερδίσουν έναν πόλεμο;

Από το φθινόπωρο του 2020, όταν ο αρμενικός θύλακας δεχόταν σφοδρή επίθεση από το Αζερμπαϊτζάν, ωστόσο, έχει κυλήσει πολύς χρόνος. Το 2022 η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, με τη δεύτερη να βασίζεται επίσης σημαντικά στις δυνατότητες των drones (και μάλιστα των ίδιων τουρκικών Bayraktar που είχαν προηγουμένως χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά οι Αζέροι), ενώ μόλις το περασμένο Σάββατο το Ιράν επιχείρησε να γονατίσει την αντιαεροπορική ασπίδα του Ισραήλ με μία μαζική εισβολή drones. Στις δύο παραπάνω περιπτώσεις τα μη επανδρωμένα αεροχήματα δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα – κι αυτό γιατί απέναντί τους συνάντησαν εξελιγμένα συστήματα αεράμυνας.

Συνεπώς, η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι όχι. Ομως, μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικά για την έκβασή του όταν η χρήση τους συνδυάζεται με ένα πλέγμα συστημάτων και τακτικών…

Κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Ερεβάν, ο υπουργός Αμυνας Νίκος Δένδιας επεσήμανε με νόημα: «Το αρμενικό αμυντικό σύστημα έχει υποστεί επίθεση από έναν στρατό ο οποίος χρησιμοποιεί drones και ιδιαιτέρως drones Bayraktar. Οι στενές σχέσεις, λοιπόν, μεταξύ των Ενόπλων Δυνάμεων των δύο χωρών είναι ιδιαίτερα χρήσιμες για εμάς. Μπορούν να προσφέρουν τη μεταφορά τεχνογνωσίας άμυνας απέναντι σε ένα σύστημα το οποίο υφίσταται και το οποίο θα θέλαμε να γνωρίζουμε με επάρκεια».