Από τότε που άρχισα (σε πολύ μικρή ηλικία) να πηγαίνω, ή μάλλον να με πηγαίνουν, σινεμά, δύο ήταν οι μεγάλες μου απορίες. Πώς προλαβαίνουν οι ηθοποιοί, από τη μία σκηνή στην άλλη, δηλαδή μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, να αλλάζουν ρούχα και αν φιλιούνται στ’ αλήθεια στις ερωτικές σκηνές – που τι ερωτικές σκηνές έβλεπα τότε, άντε τα φιλιά Βουγιουκλάκη – Παπαμιχαήλ στη «Μανταλένα». (Με τους κινηματογραφικούς θανάτους το είχα λύσει εξ αρχής διότι, αν ο Λαυρέντης Διανέλος πέθαινε στην πραγματικότητα, πώς θα έπαιζε στην επόμενη ταινία;). Την πρώτη απορία μου την έλυσε ο πατέρας μου, όταν ζωγράφισε φιγούρες σε χαρτί, τις έκοψε, τις κόλλησε τη μία μετά την άλλη και μου εξήγησε τι είναι το φιλμ και πώς λειτουργεί η μηχανή προβολής. Η δεύτερη απορία έμεινε αιωρούμενη έως ότου άρχισα, λίγο – πολύ, να το καταλαβαίνω μόνη μου. Αλλά πλέον είχα αρχίσει να μπαίνω στη ζούλα στα ακατάλληλα.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
