Η αυθεντία της απλότητας

Κρυμμένη στη χώρα των Βάσκων, η «κοιλάδα του αλόγου», το γραφικό Θαλντίμπαρ, δεν είναι παρά μία από εκείνες τις κουκκίδες του χάρτη που φωτίζει ο λαμπερός ήλιος, ευλογώντας τη γόνιμη γη: 3.000-4.000 χιλιάδες μόνιμοι κάτοικοι, άνθρωποι του μόχθου που καταπιάνονται ως επί το πλείστον με εκείνες τις δουλειές που γίνονται ακόμη με τα χέρια. Ξυπνούν νωρίς και κοιμούνται νωρίς. Εκτιμούν τα απλά. Μια φιλοσοφία… against modern life που έχεις την εντύπωση ότι την επιλέγεις, αλλά που κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως μάλλον σε διάλεξε η ίδια και τελικά σε ακολουθεί παντού.

Το παράδειγμα του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ άλλωστε χαρακτηριστικό. Τον έβγαλε από το Θαλντίμπαρ το ταλέντο του για το ποδόσφαιρο χαρίζοντάς του ένα υπέροχο ταξίδι που κρατά τέσσερις δεκαετίες. Δεν μπόρεσε όμως να βγάλει και το Θαλντίμπαρ από το ποδόσφαιρο που ο ίδιος μετέτρεψε σε σήμα κατατεθέν της μεγάλης καριέρας του. Εκείνης που ήδη άνοιξε μόλις το επόμενο κεφάλαιο. Προσγειώνεται λέει σήμερα στην Ελλάδα ο 63χρονος για τον Ολυμπιακό, σε μία από εκείνες τις ερυθρόλευκες υπερβάσεις που δεν θυμίζουν… Ελλάδα. Και μόνο να σκεφτείς ότι πρόκειται για τον εν ενεργεία «κάτοχο» του Europa League (Σεβίλλη) άλλωστε, καταλαβαίνεις την υπέρβαση. Μια από εκείνες τις «έξω από τα συνηθισμένα» ενέργειες που βάζουν τη χώρα μας στον χάρτη.

Είναι λέει σε δύσκολη θέση οι Ερυθρόλευκοι, γιατί έχουν μείνει εννέα βαθμούς μακριά από τη μάχη του πρωταθλήματος και τέλος πάντων γιατί υποχρεώθηκαν μες στη σεζόν να πατήσουν για τρίτη φορά το «κουμπί» επιλέγοντας μια αλλαγή στον πάγκο τους – μετά τον Ντιέγκο Μαρτίνεθ και τον Κάρλος Καρβαλιάλ. Θα το άκουσε ο 63χρονος αυτό στις συζητήσεις που προηγήθηκαν τα προηγούμενα 24ωρα και ίσα που θα συγκρατήθηκε να μη χαμογελάσει. Τον περασμένο Μάρτη στην Ανδαλουσία, η πόλη της Σεβίγια ήταν υπό την επήρεια ενός κανονικού σοκ. Απειλούνταν η Σεβίλλη με υποβιβασμό. Η καλοκουρδισμένη ερυθρόλευκη πλευρά της πόλης έμοιαζε να αντιμετωπίζει ένα κανονικό χάος. Ολα αυτά όμως ωσότου ο Μεντιλίμπαρ ανέλαβε την ευθύνη, λίγο μετά τα γενέθλιά του (14/3/1961). Εξι νίκες και μία ισοπαλία μετά, μέσα στις επόμενες εννέα αγωνιστικές, έσωσαν την παρτίδα. Και μια απίθανη διαδρομή στη δεύτερη τη τάξει διοργάνωση της UEFA έφερε έναν θρίαμβο. Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Γιουβέντους και τελικά η Ρόμα του σπουδαίου Ζοζέ Μουρίνιο έγιναν πολύχρωμες χάντρες στο κομπολόι του έμπειρου τεχνικού που δεν γύρισε τον κόσμο ανάποδα για αυτή τη θεαματική αλλαγή, αλλά που επέλεξε σχεδόν τα αυτονόητα.

