Στρατηγική

Αφού παρέλασε – έστω και χάνοντας λίγο το βήμα – με ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του την εθνική υπερηφάνεια κι έφαγε με την παλιοσειρά σε ψαροταβέρνα της Βοιωτίας, ο συριζαίος πρόεδρος γύρισε στο στρατόπεδο «συγκινημένος, ανανεωμένος, ανυποχώρητος» κι αποφάσισε να γράψει ένα άρθρο προκειμένου να αιτηθεί την παρουσία διεθνών παρατηρητών όχι μόνο στις εθνικές κάλπες που ζητάει εδώ και τώρα (ακολουθώντας το κοινότοπο μοτίβο κάθε αρχηγού αξιωματικής αντιπολίτευσης) αλλά και στις επερχόμενες ευρωεκλογές.

Εντάξει, επέμεινε και στην παραίτηση του Πρωθυπουργού, ώστε «να ξαναμετρήσουμε το ζύγι» του 41%, προτού χαρακτηρίσει την κοινοβουλευτική συζήτηση της πρότασης δυσπιστίας μια «κοκορομαχία», «μια διαδικασία-σόου, που δεν θα καταφέρει δυστυχώς τίποτα ως προς την ουσία, την κρατική συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών» αποπειρώμενος να κοντύνει τον βασικό του σήμερα αντίπαλο, τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Η στρατηγική που επιλέγει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ – και την οποία υπογραμμίζει το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί τόσο στα βίντεο όσο και στα γραπτά – δεν είναι καινούργια. Ο επικοινωνιακός ντόρος που επιχειρεί να προκαλέσει αποσκοπεί στην προσέλκυση της λεγόμενης αντισυστημικής ψήφου.