Ο αδειανός Τσίπρας

Στην παγκόσμια δραματουργία (όχι σε όλη, στην σπουδαία), ο βασικός χαρακτήρας πρωταγωνιστεί συχνά διά της απουσίας του. Ο Γκοντό πρώτα απ’ όλα στον Μπέκετ, ή ο Από μηχανής θεός στο αρχαίο δράμα. Αλλοτε πάλι, καταφθάνει μεταμφιεσμένος κι αγνώριστος για να κορώσει την αναμονή και να κηρύξει την διάψευση στα άλλα πρόσωπα του έργου, όπως π.χ. ο Παγοπώλης (έρχεται) του Ευγένιου Ο’ Νηλ. Παρασύρομαι όμως και δεν θα ‘πρεπε. Θα τα ψάξω κι αργότερα όλα αυτά, όταν δεν θα είμαι εδώ να σας πρήζω.

Την παραπάνω φανφάρα δεν την είχα προγραμματισμένη. Μου την ενέπνευσε το αδιανόητο θέαμα του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, έτσι όπως το παρακολουθούσα να αναπτύσσεται σαδιστικά και αλλόκοτα, εμπλουτίζοντας τις θεατρικές μου καβάντζες με κόλπα ζόρικα που θα ανανέωναν, πιστεύω, την σκηνική ραστώνη των τελευταίων πολλών ετών, αν οι λειτουργοί του είχαν εξυπνάδα, χαρτί και μολύβι να κρατήσουν σημειώσεις και να το μελετήσουν με την ησυχία τους. Ο Κασσελάκης ας πούμε, που από «ψηλός, όμορφος, βουτυράτος» όπως θα έλεγε κι ο Αθηνόδωρος Προύσαλης, μεταμορφώθηκε με μιας σε μαύρο ευαγγελιστή πάστορα μαινόμενο που στηθομαδιοκοπιέται προκειμένου να γητεύσει το ποίμνιο, υπαινισσόμενος τον εκπρόσωπο του Θεού. Ποιου Θεού; Εδώ είναι ο κόμπος. Αλλοτε του έμοιαζε κι άλλοτε τον άδειαζε. Ο αδειανός Τσίπρας πρέπει να πέρασε των παθών του τον τάραχο στη διάρκεια του τριήμερου φεστιβάλ βλέποντας έναν έναν τους θεματοφύλακές του να πέφτουν στην παγίδα ενός μικρού εκκολαπτόμενου Τραμπ. Το πιο εντυπωσιακό εύρημα όμως από την όλη περφόρμανς ήταν το σκηνογραφικό. Ιδίως εκεί που η κ. Ολγα Γεροβασίλη, κουφή στα οργανωμένα γιούχα των πραιτωριανών, με μπλουζάκι ακριβώς στο χρώμα του σκηνικού, ήταν σαν να ξεκόλλησε από την ταπετσαρία, σα να πήρε σβάρνα το σπετσάτο, να γκρέμισε μαζί και τους προβολείς, προκαλώντας μπουχό στη σκηνή και στην πλατεία. Πόσον καιρό να ραβόταν άραγε και ποιος σπιούνος με inside information την πληροφόρησε για το ακριβές χρώμα που θα είχε το φόντο;

Δεν θα πήγαινα ποτέ μου για ψώνια με τον Τσίπρα.