Ενας καθαρός σχηματισμός – το λατρεμένο του 4-4-2. Ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται αποκλειστικά στη θέση τους. Ρίσκα μόνο στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Συμμετοχή όλων στο ανασταλτικό κομμάτι της δουλειάς. Κανένα πείραμα. Ενα καθαρό, τυπικό στυλ από εκείνα που μοιάζουν ιδανικά για να φέρουν άμεσο αποτέλεσμα. Αυτό τον κατοχύρωσε ως έναν από τους πιο σημαντικούς και πλέον πολυπαιγμένους προπονητές της La Liga: 468 παιχνίδια στην κορυφαία κατηγορία της Ισπανίας από το 2005 όταν η Αθλέτικ Μπιλμπάο του έδωσε την ευκαιρία (ακολούθησαν Εϊμπάρ, Βαγιαδολίδ, Οσασούνα, Λεβάντε, Αλαβές, Σεβίλλη). Κάποτε άνοιξε μια δημόσια κουβέντα με τον σεβάσμιο Βιθέντε Ντελ Μπόσκε για τη σημασία της στατιστικής. «Ολα είναι νούμερα, μιλάμε ελάχιστα για ποδόσφαιρο. Μιλάμε για το πόσο έχουν τρέξει, πόσο έχουν πέσει, την ταχύτητα των σουτ… Ας μιλήσουμε για ποδόσφαιρο! Είναι πιο εύκολο να μιλάς για στατιστικά παρά για παιχνίδι» του είπε και αυτή η ατάκα του λες και χωρά σε αυτές τις λίγες λέξεις ολόκληρη τη φιλοσοφία του για το παιχνίδι.

Ποδόσφαιρο με αρχή, μέση και τέλος που πατά στα «βασικά». Που αποτελεί προϊόν όσον συνέβησαν για μία εβδομάδα στην προπόνηση πίσω από κλειστές πόρτες. Που βασίζεται στη συνεργασία, την «επανάληψη» και την κατανόηση. Εκείνο που εξυπηρετεί ένα απλό σχέδιο με αποκλειστικό στόχο την επικράτηση. Κάποιοι νομίζουν ότι το παιχνίδι αυτό είναι διασκέδαση, οι Βραζιλιάνοι πρώτοι από όλους. Κάποιοι άλλοι ότι είναι πόλεμος που για να επικρατήσεις θα πρέπει πρώτα να υποφέρεις. Οι δεύτεροι τον προ των πυλών νέο προπονητή του Ολυμπιακού τον εκτιμούν απεριόριστα. Και αν εδώ στα μέρη μας τα καταφέρει με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο; Θα τον λατρέψουν. Αυθεντικός old school προπονητής από εκείνους που έχουν τον τρόπο να φέρουν τη… βροχή. Ηδη το πρώτο τηλέφωνο που πήρε ήταν ο καλός του φίλος Ερνέστο Βαλβέρδε. Ακολούθησε ο Μίτσελ. Στόχος του ωσότου να πατήσει στον Ρέντη, όχι να μάθει τα φετινά αποτελέσματα αλλά τα βασικά «χαρακτηριστικά». Την κουλτούρα. Το DNA. Τα άλλα θα τον… συναντήσουν όταν φτάσει η ώρα.

Ο Ολυμπιακός που τον είχε νο 1 στη λίστα του και τον Δεκέμβρη, του ακούμπησε στο τραπέζι δύο συμβόλαια. Ενα ως το καλοκαίρι του 2025. Ενα ως το φινάλε της φετινής σεζόν. Καμία έκπληξη από το γεγονός ότι με συνοπτικές διαδικασίες επέλεξε το δεύτερο. «Πήραμε το τετράμηνο συμβόλαιο. Και αν πάει καλά, θα μείνουμε και του χρόνου. Αν πάει στραβά, τότε δεν θα μείνουμε. Στη Σεβίλλη, όταν ανέλαβα τον περασμένο Μάρτιο, δεν είχα δύο επιλογές. Μου είχαν προτείνει συμβόλαιο μέχρι το τέλος της σεζόν, για 2½ μήνες. Και είχαμε δεχθεί. Και είδαμε τι έγινε με τη δουλειά μας» εξήγησε σε εκείνους που έσπευσαν να τον ρωτήσουν για την επιλογή του. Σιγά μην άλλαζε συνήθειες τώρα… Στον Ρέντη θα βρει τον Αριέλ Ιμπαγάσα –προπονητή της ομάδας Β’ – που τον γνωρίζει καλά από την Ισπανία. Και φυσικά τον Ντάρκο Κοβάσεβιτς που έβαλε το «χεράκι» του για αυτή τη συμφωνία. Μαζί του φέρνει δύο έμπιστους συνεργάτες (Τόνι Ρούιθ, Φρανκ Ρίκο) και όχι κάποια πολυπληθή ομάδα σαν εκείνες που ακολουθούν πια τους «σύγχρονους» προπονητές.  Τα υπόλοιπα; Θα τα βρει η υπηρεσία.