Η απάντηση {LF}της Ιστορίας

Το 4ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ διεξάγεται μέσα σε ένα πρωτοφανές για τη σύγχρονη ιστορία πολιτικό περιβάλλον. Η χώρα βιώνει συνθήκες πολιτικής ανισορροπίας, με ένα πολύ ισχυρό δεξιό κόμμα από τη μια μεριά και μια κατακερματισμένη και πολυδιασπασμένη, προοδευτική αντιπολίτευση από την άλλη.

Την ώρα που η ΝΔ στήνει συνθήκες ολοκληρωτικού κεντροδεξιού μετώπου, η άλλη πλευρά τρώει τις σάρκες της και βουλιάζει στη μιζέρια.

Οι συνέπειες αυτής της συνθήκης είναι πρωτοφανείς. «Γαλάζια» αλαζονεία, διαφθορά, ταξική μεροληψία υπέρ των λίγων και οικονομικά ισχυρών, κρίση θεσμών και δημοκρατίας, είναι μερικά μόνο από τα συμπτώματα που συσσωρεύονται στην οικονομικά ταλαιπωρημένη, από την ακρίβεια και τις δεξιές πολιτικές, ελληνική κοινωνία.

Η αγωνία του δημοκρατικού κόσμου είναι πρωτοφανής. Υπάρχει άλλος δρόμος; Μπορεί ο προοδευτικός κόσμος να συνεννοηθεί;

Πρόσφατη δημοσκόπηση (Opinion) κατέδειξε με σαφήνεια το αίτημα και παραλήπτες είναι όλες οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου.

«Βρείτε τα», «συνεννοηθείτε», «κάντε αντιπολίτευση και διώξτε τον Μητσοτάκη» είναι φράσεις που ακούς σε κάθε καφενείο, σε κάθε παρέα.

Και σε αυτή τη δημοκρατική αγωνία πώς απαντούν οι δημοκρατικές δυνάμεις;

Στοιβαγμένοι δημοσκοπικά στη ζώνη του 10%-12% διαγκωνίζονται ορισμένοι για το ποιος θα είναι δεύτερος, τρίτος ή τέταρτος. Λες και θα αλλάξει η ζωή του απλού πολίτη, που στενάζει, αν δεν προκύψει προοπτική  προοδευτικής κυβερνησιμότητας.

Λείπει άραγε το πολιτικό σχέδιο;

Δεν νομίζω… Παρατηρώντας τη στάση των κομμάτων του προοδευτικού τόξου στη Βουλή, μπορεί να διακρίνει μεγάλες ομοιότητες, παρόμοιες θέσεις, ακόμα και ταυτόσημες προτάσεις στα μεγάλα ζητήματα:

«Η λύση για την αντιμετώπιση της ακρίβειας είναι η μείωση των έμμεσων φόρων, η αναδιανομή του πλούτου, η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου» συνομολογούν όλα τα προοδευτικά κόμματα, αλλά αδυνατούν να πάρουν μια ενιαία πρωτοβουλία, για έναν ακτιβισμό, για μια συζήτηση, για μια κοινή πρόταση νόμου στη Βουλή, μήπως και αλλοιωθεί η «πολιτική φυσιογνωμία».

Ψέματα…

Πρόκειται για τον θρίαμβο της κομματικής περιχαράκωσης, που καταλήγει σε κοινωνική απομόνωση και απόσταση και αποβαίνει εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας.

Πριν από μερικές ημέρες συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα οι αγρότες, λίγο μετά οι φοιτητές. Πέρα από τις βόλτες ορισμένων στελεχών, ήταν εκκωφαντική η απομαζικοποιημένη παρουσία των κομμάτων του προοδευτικού χώρου. Οι αγρότες, οι φοιτητές, η νεολαία αλλά και οι άνθρωποι που βάζουν το φαγητό στο τραπέζι μας, έψαχναν κάπου να πιαστούν, όχι ως ψηφοφόροι αλλά ως μια οργανωμένη κοινωνία των πολιτών, που ψάχνει να βρει φως στο τούνελ. Οι «μάζες» στο Σύνταγμα και στην Πανεπιστημίου δεν είδα να κραδαίνουν την κομματική τους ταυτότητα. Αιτήματα είχαν και ξεχείλιζαν από αγωνία.

Ο κόσμος της εργασίας, ο κόσμος της δημιουργίας, πολιτικά ήδη «αυτενεργεί» και ξεπερνά τα υφιστάμενα κόμματα. Συμμαχεί στην πράξη και στήνει δειλά δειλά το δικό του «Μέτωπο Δημοκρατίας». Το γεγονός αυτό δεν αθωώνει τις ηγεσίες των κομμάτων του προοδευτικού χώρου. Αντιθέτως, τις επιφορτίζει με επιπλέον ευθύνες, τις οποίες αν δεν αντιληφθούν έγκαιρα είναι βέβαιο ότι θα τις ξεπεράσει ο λαός. Η ανάγκη για ένα δημοκρατικό κοινωνικό μέτωπο δεν είναι άσκηση στον χάρτη. Είναι το εργαλείο της ώσμωσης, είναι ο τόπος της μεγάλης δημοκρατικής συνάντησης, είναι η ανάγκη που έρχεται από τα σπλάχνα της κοινωνίας.

Να βουτήξουμε στην ευθύνη λοιπόν, να γίνουμε εμείς ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μέρος της  «απάντησης της Ιστορίας».

Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι μέλος της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