Κενό

Μέχρι τώρα ξέραμε πως το κομματικό σύστημα πέρασε μια τετραετία ως σύστημα του ενάμιση κόμματος κι έπειτα, μετά τις τελευταίες εκλογές, έγινε του ενός κόμματος και κάτι – αφού υπάρχει μια ισχυρή παράταξη που κυβερνά και μια αντιπολίτευση αποτελούμενη από μικρομεσαίες και μικρές κοινοβουλευτικές δυνάμεις που καμία τους δεν πείθει σαν εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Με την ανακοίνωση της πρόθεσης του Ανδρέα Λοβέρδου να φτιάξει το δικό του κόμμα για να κατέβει στις ευρωεκλογές μάθαμε ότι «η πολιτική κατάσταση μοιάζει με τη Χιονάτη και τους 7 νάνους. Υπάρχει ένα μεγάλο κόμμα και 7 μικρά. Εχει έναν κατάλληλο για πρωθυπουργό και από εκεί και πέρα έχει το ΠΑΣΟΚ με 13-14%, τον αρχηγό του στο 7% και τον ΣΥΡΙΖΑ στο 12% και τον αρχηγό του στο 6%».

Οπως κι αν περιγραφεί η κατάσταση – ακαδημαϊκά ή με πιασάρικες παρομοιώσεις – το συμπέρασμα δεν αλλάζει: πράγματι, παρατηρείται κενό πολιτικής εκπροσώπησης. Σύμφωνα δε με τα δεδομένα που συγκεντρώνουν όποιοι διαβάζουν προσεκτικά τα γκάλοπ, αυτό εντοπίζεται στον χώρο ο οποίος βρίσκεται μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.