Ως πότε;

– Ιούλιος 2022. «Είμαι έξω από τον Αγιο Ανδρέα, γιατί δεν με δέχτηκαν, μου είπαν εφημερεύει το Ρίο. Δεν μπορώ να πάω μόνος μου, δεν είμαι καλά, κάνε γρήγορα σε παρακαλώ». Κάνεις εικόνα τη σκηνή. Νιώθεις την αγωνία. Τη στιγμή που ο 49χρονος Θοδωρής εξηγεί στις νοσηλεύτριες ότι πονάει πολύ και χωρίς να του πάρουν ούτε την πίεση του λένε ότι δεν εφημερεύουν και να σηκωθεί να φύγει. Παρά το ότι τους λέει ότι έχει αφόρητους πόνους. Παρά το ότι εκείνη την ώρα βρίσκονταν στο νοσοκομείο 78 γιατροί. Φαντάζεσαι τα βασανιστικά λεπτά που περιμένει και δεν ξέρει αν θα αντέξει. Δεν άντεξε. Ξεψύχησε στη θέση του συνοδηγού, ενώ ο αδελφός του τον πήγαινε σε εφημερεύον νοσοκομείο. Μέλος της επιτροπής γιατρών του νοσοκομείου βροντοφωνάζει «δεν φταίνε οι γιατροί, όταν το νοσοκομείο δεν είναι σε γενική εφημερία θεωρείται κλειστό». Σαν να μιλάει για μαγαζί με ρούχα.

– Απρίλιος 2024. «Βρίσκομαι στο τμήμα Αγίων Αναργύρων και χρειάζομαι κάποιον να με πάει σπίτι γιατί με περιμένει ο πρώην μου ο οποίος έχει πολλά ψυχολογικά προβλήματα» –«Οπότε να στείλω περιπολικό σπίτι σας;» – «Οχι είμαι στο τμήμα και θέλω να πάω σπίτι και φοβάμαι να πάω μόνη, τον είδα περιμένει εκεί» – «Το περιπολικό δεν είναι ταξί θα στείλω άμα θέλετε σπίτι σας». Πέντε μαχαιριές και μετά σιωπή.

– Μάιος 2021. 15χρονος γρονθοκοπείται από συμμαθητή του μέσα στην αυλή του σχολείου. Του χτυπάει για ώρα το κεφάλι στην σιδερένια καγκελόπορτα. Καθηγητές άφαντοι, ο διευθυντής όχι μόνο δεν μεταφέρει το παιδί στο νοσοκομείο, αλλά δεν ενημερώνει καν τους γονείς. Ο 15χρονος καταρρέει στον δρόμο για το σπίτι, λίγες μέρες μετά οι γιατροί θα βεβαιώσουν ότι έχει παραλύσει από τη μία μεριά. Το παιδί ως σήμερα βρίσκεται σε κέντρο αποκατάστασης. Η διεύθυνση δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης διέταξε ΕΔΕ για να διερευνήσει ευθύνες του γυμνασιάρχη και των εκπαιδευτικών. Αμεσα αντέδρασε η ΕΛΜΕ Αρτας. Οχι για να καταδικάσει τον ξυλοδαρμό. Αλλά για να εκφράσει τη στήριξή της στους καθηγητές. Ετεροντροπή και σκέψεις που φέρνουν κόμπο στον λαιμό.

Επικίνδυνοι δημόσιοι λειτουργοί, που δεν ενδιαφέρθηκαν, αδιαφόρησαν, κρύφτηκαν πίσω από τη σιγουριά της μονιμότητας. Απουσία ενσυναίσθησης, υπευθυνότητας, παντελής έλλειψη αίσθησης του καθήκοντος, γραφειοκρατική αδράνεια, συνδικαλιστικός ακτιβισμός, συναδελφική αλληλεγγύη στο έγκλημα. Χαμήλων τόνων πολίτες που ζήτησαν ευγενικά αυτό που δικαιούνταν. Δεν φώναξαν, δεν τσακώθηκαν, δεν απαίτησαν με ένταση. Αλλά πια είναι γνωστό. Σε αυτή τη χώρα ο ευγενής όχι μόνο χάνει. Αλλά κάποιες φορές μετατρέπεται σε ακούσιο πρωταγωνιστή τραγωδιών. Ως πότε;