Μείγμα

Για εκείνους που έριξαν την ιδέα, η συμπολίτευση θα φαινόταν απομονωμένη. Και θα δινόταν η εντύπωση πως το ποσοστό της κοινής γνώμης που διαφωνεί με τα μη κρατικά ΑΕΙ – το οποίο κυμαίνεται από 38,9% μέχρι 47,7% στα τρία πιο πρόσφατα γκάλοπ – έχει δυνητικό πολιτικό εκφραστή. Εντάξει, ενδεχομένως οι εμπνευστές του κοινοβουλευτικού μετώπου να κέρδιζαν και τα εύσημα των διαμαρτυρόμενων για τον ρόλο που διαδραμάτισαν στην επίτευξη της όχι και τόσο συνηθισμένης εντός ελληνικού πλαισίου συναίνεσης.

Ενας προσεκτικότερος παρατηρητής των διαθέσεων του εκλογικού σώματος, βέβαια, θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι η κίνηση ίσως διαβαζόταν κι ανάποδα. Ισως αρκετοί πολίτες να σκέφτονταν πως στους κόλπους της αντιπολίτευσης δεν υπάρχει ούτε μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης αλλά μόνο κόμματα διαμαρτυρίας. Πως, με άλλα λόγια, οι αντιπολιτευόμενοι έχουν γίνει ένα ομογενές μείγμα από το οποίο κανένα συστατικό δεν ξεχωρίζει τόσο ώστε να σταθεί μόνο του. Αλλωστε, η απειροελάχιστη δημοσκοπική απόσταση ανάμεσα στις τρεις από τις τέσσερις δυνάμεις που προσκάλεσε ο Χαρίτσης και την Ελληνική Λύση ήδη ερμηνεύεται από πολιτικούς αναλυτές ως ένδειξη ενός κομματικού συστήματος που συντηρεί και το ίδιο την κυριαρχία του ενός κόμματος.