Μπαναλοποίηση

Η τακτική του Μαξίμου, η απενοχοποίηση της αποχής, μπορεί να στέρησε από τη χθεσινή ψηφοφορία το στοιχείο της έκπληξης – αφού όλοι περίμεναν πως περίπου 1/3 της συμπολίτευσης δεν θα στηρίξει την κυβερνητική πρωτοβουλία. Ωστόσο, οι διαφορές στη ρητορική των υποστηρικτών της και των διαφωνούντων με αυτήν υπογράμμισαν πάλι την απόσταση που χωρίζει τη μητσοτακική ΝΔ από την παραδοσιακή ΝΔ. Κι όχι μόνο.

Κυρίως ανέδειξαν πως η συνειδητή μπαναλοποίηση του χάσματος δουλεύει και για τα δύο κόμματα. Το πρώτο κατάφερε να περάσει το νομοσχέδιο χωρίς να απομακρύνει το δεύτερο ή να κινδυνεύσει ποτέ πραγματικά η εξουσία του. Και το δεύτερο κατόρθωσε να πηγαίνει στα καφενεία των εκλογικών του περιφερειών χωρίς να χρειάζεται να απολογείται για τον φιλελευθερισμό του πρώτου. Κανένα από τα δύο επιτεύγματα, βέβαια, δεν ξεθολώνει την εικόνα που εξέπεμψε η Κεντροδεξιά καθ’ όλη τη διάρκεια της δημόσιας συζήτησης για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.

Ετσι, για κάποιους η ΝΔ θα είναι η συντηρητική δύναμη που τον θεσμοθέτησε. Αλλά για άλλους θα παραμείνει η παράταξη του «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια». Αυτό της επιτρέπει να λανσάρεται ως πολυσυλλεκτική. Ταυτόχρονα, όμως, της στερεί την καθαρότητα των μηνυμάτων που συνήθως μπετονάρει τις κομματικές βάσεις.