Τραυματισμοί και γκρίνια

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας φωνάζει εδώ και καιρό πως έχει πολλούς παίκτες που από το καλοκαίρι και μετά παίζουν συνέχεια λόγω και των υποχρεώσεών τους με τις εθνικές ομάδες, με αποτέλεσμα να βγαίνουν τώρα νοκάουτ με τραυματισμούς. Στο ίδιο μήκος κύματος εξέπεμψε πρόσφατα και ο Λούκα Μπάνκι λέγοντας πως αυτό το καλεντάρι, έτσι όπως είναι διαμορφωμένο, «σκοτώνει» τους παίκτες. Και άλλοι προπονητές της Ευρωλίγκας έχουν τα ίδια παράπονα. Το θέμα, όμως, είναι τι κάνουν γι’ αυτό.

Το πράγμα μοιάζει να είναι απλό. Είτε θα καταργηθούν οι διοργανώσεις των εθνικών ομάδων, έτσι ώστε το καλοκαίρι οι παίκτες να ξεκουράζονται και να έχουν περισσότερο χρόνο να δουλέψουν με το σώμα τους. Είτε η Ευρωλίγκα και οι λοιπές διοργανώσεις θα μειώσουν τον αριθμό των αγώνων που περιλαμβάνουν στο πρόγραμμά τους. Το μόνο βέβαιο είναι πως οι αθλητές με σκάρτο ένα μήνα θερινής ξεκούρασης και συνεχόμενους αγώνες και προπονήσεις τους υπόλοιπους 11 μήνες, στο τέλος… κλατάρουν.

Και είναι απορίας άξιο για ποιο λόγο φτιάχτηκαν αυτές οι ευρωπαϊκές ενώσεις προπονητών και παικτών, αν όχι για να διεκδικούν την ικανοποίηση αιτημάτων, όπως αυτό, που αφορά πρωτίστως την ανθρώπινη υγεία και σωματική ακεραιότητα. Γιατί οι προπονητές αρκούνται μόνο σε κάποιες δημόσιες δηλώσεις και δεν εκφράζουν τα παράπονά τους αρμοδίως εκεί που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει; Το ίδιο ισχύει και για τους παίκτες. Γιατί δεν διεκδικούν οργανωμένα κι αυτοί μέσα από την ένωσή τους;

Η Ευρωλίγκα και η κάθε λίγκα θέλει όσο το δυνατόν περισσότερους αγώνες για να έχει προϊόν να πουλήσει στα τηλεοπτικά δίκτυα και τους λοιπούς χορηγούς. Θέλει επίσης από τους καλύτερους αθλητές της να παίζουν σε όλους αυτούς τους αγώνες. Και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο, δηλαδή. Από την άλλη οι εθνικές ομάδες είναι… εθνικές ομάδες και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς εύκολα ότι θα πάψουν να υπάρχουν. Κι αυτές όμως θέλουν τους καλύτερους αθλητές για ευνόητος λόγους.

Αυτοί που θίγονται, δηλαδή οι αθλητές πρωτίστως, αλλά και οι προπονητές, είναι αυτοί που πρέπει να κάνουν κάτι γι’ αυτό. Διαφορετικά, ας συνεχίσουν να επωφελούνται από τα πλουσιοπάροχα συμβόλαιά τους και ας σταματήσουν να γκρινιάζουν στις συνεντεύξεις Τύπου. Ετσι, δεν λύνονται προβλήματα σαν κι αυτό. Γιατί δεν τους ακούει κανείς…