Τσίπρας, ο μοιραίος

Βλέποντας το κόμμα του, τον ΣΥΡΙΖΑ, να καταρρέει και κατανοώντας ότι το συνέδριο είναι απλώς μια μαρτυρία αποσυσπείρωσης και παράδοσης στον Στέφανο Κασσελάκη, έναν άνθρωπο από το πουθενά, που δρα επικοινωνιακά με sui generis παρουσία στα πολιτικά πράγματα της χώρας, ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να σκέφτηκε ότι ήρθε η ώρα να χρησιμοποιήσει την ιδιότητά του, του επιφανούς απομάχου, και να παρέμβει.

Για ποιο λόγο παρενέβη; Προφανώς όλο αυτό το διάστημα ανησυχούσε βλέποντας τη διολίσθηση του κόμματος σε μονοψήφια νούμερα στις δημοσκοπήσεις – τις ίδιες δημοσκοπήσεις που ως ηγέτης συστηματικά απαξίωνε και κατήγγελλε. Επίσης λάμβανε τα μηνύματα απογοήτευσης από τα κομματικά στελέχη – και κατάλαβε ότι οι πρόσφατες συγκρουσιακές παρεμβάσεις της Ολγας Γεροβασίλη και του Διονύση Τεμπονέρα φανερώνουν σκηνικό διάλυσης. Ετοίμασε λοιπόν ένα μακροσκελές κείμενο στο οποίο καλούσε τον Κασσελάκη να προσφύγει εκ νέου στη βάση του κόμματός του για να ανανεώσει την εμπιστοσύνη.

Τι κατάφερε ο Τσίπρας με τη νέα του παρέμβαση; Ανάγκασε τον Κασσελάκη να σηκώσει το γάντι και να φωνάξει: φέρτε μου αντίπαλο. Ουσιαστικά, δηλαδή, ενόψει των ευρωεκλογών, ο Τσίπρας εγκαινίασε μια νέα περίοδο εσωστρέφειας για την (ακόμα) αξιωματική αντιπολίτευση. Μια περίοδο στην οποία θα αναμετρηθούν ο Κασσελάκης και, πιθανόν, ο Τεμπονέρας – ένας εισαγόμενος σε ένα κομμουνιστογενές κόμμα με έναν ριζοσπάστη. Το δίλημμα είναι καυτό: ένα κόμμα όπως είναι τώρα, χωρίς ταυτότητα, ή μια εναλλακτική εκδοχή της Νέας Αριστεράς; Πού οδηγεί σήμερα μια τέτοια αντιπαράθεση; Σε νέες συγκρούσεις, σε νέα χάσματα, σε νέα μίση. Ισως και σε μια νέα διάσπαση.

Τι έχει συμβεί στον ΣΥΡΙΖΑ; Κύριος οίδε μέσω ποιων μηχανισμών, ένας εκλεκτός του Τσίπρα, ο Στέφανος Κασσελάκης, έθεσε υποψηφιότητα σε μια ανερμάτιστη διαδικασία και, ως άγνωστος, κέρδισε το κόμμα. Στην ουσία, είδε φως, μπήκε και ένα αδιευκρίνιστο εκλογικό σώμα τον εγκαθίδρυσε πρόεδρο. Στην προσπάθειά του να ελέγξει «το μαγαζί», ο νέος πρόεδρος έφτιαξε έναν δικό του μηχανισμό διώχνοντας τους περισσότερους ριζοσπάστες (αλλά όχι όλους) και μεγαλώνοντας το χάσμα με πρόσωπα του παλαιού μηχανισμού.

Ποιος φταίει για όλο αυτό το σύστριγγλο; Ο Τσίπρας αυτοπροσώπως. Γι’ αυτόν, το κόμμα ήταν ανέκαθεν το προσωπικό του όχημα. Κι όταν διαπίστωσε ότι πια δεν τράβαγε, έφυγε τρέχοντας παραδίδοντάς το στον πρώτο τυχόντα. Και τώρα που ο πρώτος τυχών αποδεικνύεται αυτό που κάθε λογικός άνθρωπος συνήγε από τις πρώτες εμφανίσεις του, ένας άσχετος, δίνει το σύνθημα για μια νέα εσωκομματική σύγκρουση.

Η χθεσινή πρώτη μέρα του συνεδρίου του κόμματος στην ουσία δίνει το έναυσμα για το επόμενο επεισόδιο στην πορεία προς τη διάλυση. Είναι μια χαρούμενη διάλυση, αφού στην πορεία υπάρχει πολλή θυμηδία, πολύ γέλιο. Τουλάχιστον, είναι μια παρηγοριά να βλέπει κανείς ότι ένα κόμμα που στηρίχτηκε στο μίσος και παραλίγο να βγάλει τη χώρα από τον χάρτη διαλύεται με κύριο υπαίτιο τον ίδιο τον άνθρωπο που του έδωσε τα χαρακτηριστικά του. Τον μοιραίο Τσίπρα.

Οσο για τον Κασσελάκη, ήρθε η ώρα να σκεφτεί αν άξιζε ο χρόνος του, η έκθεσή του, τα 250 χιλιάρικα που δάνεισε για να λειτουργήσουν τα ΜΜΕ του κόμματος… Θα έχει καιρό όλα αυτά να τα σκεφτεί σε βάθος τώρα που θα πάει φαντάρος.